ΜΩΒ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ - από την ποιήτρια Ευγενία Βάγια (http://literarybistro.blogspot.gr/2012/09/blog-post_23.html)α

..........................................................

 

ΜΩΒ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ - Ευγενία Βάγια

1.

Άλλες φορές ξεχνάω, άλλες φορές πονάω.

Δεν υπάρχουν άλλες φορές.

It’s a play

Τα δάκρυα είναι καλλυντικά

Τα αισθήματα επαναφορτιζόμενα

Ζητείται δεύτερο πρόσωπο

(για να του γράφω)

2.

Νύχτα διαστάσεων υπνοδωματίου

χωρίς τον ύπνο

Νύχτα στον πάτο άδειας δεξαμενής

Οξειδωμένη χημεία στις ακμές

Σάπια σκάλα τοιχώματα εκκωφαντικά

Τώρα σε αγαπώ μόνο σαράντα κυβικά.

Κάποιες νύχτες καταφέρνω να περιορίζομαι

Με όνειρα γεωμετρικής περιόδου, αυστηρά.

(τόσο νερό κι ούτε τα χείλη σου έβρεξες)

Με ξέχασες. Και συνεχώς μου το υπενθυμίζεις.

3.  Μεσημβρινή Απώλεια Υλικών

Φαγώθηκα

Στο λατομείο του στήθους

Από τις μυστικές

Ηλιακές σου εκρήξεις.

4.  Πλατεία Συντριβανίου

Η συνεχής βουή της πόλης

στης μνήμης τους 40 βαθμούς

Στήθος του καπνιστή να βράζει

σε χαμηλές οκτάβες στεναγμών

Και το ένα μάτι έτοιμο

να καμακώσει τη στιγμή

Φλερτ με φεγγάρι κι έτσι

και με τα φωτοστέφανα

των όσων αστεριών.

Αν δεν μπορείς να με αλλάξεις, αντάλλαξέ με

Με την αιωνιότητα.

Αν δεν μπορείς για πάντα, κάνε με να ζηλέψω

Έστω για μια στιγμή.

Κάθε παραχώρηση και μια αγκαλιά

Πιο βαθιά.

Έως ότου με διαπεράσεις.

Υπέροχο πλεχτό

Νήματα δένονται θηλιές, κόκκινες λύνονται γλώσσες.

Καλή σου νύχτα αγάπη μου

Ο ήλιος τα ξέρει όλα.

Ξηλώστε τις προειδοποιητικές πινακίδες ομίχλης.

Ξημέρωσα εν αιθρία.

5. Ν.Κ.

Ανασχηματισμό ζητώ

από τα χάδια ενός τυφλού

Νυχτερινή ξηρότητα δαχτύλων νικοτίνης

Πιάσε με αν θέλεις ποιητή

(με το τυφλό σου σύστημα στο στήθος

γραφομηχανή)

Νησιά κάτω απ’τα πόδια σου

Πότε σχηματιστήκαν;

Πριν απ' τον τελευταίο μου σεισμό;

Όποιος το πιάσει θάλασσα.

Σωσίβια πετάει ο ουρανός.

Είχες τύχη;

Είχα πάντα.

Αδιάβλητο το ήθος του νεκρού

Κι εμείς οι ζωντανοί όλο τρύπες.

6. Νανούρισμα

Με παίρνει ο ύπνος απ’ το χέρι

με τ' αναπαυμένα αρώματα

σαν προσευχή με κομποσκοίνι απαριθμώ

τη λεία της μέρας

του λύκου τα περάσματα.

Ξυνές ανατολές το μωβ των κερασιών στο νύχι

Σκίνος

Σαπούνι

Του δαχτυλιδιού σκουριά

Χωρίστρα καπνοχώραφα στον δείκτη

(τσιμπούν τα γένια, με γδέρνει η μυρωδιά)

Πού είσαι;

Απ' την παλάμη μου θα σε φιλέψω

ενός σπασμού γλυφή

κι ανεμελιά

Λαγωνικά μου όνειρα κινήστε.

Η Ευγενία Βάγια γεννήθηκε στο Βόλο το 1963. Σπούδασε βιολογία και θέατρο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, JORGE LUIS BORGES (http://n-tomaras.blogspot.gr, 28/3/2014)

................................................

 

 

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, JORGE LUIS BORGES

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του όπως θα το 'θελε ο Βολταίρος. 

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική. 

Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία. 

Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι. 

Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα. 

Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει. 

Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός  ποιήματος. 

Κάποιος χαϊδεύοντας ένα ζωάκι που κοιμάται. 

Κείνος που συγχωρεί ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του 'γινε. 

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί σ’ αυτό τον κόσμο  έζησε ο Στήβενσον. 

Κάποιος που προτιμά να 'χουν δίκιο οι άλλοι. 

Οι άνθρωποι αυτοί, που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται, έχουν σώσει τον κόσμο.

Μτφ. Δημήτρης Καλοκύρης

«Αιώνας Εμπορίου» ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη (1922-1988) (http://n-tomaras.blogspot.gr, 26/2/2013)

............................................................

Τάσος Λειβαδίτης

(1922-1988)

 

 

 

«Αιώνας Εμπορίου» 

 

«H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία

έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο

εμπόριο

κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,

μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους

λαχειοπώλες

διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις

τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία

δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,

ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,

χρεώγραφα

κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα  στο δρόμο, τί σημασία έχει;

«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν

ποτέ απεργία

μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές

περηφάνειες

γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ’ όλη τη βέβαιη νειότη σου,

βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα

μαζέψουν

νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,

δολλάρια ασημένια

η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται

πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν

μεθαύριο

σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,

κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο

θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω

απ’ τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας

μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, Θε μου, κι όμως βρέχει,

τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,

είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,

ο Pοκφέλλερ άρχισε

πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο

προστατευτικό σπίτι

με τις πέτρες που μου ρίξατε

σ’ όλη τη ζωή μου.»

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση 1950-1966 τ. 1ος, εκδ. Κέδρος)

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Λόγος και Σιγή (http://lalunapiena.blogspot.gr, 11/1/2014)

...........................................................

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Λόγος και Σιγή 

 

 

Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.
Aραβική Παροιμία

«Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.»

Τίς βέβηλος προέφερε τοιαύτην β λ α σ φ η μ ί α ν;
τίς χαυνωθείς Aσιανός παραιτηθείς εις μοίραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; 

Ποίος οικτρός παράφρων
ξ έ ν ο ς τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,
χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;
Το μόνον μας θεοπρεπές δ ώ ρ η μ α, περιέχον
τα πάντα — ενθουσιασμόν, λύπην, χαράν, αγάπην·
εν τη ζωώδει φύσει μας α ν θ ρ ώ π ι ν ο ν το μόνον!
Συ όστις τον αποκαλείς άργυρον, δεν πιστεύεις
το μέλλον, λύον την σιγήν, μυστηριώδες ρήμα.
Συ εν σοφία δεν τρυφείς, πρόοδος δεν σε θέλγει·
με την αμάθειαν — χρυσήν σιγήν — ευχαριστείσαι.
Ν ο σ ε ί ς. Είν’ η αναίσθητος σ ι γ ή βαρεία ν ό σ ο ς,
ενώ ο Λ ό γ ο ς ο θερμός, ο συμπαθής, υ γ ε ί α.
Σκιά και νυξ είν’ η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
Ο Λ ό γ ο ς είν’ αλήθεια, ζωή, αθανασία.
Λ α λ ή σ ω μ ε ν, λαλήσωμεν — σιγή δεν μας αρμόζει
αφού εις το ο μ ο ί ω μ α επλάσθημεν του Λόγου.
Λαλήσωμεν, λ α λ ή σ ω μ ε ν — αφού λαλεί εντός μας
η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.

από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983

Μια ερωτική και κοινωνική ερμηνεία για τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. Εσείς το ξέρατε;...

...............................................................

Εσείς το ξέρατε;...

Πήρα ένα μήνυμα από φίλο μου που μου εξηγεί για τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα.

 

 

Μέρες που είναι να σας πω τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα.

Για όσους δεν το γνωρίζουν εξηγώ και την ασυναρτησία των στίχων.

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά

Ψηλή μου δεντρολιβανιά

Κι αρχή καλός μας χρόνος

Εκκλησιά με τα' άγιο θόλος

Άγιος Βασίλης έρχεται

Και δε μας καταδέχεται

Από την Καισαρεία

Συ είσ' αρχόντισσα κυρία

Βαστάει πένα και χαρτί

Ζαχαροκάντυο ζυμωτή

Χαρτί-χαρτί και καλαμάρι

Δες και με το παλικάρι

 

Τα αρχικά κάλαντα ήταν χωρίς τους «κίτρινους» στίχους. Στο Βυζάντιο οι φτωχοί και χαμηλών στρωμάτων άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν στους αριστοκράτες παρά μόνο σε γιορτές όπου μπορούσαν να τους απευθύνουν ευχές.

Κάποιος νεαρός, ταπεινής καταγωγής, ήταν ερωτευμένος με μια αρχοντοπούλα. Επειδή δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό να την πλησιάσει παρά μόνο σε περίοδο εορτών για να της απευθύνει ευχές, αποφάσισε ανάμεσα στα κάλαντα του Μεγάλου Βασιλείου (τα κανονικά) να εντάξει και ένα ερωτικό ποίημα που είχε συνθέσει (τους «κίτρινους» στίχους). Έτσι και τα κάλαντα θα έλεγε ακολουθώντας τους κοινωνικούς κανόνες αλλά ταυτόχρονα θα παίνευε την καλή του.

-       Την αποκαλεί ψηλή, σαν δεντρολιβανιά.

-       Επειδή φορούσε ένα από τα ψηλά, τα κωνικά καπέλα με το τούλι στην κορυφή, την παρομοιάζει με Εκκλησιά με τον Άγιο Θόλο (θόλος εκκλησίας).

-       Της λέει ότι δεν τον καταδέχεται (καμία σχέση ο Άη Βασίλης) γιατί είναι αρχόντισσα κυρία.

-       Στο τέλος οι απαραίτητες γαλιφιές!!! Την λέει ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη (γλυκιά μου) και την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά.

Αυτά τα παράδοξα Κάλαντα πέρασαν από γενιά σε γενιά και έγιναν τα πιο διαδεδομένα σε όλο τον ελληνικό χώρο.