Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Από τον "Μικρό Ναυτίλο" του Οδυσσέα Ελύτη (1985)



..................................................................................
  


 
                                                                                                                                                                              Είσοδος

ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ
                           είναι παρά μια λάμψη πίσω απ' τα βουνά
-κει κατά το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρας δυνατός
που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι 
τους βουρκώνει
                                              Χρυσέ ζωής άέρα γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Κανένας δεν ακούει, κανένας. Όλοι τους πάνε κρατώντας ένα εικό-
νισμα και πάνω του η φωτιά. Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή στον τόπο
αυτόν που να μη γίνεται άδικο και φονικό κανένα

                                       Γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ' ό,τι να ναι: το σάκο μου τον ταξιδιωτικό
στον ώμο - στην τσέπη μου έναν Οδηγό - τη φωτογραφική μου μηχανή
στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω 
ποιος είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο

                                           Χρυσέ ζωής αέρα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου