ROMANCERO GITANO - Αρλέτα (Μίκης Θεοδωράκης) (1978) (full album) (youtube,7 Δεκ 2013)

.........................................................

ROMANCERO GITANO - Αρλέτα (Μίκης Θεοδωράκης) (1978) (full album)

 

Δημοσιεύτηκε στις 7 Δεκ 2013

ROMANCERO GITANO
1978

Ποίηση: Federico Garcia Lorca
Απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Τραγουδάει η Αρλέτα
Κιθάρα παίζει & αυτοσχεδιάζει ο Βασίλης Ρακόπουλος

01. Του Ανέμου Και Της Παινεμένης 00:00
02. Η Καλόγρια Η Τσιγγάνα 03:23
03. Η Κυρά Παντέρμη 05:47
04. Ο Αντόνιο Τόρες Χερέντια Στο Δρόμο Της Σεβίλιας 11:10
05. Ο Θάνατος Του Αντόνιο Τόρες Χερέντια 14:09
06. Του Πικραμένου 17:16
07. Χαμός Από Αγάπη 19:28
4 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης (09, 11), Ιάκωβος Καμπανέλλης (08), Μιχάλης Κακογιάννης (10)

08. Μαργαρίτα Μαγιοπούλα 23:21
09. Όμορφη πόλη 27:03
10. Αφροδίτη (Νανούρισμα) 30:31
11. Αγάπη μου 32:58

"Έτσι που τραύλισα…" ποίημα του Βύρωνα Λεοντάρη (1932-2014)

...........................................................

                     

 Βύρων Λεοντάρης

(1932-2014)

Έτσι που τραύλισα…

                                                VI

Εδώ, στο συνοικιακό νεκροταφείο

που μαζευτήκαμε να κεραστούμε

καφέ, παξιμαδάκι και κονιάκ

για τον αγαπημένο μας που χάθηκε νέος πολύ

εν αρετή και θλίψει

και λίγο πριν απιθώσαμε το σώμα του

-το βάρος μιας νεότητας ασήκωτο σα μεταμέλεια…-

η σύναξη ετερόκλητη

φίλοι και συγγενείς εγγύτεροι και απώτεροι οι συμμετασχόντες

-σε τι συμμετασχόντες

και ποιοι τώρα οι «εγγύς»  και ποιοι οι απώτεροι…-

λόγια συμβατικά για τον νεκρό, τριμμένα κι άλλα που

σωπαίνονται

και εγκώμια σε παληά ελληνικά όπως συνηθίζεται

«αναλωθείς…», «διαπρέψας…», «υπερακοντίσας…»

Το τελευταίο αυτό με λύγισε

Τι λέξη, αλήθεια, και τι μοίρα

γι’ αυτούς που ξεπεράσανε το στόχο

κι έτσι, υπερακοντίσαντες αστόχησαν

Τι έγινε η ορμή τους

πού καρφώθηκε το ακόντιο…

Δε μέτρησε η βολή τους τίποτε δε μέτρησε

                                                           ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ

από τη συλλογή «Εν γη αλμυρά», 1996

Από το "ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ" της "ΑΥΓΗΣ" (31/5/2014) με ανθολόγο του Μαΐου του 2014 τον Θωμά Ιωάννου

Ποιο είναι το θέμα του "Φιλοκτήτη"; του Σωτήρη Ζήκου (www.protagon.gr, 23/7/2014)

.........................................................


Ποιο είναι το θέμα του "Φιλοκτήτη";
του Σωτήρη Ζήκου
 

Τι «έστιν ουν τραγωδία» σήμερα; Μια θεατρική πράξη μίμησης... σπουδαίων έργων μιας άλλης εποχής; Διότι, ως γνωστόν, η τραγωδία υπήρξε ένα θεατρικό είδος που δεν γράφεται πια, εδώ και αιώνες. Τα έργα αυτά γράφτηκαν, κάποτε, διαπραγματευόμενα δράσεις και λόγους που εμφανίζονται σε οριακές ανθρώπινες καταστάσεις, στις οποίες οι πράξεις των ηρώων τους -κινούμενες ανάμεσα στο ανεπανόρθωτο και το απρόβλεπτο- έθεταν ζωτικά ερωτήματα που δίχαζαν το θεατή, καθώς οι πρωταγωνιστές αντιμάχονταν με ένταση, ενώπιόν του, εκπροσωπώντας δύο αντίθετες ισχυρές θέσεις (ιερά χρέη / δίκαια / αρχές), ανοίγοντας μια ρωγμή προς το... Χάος. Και γι’ αυτό μπορούσαν να προκαλέσουν δέος και θαυμασμό για τις στιγμές μεγαλείου και πτώσης του («δρώντος» και «πάσχοντος») τραγικού ανθρώπου, που ήταν αναγκασμένος, θέλοντας και μη, να αναλάβει την ευθύνη να δράσει και, αναπόφευκτα, να πληρώσει το τίμημα. Όπως η Αντιγόνη και ο Κρέοντας, ας πούμε, που είναι τόσο αδιάλλακτοι και οι δυο μες στο πάθος με το οποίο υπερασπίζονται τις επιλογές τους / αρχές τους, και ταυτόχρονα τόσο απαράδεκτα άδικοι (τυφλοί ως προς την ύβρη που διαπράττουν) ο ένας απέναντι στο εξίσου ισχυρό δίκαιο του άλλου. Εμπαθείς και μοιραίοι στην επιμονή / εμμονή τους, στο εγωιστικό, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό, στο δικό του «μόνος φρονείν» ο καθένας, που λέει ο χορός.

Από τις σωζόμενες αρχαίες αθηναϊκές τραγωδίες, η εποχή μας εδώ και χρόνια μάλλον προτιμά περισσότερο εκείνες του Ευριπίδη, λιγότερο του Σοφοκλή κι όλο και πιο σπάνια του Αισχύλου (με εξαίρεση τους «Πέρσες»). Και συνήθως για άλλους λόγους πέρα από τη δραματουργική τους αξία.

Από τις παραστάσεις αυτών των έργων, συνήθως θεωρούνται καλές, αποδεκτές, όσες καταφέρνουν και διατηρούν μια ουδετερότητα ύφους στην «όψη» και τις ερμηνείες των ηθοποιών (ούτε αρχαιοπρεπής στόμφος και χλαμύδες αλλά ούτε εξπρεσιονιστικοί μοντερνισμοί), αυτές που έχουν σύντομη διάρκεια, ρυθμό στην εκφορά του λόγου του κάθε ρόλου και μια σχετική φαντασμαγορία στις παρουσιάσεις του χορού... Και βέβαια αυτές που κυρίως διαθέτουν μια πλειάδα γνωστών συντελεστών (συνήθως αναγνωρίσιμων ηθοποιών) που συμπράττουν σ’ ένα άρτιο, αισθητικά, αποτέλεσμα -σε επίπεδο θεάματος.

Εκείνο όμως, που λάμπει συνήθως, δια της απουσίας του, τα τελευταία χρόνια, είναι η «αιτία» (επιλογής του έργου): μια πειστική δραματουργική «ιδέα» που προκύπτει μέσα από το ίδιο το αρχαίο  κείμενο και που μπορεί να εμπνέει και να κατευθύνει τη σκηνοθεσία προς ένα «σύγχρονο ανάλογο» -στη δημιουργία μιας «γέφυρας» με σημερινές καταστάσεις που αφορούν το σημερινό κοινό.

Ακόμη κι όταν κάποιοι επισημαίνουν αυτή την έλλειψη «θέματος» ή την έκλειψη «αιτίας», την αποδίδουν όχι βέβαια στα έργα, που θεωρούνται εκ προοιμίου «αθάνατα» και «διαχρονικά», ούτε στο κοινό (που ως πελάτης έχει πάντα δίκιο), αλλά στους συντελεστές της παράστασης. Και κανείς δεν αναρωτιέται, μήπως τα έργα αυτά, όπως κι αν ανα-παρασταθούν, δεν έχουν τίποτα πια να πουν σ’ ένα κοινό (σαν το) σημερινό.

Ο Γιώργος Κιμούλης το έχει πει, κατηγορηματικά: «Ο τραγικός άνθρωπος έχει πεθάνει. Φοβάμαι πως αρχίζει να χάνεται και ο δραματικός άνθρωπος, ο οποίος δεν αντικαθίσταται από τον άνθρωπο του γέλιου, αλλά από αυτόν της πλάκας. Ό,τι χειρότερο δηλαδή».

(Το ότι και ο ίδιος, έχοντας συνείδηση της απουσίας ερείσματος του τραγικού στοιχείου στην εποχή μας, εξακολουθεί να ανεβάζει, τα καλοκαίρια, και παραστάσεις αρχαίου τραγικού δράματος -«χωρίς αιτία», όπως τη «Μήδεια», αλλά και τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ, σκηνοθετημένο από τον ίδιο, σαν να ήταν περίπου κατά τα τρία τέταρτα κωμωδία και κατά το υπόλοιπο σαν μια δραματική υστερία, θα έπρεπε να προκαλεί απορία.)

Από την άλλη πάλι, στη φετινή παράσταση του έργου του Σοφοκλή «Φιλοκτήτης», ενώ ο Μιχαήλ Μαρμαρινός ως ηθοποιός σκηνοθέτησε άψογα τον εαυτό του (όπως στις καλύτερες παραστάσεις του), δίνοντας έμφαση στο ρυθμό επαναφοράς του λόγου του και τις χαμηλές εντάσεις της φωνής του, καταφέρνοντας έτσι να κρατήσει την προσοχή του κοινού και μια ισόρροπη συμμετρία με τους αντιστικτικούς -ομολογουμένως!- σωματικούς περισπασμούς της κινησιολογίας των δρώντων προσώπων πάνω σε υπερυψωμένες τραμπάλες... πάλι δεν κατάλαβα ποιο ήταν -στην προκειμένη- το θέμα; Το θέμα, θέλω να πω, το οποίο αναδεικνύει αυτή η παράσταση σαν λόγος και πράξη επί σκηνής και το οποίο θέμα θα πρέπει να μας αφορά. Μήπως, ας πούμε, ο αποκλειστικός και απο-κλεισμένος στις δικές του αξίες, εν καιρώ πολέμου, κόσμος των ανδρών; (Λέμε τώρα!). Καθώς δεν υπάρχει κανένας ρόλος γυναικών... όχι μόνο σαν παρουσία επί σκηνής, αλλά ούτε καν σαν μια ονομαστική αναφορά, σημαντική. Έστω κι έτσι... Ε, και λοιπόν;

*Ο Σωτήρης Ζήκος είναι δημοσιογράφος - κριτικός κινηματογράφου (μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου).

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: .... << .... δεν ειναι παράδεισος , αλλά εί...

.........................................................

 

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: .... << .... δεν ειναι παράδεισος , αλλά εί...: Και  ήρθε   η  στιγμή   το  άρωμα   της  δημιουργικής     μας    διάθεσης    να  σμίξει   με  το  άρωμα   της   φύσης  !  Η  τέχνη  οξυγονώ...

"Το δράμα του αρχαίου δράματος" γράφει ο ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ "Καθημερινή", 23/7/2014

 .........................................................

 

Το δράμα του αρχαίου δράματος

γράφει ο ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Καθημερινή", 23/7/2014

Το πρόβλημα με το αρχαίο δράμα είναι πως πρόκειται για αρχαίο δράμα. Ενα είδος θεάτρου που οικοδομήθηκε με εκφραστικούς κώδικες οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους δικούς μας. Ξεκινώντας από το πολύ απλό ότι παιζόταν στο φως της ημέρας, ενώ για μας είναι απαραίτητος ο τεχνητός φωτισμός και φτάνοντας ώς τα πιο πολύπλοκα, τα προσωπεία, τους κοθόρνους ή τον έμμετρο λόγο. Ηταν τόσο δεμένο με τη ζωή της Αθήνας τον 5ο αιώνα π.Χ. ώστε να μην υπάρχει έργο που γράφτηκε αργότερα, εκτός από τη Νέα Κωμωδία και τις απομιμήσεις τραγωδιών από τον Σενέκα στη Ρώμη. Και να μη γνωρίζουμε κανέναν μεγάλο δραματουργό εκτός Αθηνών. Παρ’ όλα αυτά όμως πρόκειται για δράμα. Κοινώς ο σκηνοθέτης που θα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί του οφείλει να αναπαραστήσει δράση, μια δράση η οποία εκτυλίσσεται με εκφραστικούς κώδικες εντελώς ξένους προς τους δικούς μας. Ο Τζορτζ Στάινερ, όταν γράφει το αριστούργημά του «Οι Αντιγόνες» δεν αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με τον οποιονδήποτε σκηνοθέτη ή wannabe σκηνοθέτη, ο οποίος μαζεύει έναν θίασο για να ανεβάσει αρχαίο δράμα.
Χρόνια τώρα, κάθε φορά που διάβαζα το πρόγραμμα του φεστιβάλ Επιδαύρου, αναρωτιόμουν ποιες προθέσεις κρύβονταν πίσω από την επιλογή των έργων. Ηταν καλλιτεχνικές ή μήπως είχαν να κάνουν με το μικροκλίμα της θεατρικής μας επαρχίας; Γιατί ένας σκηνοθέτης διάλεγε τον Φιλοκτήτη και ο άλλος τις Φοίνισσες; Εκρινε πως ο Φιλοκτήτης θα τον βοηθήσει να πει αυτά που ήθελε να πει ή μήπως του ταίριαζε η μετάφραση, ή ήθελε να τα έχει καλά με τον μεταφραστή ο οποίος ήταν και κριτικός; Κάπου ανάμεσα στην αναφορά του Ευριπίδη στο βιογραφικό και την επιχορήγηση η Επίδαυρος είχε μετατραπεί σε τουρκομπαρόκ αποτυχημένο τουριστικό πανηγύρι κατάλληλο μόνον για το life style της πρώτης σειράς και την ανθυποποιότητα της τηλεόρασης. Το σημαντικότερο μέρος της παράστασης παίζεται μετά την παράσταση, στις ταβέρνες της περιοχής, όπου διεξάγονται τα δράματα των συγχαρητηρίων και της αλληλοϋπονόμευσης. Γιατί κατά τα λοιπά το αρχαίο δράμα δεν δείχνει να αφορά κανέναν ως αρχαίο και ως δράμα. Τα δε Εθνικά Θέατρα το αντιμετωπίζουν με το ίδιο ενδιαφέρον που αντιμετωπίζει ο κάθε δημόσιος υπάλληλος το δημόσιο συμφέρον, κοινώς ως μια πιεστική υποχρέωση.
Ομως, παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να ξεχάσω πως μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις του σύγχρονου θεάτρου μας ήταν οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη με την υπογραφή του Κουν, του Τσαρούχη και του Χατζιδάκι. Τι είχαν αυτοί που δεν έχουν οι σημερινοί; Κατ’ αρχάς δεν προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν όπως μια ολόκληρη νέα γενιά σκηνοθετών οι οποίοι αλλάζουν φύλο στα πρόσωπα και φώτα στα έργα γιατί δεν ξέρουν από πού να τα πιάσουν -όπως γράφει ο Νίκος Δήμου στο protagon- βάζουν γυναίκα να παίξει τον Προμηθέα και νομίζουν ότι πρωτοπορούν. Δεύτερον είχαν οι ίδιοι τόσο ισχυρή καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία ώστε να σέβονται το κείμενο του Αριστοφάνη χωρίς να χάνουν τον δικό τους χαρακτήρα. Τα κείμενα αυτά είναι στιβαρά, σκληρά και αντιστέκονται στις ευκολίες της ευκαιριακής έμπνευσης.
Η Επίδαυρος θα πρέπει να αποσυνδεθεί από την τουριστική εκμετάλλευση και τις ταβέρνες της γύρω περιοχής αν πραγματικά επιθυμούμε να αναδείξουμε την αξία της, την αξία ενός από τους ωραιότερους τόπους στον κόσμο. Μόνον αν μετατραπεί σε διεθνές θεατρικό εργαστήριο αρχαίου δράματος θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος της. Κοστίζει; Σίγουρα κοστίζει, όπως κοστίζουν και οι βιβλιοθήκες και όπως κοστίζει η ποιότητα. Ομως η ανάπτυξη δεν θα έρθει ούτε από τη θλιβερή κουρελαρία της Μυκόνου, ούτε από τους τυχάρπαστους διευθυντές των Εθνικών Θεάτρων οι οποίοι νομίζουν ότι το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται με τη σφραγίδα που τους παραχώρησαν.

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: Ενα < Αγόρι με βαλίτσα .... > ανάμεσα μ...

..........................................................
 
Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: Ενα < Αγόρι με βαλίτσα .... > ανάμεσα μ...: Ετσι  κι  έγινε!  Το  πρώτο  μας  ταξίδι  κόντρα  στους  δύσκολους  καιρούς   με  αγάπη  για  το  θέατρο  , με  αγάπη  για  τον  διπλανό  μ...

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ

 ............................................................

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ: Το Εργαστήρι Δημιουργικής Αφήγησης του Συλλόγου Θεατροδρόμιο σας προσκαλεί  στη Βιβλιοθήκη του Φουγάρου την Τετάρτη 9 Ιουλίου στις 9.00 μ...

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΗΛΕΚΤΡΑ ΣΧΕΔΙΟ ...

 ......................................................

Τετράδιο με ράγες.......κυριάκος σάμιος......: ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΗΛΕΚΤΡΑ ΣΧΕΔΙΟ ...: Μία performance για τη γλώσσα εκείνων που τράβηξαν τη σκανδάλη. Το Φουγάρο παρουσιάζει δύο ΣΧΕΔΙΑ του Γιώργου Βέλτσου με πρόφαση την Ηλέ...

Η Άννα Μάσχα μας λέει γιατί είναι άλλο πράγμα να παίζεις στην Επίδαυρο απόσπασμα συνέντευξης στην Αργυρώ Μποζώνη, (www.lifo.gr, 4.7.2014)

.............................................................

απόσπασμα συνέντευξης στην Αργυρώ Μποζώνη, (www.lifo.gr, 4.7.2014) 

Η Άννα Μάσχα μας λέει γιατί είναι άλλο πράγμα να παίζεις στην Επίδαυρο

 Ξαναπηγαίνει φέτος με "Προμηθέα Δεσμώτη" 

 

Για την προσέγγιση αυτή και την εμπειρία της Επιδαύρου μιλήσαμε με την Άννα Μάσχα.

Πόσες φορές έχετε πάει στην Επίδαυρο;

Τρεις φορές, το 1996 στην Ελένη του Ευριπίδη με το Θέατρο του Νότου σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά που έπαιζα στον Χορό, πέρυσι στις Τραχίνιες του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Δηιάνειρα) και φέτος στον Προμηθέα Δεσμώτη του Έκτορα Λυγίζου (Ωκεανίδες)

Είναι διαφορετικό να παίζετε εκεί και κυρίως σε ποιο επίπεδο δοκιμάζεται ένας ηθοποιός;

Στην Επίδαυρο δοκιμάζεται η τεχνική ενός ηθοποιού και η εσωτερική του δύναμη. Ο χώρος είναι μεγάλος και απαιτεί μεγάλα πράγματα. Ακόμα και τα μικρά πράγματα, τα πιο ευαίσθητα, εσωτερικά και λεπτά πρέπει να είναι μεγάλα με κάποιο τρόπο. Η επικοινωνία αναγκαστικά είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα, γιατί απευθύνεσαι σε περισσότερους ανθρώπους.

…Ο σκηνοθέτης σας έχει κάνει μια σημείωση: «Τι είναι ο κόσμος όταν αποκτάμε την εμπειρία του με βάση το δύο και όχι το ένα;». Μπορείτε να μου πείτε τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Μεγάλη δυσκολία, αλλά και μεγάλη ανακούφιση. Μπορείς να μοιραστείς, να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Στο μάθημα φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο ότι ο αριθμός της επικοινωνίας εξαντλείται στο δύο, στην ένας προς έναν επικοινωνία. Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με παραπάνω από έναν. Ακόμα και όταν απευθύνεσαι σε ένα πλήθος, πραγματικά απευθύνεσαι σε έναν για να καταφέρεις να επικοινωνήσεις ουσιαστικά.

Υπάρχει το στοιχείο του κράτους, της βίας, της εξουσίας, ζητήματα που απασχολούν κατεξοχήν την ανθρωπότητα σε βάθος χρόνου. Και υπάρχει και το ζήτημα της γνώσης, της δύναμης των ανθρώπων απέναντι σε αυτά. Πιστεύετε ότι αυτό θα είναι πάντα μια άνιση πάλη;

Νομίζω πως τελικά η εξουσία νικάει, αν και κάποιες φορές χάνει μάχες. Υπάρχει το ιδανικό της ανθρώπινης χειραφέτησης, της ατομικής χειραφέτησης, το κοινωνικοπολιτικό ιδανικό που ανήκει λίγο στην ουτοπία. Το ιδανικό που ο καθένας μας δεν χρειάζεται καμία εξουσία να τον ελέγχει και να τον κατευθύνει.

Πηγή: www.lifo.gr

Μυκηνες 3D Animation (youtube, 11/3/2014)

.......................................................

Μυκηνες 3D Animation

Πέθανε ο Ιλάι Ουάλας σε ηλικία 98 ετών / "Ο καλός, ο κακός και ο Ιλάι Γουόλας" έγραψε ο Γιάννης Ζουμπουλάκης (http://www.tovima.gr, 25/6/2014)

............................................................

Πέθανε ο Ιλάι Ουάλας σε ηλικία 98 ετών

Ο «άσχημος» της ταινίας γουέστερν «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»

Ο Ιλάι Ουάλας, ο οποίος άφησε εποχή ως ο «άσχημος» ληστής Τούκο στην ταινία γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, πέθανε σε ηλικία 98 ετών.
Σε εκείνη την ταινία πρωταγωνιστούσαν επίσης ο Κλιντ Ίστγουντ και ο Λι Βαν Κλιφ. 
Ο θάνατος του Ουάλας επιβεβαιώθηκε από την κόρη του, Κάθριν. Οι συνθήκες του θανάτου του δεν έγιναν αμέσως γνωστές.
Έγινε επίσης γνωστός από τη συμμετοχή του στην επίσης θρυλική ταινία Και οι 7 ήταν υπέροχοι την οποία σκηνοθέτησε το 1960 ο Τζον Στέρζες.
Στην ταινία εκείνη έλαβαν μέρος μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, όπως ο Γιουλ Μπρίνερ, ο Στιβ ΜακΚουίν, ο Τσαρλς Μπρόνσον, ο Ρόμπερτ Βον, ο Μπραντ Ντέξτερ και ο Τζέιμς Κόμπουρν.

 ..............................................................

 Ο καλός, ο κακός και ο Ιλάι Γουόλας

 

 

έγραψε ο Γιάννης Ζουμπουλάκης

Σκληρός εργάτης του δράματος έπαιξε σε παραπάνω από 160 ταινίες και σειρές και ποτέ δεν τιμήθηκε όπως του άξιζε

 

Απειλώντας με χιούμορ τον Κλιντ Ιστγουντ στο κλασικό 

γουέστερν «Ο καλός ,ο κακός και ο άσχημος»

 

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ως Τούκο Μπενεντίκτο Πασίφικο Χουάν Μαρία Ραμίρεζ _ληστής, βιαστής, απαγωγέας, δολοφόνος, δίγαμος κ.ο.κ._ ο Ιλάι Γουάλας όπως λανθασμένα έχει περάσει στην Ελλάδα (το επώνυμο είναι Γουόλακ), έκλεψε την παράσταση στο διασκεδαστικότερο ίσως γουέστερν όλων των εποχών, «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» του Σέρτζιο Λεόνε.  Ωστόσο, αυτός ο υποτιμημένος ,σπουδαίος ηθοποιός που εγκατέλειψε τα εγκόσμια 98 ετών χωρίς ποτέ να υπάρξει υποψήφιος για Οσκαρ (και αυτό δηλώνει κάτι για τα Οσκαρ), είχε ήδη πολλά να παρουσιάσει μέχρι να τον επιλέξει ο Λεόνε για τον διασημότερο ρόλο της καριέρας του.

Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο Ελι Χέρσελ Γουόλακ ήταν γιός Εβραίων που μετανάστευσαν στην Αμερική από την Πολωνία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Οστιν στο Τέξας, όμως η εκπαίδευσή του στις δραματικές τέχνες έγιναν στο Actors Studio της Νέας Υόρκης.  Το 1951, πέντε χρόνια μετά το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ, ο Γουόλας κέρδισε μια υποψηφιότητα για το ΤΟΝΥ έχοντας παίξει τον Αλβαρο στο «Rose tattoo» του Τενεσί Γουίλιαμς.

Το ντεμπούτο του Γουόλας στον κινηματογράφο (αφού πρώτα εμφανίστηκε σε σειρές της τηλεόρασης) δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Ο Ελία Καζάν του έδωσε τον ρόλο του Σίλβα Βακάρο που διεκδικούσε την Κάρολ Μπέικερ στο σκανδαλώδες «Baby doll» (1956) που επίσης βασίζεται σε έργο του Γουίλιαμς.  Ο ρόλος τον οδήγησε στις υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών (Β' ρόλου) και αυτή είναι η μοναδική παρουσία του και σε αυτά τα βραβεία.

Δυο χρόνια αργότερα, το 1958, ο Γουόλαs έπλασε ένα υπέροχο πορτρέτο κυνικού επαγγελματία δολοφόνου στο κλασικό φιλμ νουάρ του Ντον Σίγκελ «The line up» και μετά τους διασκεδαστικούς «Επτά κλέφτες» (1960) του Χένρι Χάθαγουεϊ, ο Τζον Στέρτζες τον επέλεξε για τον ρόλο του Μεξικάνου συμμορίτη Καλβέρα που ήρθε αντιμέτωπος με το χωριό που προστάτευαν οι επτά υπέροχοι πιστολέρο στο κλασικό αμερικανικό γουέστερν «Και οι επτά ήσαν υπέροχοι» (1960).

Εχοντας δει τον Γουόλαs στους «Υπέροχους» ο Λεόνε τον επέλεξε για τον ρόλο του Τούκο. Άλλες ενδιαφέρουσες εμφανίσεις του Γουόλαs έγιναν στους «Αταίριαστους» (1961) του Τζον Χιούστον στο πλάι της Μέριλιν Μονρόε, στο αντιπολεμικό αριστούργημα του Καρλ Φόρμαν «Οι νικητές» (1963), στον «Λόρδο Τζιμ» (1965) του Ρίτσαρντ Μπρουκς αλλά και στην γυρισμένη στην Ελλάδα ταινία του Τζέιμς Νίλσεν «Τα ίχνη οδηγούν στην Κρήτη» (1964) όπου ο Γουόλας υποδύθηκε έναν Ελληνα, τον Στράτο.

Ο Ιλάι Γουόλας δεν σταμάτησε να παίζει μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι ρόλοι του ήταν μικροί και πάντα χαρακτηριστικοί. Ανάμεσά τους ο δικηγόρος στον «Νονό 3» του Φράνσις Κόπολα αλλά και ένας μπάρμαν στο αριστούργημα του Ιστγουντ «Σκοτεινό ποτάμι» (2003). Ο Ρόμαν Πολάνσκι τον χρησιμοποίησε στον «Αόρατο συγγραφέα» (2010) και ο Ολιβερ Στόουν του έδωσε τον τελευταίο ρόλο του σε μεγάλου μήκους ταινία, το «Wall Street: Το χρήμα ποτέ δεν πεθαίνει» (2010).

Το καταστάλαγμα του βίου μου. Μάνος Χατζιδάκις (tvxs.gr, 15/6/2014)

...............................................................

Το καταστάλαγμα του βίου μου. Μάνος Χατζιδάκις

 

tvxs,gr,  15 Ιουν. 2014

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες… » Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994).

  « …Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ... για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω... στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ... αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.».

-------------------------------

* Κείμενο από την επίσημη ιστοσελίδα του Μάνου Χατζιδάκι.

Σαν σήμερα, 15 Ιουνίου 1994 ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας.