"Μπείτε στη θέση του..." από τη φίλη στο fb Sofia Lampiki (facebook, 22/1/2016)

............................................................

 
Μπείτε στη θέση του.
Καλύτερα, βάλτε το παιδί σας στη θέση του.
 
Getty Images

από τη φίλη στο fb Sofia Lampiki (facebook, 22/1/2016)

Πριν απ’τα μάτια μου ήσουν φως... Της Μαρίας Τριαντοπούλου (13 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr)

............................................................

Πριν απ’τα μάτια μου ήσουν φως...

Της Μαρίας Τριαντοπούλου

08:10, 13 Φεβ 2014 | tvxsteam tvxs.gr/node/148832

 

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos

 

Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και ο παραλογισμός της επικαιρότητας, τα όλο και χειρότερα αποτελέσματα της ύφεσης και των απάνθρωπων και καταστροφικών μέτρων της κυβέρνησης για την υποτιθέμενη αντιμετώπιση της, οι απαιτήσεις των δανειστών και η νεά ευρωπαϊκή πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά έχει σαν αποτέλεσμα – παράπλευρη απώλεια θα την αποκαλούσα – την αδυναμία μας να απασχοληθούμε, να προβληματιστούμε ή και να θορυβυθούμε με τα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα παρά μόνο για να τα «σκανάρουμε» ξώφαλτσα και επιφανειακά. Πόλεμοι, λιμοί και καταποντισμοί, οικολογικές και κοινωνικές καταστροφές μαίνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη αλλά όταν καίγεται το σπίτι μας μόνο ως αποστασιοποιημένοι θεατές καταφέρνουμε τις περισότερες φορές να εμπλακούμε με αυτά. Σήμερα λοιπόν, και σε μια προσπάθεια να πάω ανάποδα σε αυτήν την θλιβερή πραγματικότητα θα στρέψω αλλού τη σκέψη μου όχι για να ξεχαστώ αλλά, αντίθετα, για να αφυπνισθώ. Η Μαρία Τριαντοπούλου γράφει την Σκέψη της Ημέρας

Διάβαζα πρόσφατα ότι τα τελευταία 50 χρόνια έχουν πεθάνει περισσότερες γυναίκες, μόνο και μόνο από το ίδιο το γεγονός οτι είναι γυναίκες, από ότι όλοι οι άνδρες μαζί που πέθαναν σε όλους τους πολέμους του 20ου αιώνα. Αν σκεφτεί κανείς πόσο φρικιαστικό είναι αυτό, όχι μόνο ως στατιστικό στοιχείο αλλά και ως απεικόνιση μιας συνεχιζόμενης τραγικής πραγματικότητας, δεν μπορεί παρά να ανατριχιάσει. Και όμως αν σε αυτά τα στοιχεία προστεθούν και εκείνα για τις γυναίκες που ζουν σε κατάσταση απόλυτης υποτέλειας, βίας και κατατρεγμού, για τις γυναίκες που βασανίζονται και βιάζονται, για τις γυναίκες που αποτελούν εμπορικό προϊόν στα χέρια των σύγχρονων δουλέμπορων, για τις γυναίκες που ακρωτηριάζονται...τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Ας αναλογισθούμε για μια στιγμή τα κορίτσια στην Κίνα, εκείνα που η ζωή τους δεν έχει καμμία αξία, που θανατώνονται πριν καν καλά καλά γεννηθούν για να μπορέσει η οικογένεια να αποκτήσει τον πολυπόθητο γιό αφού επιτρέπεται να έχει μόνο ένα παιδί, ας αναλογισθούμε τα κορίτσια εκείνα στην Αφρική που υφίστανται κλειτοριδεκτομή κάτω από τραγικες συνθήκες υγιεινής για να μην τους επιτραπεί ποτέ να νιώσουν ηδονή, ας αναλογισθούμε τα κορίτσια εκείνα που παντρεύονται στα 8 στα 10 και στα 12 και κάνουν παιδιά συχνά πεθαίνοντας στη διαδικασία, ας αναλογισθούμε τα κορίτσια εκείνα που κλεισμένα σε κάποιο κοντεϊνερ μεταφέρονται σε κάθε άκρη του κόσμου για να γίνουν πόρνες, τα κορίτσια εκείνα που βασανισμένα από την εξαθλίωση και τις αρρώστιες πουλάνε το κορμί τους για ένα κομμάτι ψωμί, ας αναλογισθούμε τα κορίτσια που βιάζονται, κακοποιούνται και μετά θανατώνονται από τους δικούς τους γιατί τους «ατίμασαν», τα κορίτσια και τις γυναίκες που παραμορφώνονται και τυφλώνονται από βιτριόλι, λιθοβολούνται, πυρπολούνται και βασανίζονται, ας αναλογισθούμε τις μανάδες εκείνες που χάνουν τα παιδιά τους από τις αρρώστιες και την πείνα, που πνίγονται ή σκοτώνονται στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από καταστροφικούς εμφύλιους που εκείνες δεν ξεκίνησαν, από έναν κατατρεγμό για τον οποίον εκείνες δεν φέρουν την ευθύνη.

Και τέλος ας αναλογισθούμε εμείς οι «φιλόξενοι» Ελληνες, εμείς οι πεφωτισμένοι δυτικοί, εμείς οι σύγχρονοι ευρωπαίοι τι κάνουμε όταν κάποιες, λίγες, από αυτές τις γυναίκες φτάνουν στις χώρες μας κυνηγημένες, απελπισμένες και εξαθλιωμένες. Τις αφήνουμε να πνιγούν στην Λαμπετούσα και το Φαρμακονήσι, τις εκδίδουμε για την τέρψιν των ημετέρων ενώ τις εξευτελίζουμε ως οροθετικές σε όλα τα μήντια, τις κλείνουμε σε απάνθρωπα στρατόπεδα «φιλοξενίας» μεταναστών και προσφύγων, τις ευτελίζουμε, τις περιφρονούμε και τις ποδοπατάμε.

«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως, πριν απ’τον Ερωτα έρωτας, κι όταν σε πήρε το φιλι Γυναίκα» ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι (http://www.tovima.gr, 18/9/2013)

......................................................

Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

Ενα κείμενο του μεγάλου συνθέτη που γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1993

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  18/09/2013 16:31

 

Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Μάνος Χατζιδάκις αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. 

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. 

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». 

Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. 

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει. 

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους. 

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης). 

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. 

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). 

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. 

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία. 

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. 

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. 

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. 

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. 

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

Μάριος Ποντίκας (1942 - ) Ένας σπουδαίος και προφητικός θεατρικός μονόλογος από το "Κοίτα τους"* (παίχτηκε στην περίοδο 1990 - 1991 στο θέατρο "ΣΤΟΑ")

........................................................

Μάριος Ποντίκας (1942 - )

 

Ένας σπουδαίος και προφητικός θεατρικός  μονόλογος από το "Κοίτα τους"* (παίχτηκε στην περίοδο 1990 - 1991 στο θέατρο "ΣΤΟΑ") 

 

Ένας άντρας - δημοσιοϋπαλληλικά καλοντυμένος -προχωρεί μέσα στη νύχτα με την ομπρέλα του ανοιγμένη και πίσω του τον ακολουθεί ένας ζητιάνος που 'χει χωθεί μέσα στα ρούχα του για ν' αποφύγει τη βροχή. Ό άντρας καθώς βαδίζει στρέφει το κεφάλι του πίσω και κοιτάζει ανήσυχος - για να σταματήσει  απότομα και να γυρίσει ολόκληρος προς το ζητιάνο που τρομάζει και επιχειρεί να φύγει. 

ΑΝΤΡΑΣ: Έλα εδώ ρε… Τι θες; Γιατί με πήρες από πίσω; Τι θες κι έρχεσαι από πίσω μου με το χέρι απλωμένο; Γιατί ζητιανεύεις; (Σιωπή) Μίλα ρε γιατί δε μιλάς; Δεν είσαι από δω, ε; Κούρδος είσαι; Άι στο διάολο, γέμισε ο κόσμος απόβλητα…

 Γιατί δεν πας στην πατρίδα σου ρε, παρά κάθεσαι εδώ και ζητιανεύεις; Γιατί φύγατε από την πατρίδα σας; (Ξαφνικά) Πόντιος είσαι. Τι με κοιτάς έτσι; Είσαι Πόντιος; (Μιμείται ποντιακό χορό) Πόντιος; Άμα είσαι Πόντιος, πες το και κάτι θα πάρεις. Έχουμε κι εδώ Πόντιους, αλλά γιατί είναι Έλληνες δεν το ‘χω καταλάβει. Πόντιε, μουγκός είσαι; Θα πάρεις πενηντάρικο, πες τι είσαι. Πενηντάρικο λέω… (το βγάζει το ανεμίζει, ο ξένος το κοιτάει, δε μιλάει, κινείται διστακτικά, ο άντρας το παίρνει πίσω)  Πες πρώτα τι είσαι. Πακιστανός. Πακιστάν; Γιατί δε μιλάς ρε κακομοίρη; Κοίτα, ρε… Όλες οι φυλές του κόσμου εδώ μαζευτήκανε και δε μας μιλάνε κι από πάνω. Δεν καταδέχονται. Τα κάνω εκατό, από πού ήρθες; (Έχει βγάλει κατοστάρικο και το ανεμίζει δύσκολα με την ομπρέλα στη μασχάλη) Κοίτα να δείς… Εγώ άμα βάλω κάτι πείσμα, δεν το εγκαταλείπω. Θα σε κρατήσω εδώ μέχρι το πρωί και μετά θα σε παραδώσω για απέλαση. Μου την έχεις δώσει. Κάνε το σταυρό να είσαι Έλληνας καθαρόαιμος. Από Στερεά και κάτω. Ρε μπας και είσαι Πολωνός; Έχω αρχίσει να νευριάζω, εντάξει; Σε ρωτάω; Πόλις…; Πόλαντ; Έχω πάρει μια βάρκα φουσκωτή από έναν Πολωνό – Πολωνός είσαι; Φουσκωτή βάρκα. Μπόουτ. Φσσσ-φσσς… (Μιμήσεις για φούσκωμα, θάλασσα, πλεύση) Πόλαντ; Πακιστάν; Τι; Έναν ποτήριν νερόν παρακαλώ (το είπε κυπριακά)  Γαμώ το θεό της Ελλάδας. Τα κάνω χίλιες, ρε πεινασμένε. (Βγάζει χιλιάρικο – ίδιες δυσκολίες στις κινήσεις. Εξαγριώνεται) Αλλά θα μιλήσεις! Απόψε ο κόσμος να χαλάσει, θα πεις ελληνικά. Και θα πληρωθείς. Τρεις λέξεις ελληνικές θα πεις κι έφυγες… Η πρώτη: «είμαι»! Η δεύτερη: «από»! Η τρίτη: από πού στο διάολο ήρθες. Αν είσαι Κύπριος και καταλαβαίνεις και δε μιλάς, σ’ έθαψα. Κωλόρατσα, ε κωλόρατσα. Πρόσεξε έτσι; Εγώ ούτε γάτα δεν έχω πειράξει στη ζωή μου αλλά μου την έχεις δώσει. Μ’ έχεις πάρει από πίσω με το χέρι απλωμένο και δε λες μια λέξη. ΜΙΑ. Από υποχρέωση στη χώρα που σε φιλοξενεί και σου επιτρέπει ακόμα και να ζητιανεύεις. Τρως το ψωμί του Έλληνα ζητιάνου – λέγε μια λέξη. Πες μια λέξη ελληνική. Και μουγκός να ‘σουνα θα προσπαθούσες: ααααλλλλ… θα ‘κανες. Πες «είμαι»! «Είμαι», πες. Πες, «είμαι» λέω. Πες «είμαι Πέρσης». Είσαι Πέρσης; Μία. Πες εθνικότητα. Τι άλλο να κάνω για να καταλάβεις ότι κινδυνεύεις. Α, ρε Χίτλερ. (Ακουμπάει την ομπρέλα στο πόδι του, του πέφτει, δε δίνει σημασία, βγάζει πεντοχίλιαρο). Άμα πεις την εθνικότητα – στα ελληνικά όμως – έχεις πέντε χιλιάρικα. Να τα. Μην το βλέπεις ένα. Πέντε είναι. Δεν είμαι Κύπριος εγώ να κάνω πουστιές. Πέντε. Για μια λέξη. Πέρσης; Πολωνός; Πακιστάν; Τούρκος; Περιμένω. (Ο ζητιάνος αρπάζει την ομπρέλα και το βάζει στα πόδια, ο άντρας μένει μετέωρος στη βροχή) Δεν την είπε ο βάρβαρος. Και βούτηξε και την ομπρέλα. Την ομπρέλα τώρα γιατί την βούτηξε; Άφησε το πεντοχίλιαρο και πήρε την ομπρέλα. Αν ήταν Πολωνός, δε θα το έκανε. (Σκέφτεται) Άρα είναι υποανάπτυκτος. Είναι Κούρδος. Κυνηγημένο πράμα ήτανε. Φοβισμένο… Άρα; Απ’ αλλού; (Σκέφτεται) Από πού όμως; Από υποανάπτυκτη χώρα σίγουρα… Αλλιώς γιατί να πάρει την ομπρέλα; Να πάρει είδος και να αφήσει το χρήμα…; Από ποια πολιτισμένη χώρα το κάνουν αυτό; Κούρδος, Κούρδος, Αρμένιος – από κει. Πακιστάν, Ιράν, Ινδός μπορεί… Τέτοιες χώρες. Αλλιώς δε θα ‘παιρνε το είδος. Θα ‘παιρνε το χρήμα. Α, ρε τσογλάνι. Μούσκεμα έγινα. Αλλά δε μου γλιτώνεις. Θα δώσω περιγραφή. Όχι για την ομπρέλα. Για το θράσος. Για την περιφρόνηση. Θα ζητήσω απέλαση. Θα κάνω θέμα! Θα σε στείλω πίσω να σε κόψουνε στη μέση με το γιαταγάνι. Όποιος και να ‘σαι διωκόμενος είσαι. Κυνηγημένος. Ε, την έχεις βάψει. Όχι που μαζευτήκατε όλοι εδώ πέρα… (Σηκώνει το γιακά, κοιτάζει ψηλά, αποσύρεται να προφυλαχθεί) Καλά, θα δείτε… Θα δείτε. Ανάβει το πράμα, έχει ανάψει. Έξω όλοι… Όλοι… Πίσω… Πίσω. Καλά. Εντάξει. Θα σου κόβανε τα χέρια στην Περσία, κάθαρμα… Ηλίθιε. Να πάρεις την ομπρέλα να την κάνεις τι; Να την πουλήσεις; Χα! Χα! Χα!... Πήρε την ομπρέλα για να την πουλήσει – σκέψου μυαλό. (απότομα) Μ’ εφτυσε. Γι’ αυτό δεν το πήρε το πεντοχίλιαρο ο Κούρδος. Για να μου πει «σε γράφω». Για να μου πει «δε σ’ έχω ανάγκη… ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ». Ααα, καθίκι. Δεν τα θες τα λεφτά μου, ε; Με περιφρονείς, ε; (προς τα κει που έφυγε ο ζητιάνος) Ρε κορόιδο. Ρε υποανάπτυκτε. Ποιον περιφρονείς, ρε; Χα!Χα!Χα!... Την ομπρέλα, ρε ζώο, γιατί την πήρες; Τι θα την κάνεις την ομπρέλα μπορώ να μάθω; (Φεύγει γελώντας τυλιγμένος στο παλτό του προσέχοντας πού πατάει για ν’ αποφύγει τις λακκούβες με τα νερά.)

*: από το γ' τόμο "Απάντων των Θεατρικών" του Μάριου Ποντίκα (εκδόσεις "Αιγόκερως", 2007).

"Ο θρίαμβος της ανεκτικότητας" Της Σαντυς Τσαντακη ("Καθημερινή", 24/11/2012)

.........................................................

Ο θρίαμβος της ανεκτικότητας

 

Ο Ελληνοϊρανός Βασίλης Κουκαλάνι σκηνοθέτησε, μετέφρασε και παίζει σε ένα αντιρατσιστικό έργο

Της Σαντυς Τσαντακη

Δηλώνει αμετανόητος ξένος. Ο Βασίλης Κουκαλάνι είναι αυθόρμητος και ειλικρινής. Ελληνοπέρσης, σκηνοθέτησε, διασκεύασε, μετέφρασε και παίζει σε ένα έργο που μιλάει για την αντιμετώπιση των μεταναστών. Ενα έργο για παιδιά. Λέει πως μεταφέροντας το «Μια γιορτή στου Παπαδάκη» από τη Γερμανία στην Ελλάδα ως «Μια γιορτή στου Νουριάν», και από το 1973 στο 2012, αναγκάστηκε να ξαναρχίσει το κάπνισμα.

Στη γερμανική εκδοχή της κωμωδίας για τις προκαταλήψεις και την πολιτισμική συμφιλίωση η οικογένεια των μεταναστών ήταν Ελληνες. Εργο που παραμένει επίκαιρο και γι’ αυτό παίζεται σε διάφορα μέρη του κόσμου: Στο Λονδίνο με Πακιστανούς και Τζαμαϊκανούς, στη Γαλλία με Αραβες και Σενεγαλέζους, στην Αυστραλία με Βιετναμέζους και Ινδούς και στο Ισραήλ με Ρώσους και Παλαιστίνιους.

Στο θέατρο Πορεία, ο Βασίλης Κουκαλάνι είναι ο κύριος Νουριάν και μας συστήνει ένα νέο είδος παιδικού θεάτρου «για ανθρώπους από 6 ετών».  Ο ίδιος έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Λευτέρης Βογιατζής, φέτος εκτός από το Πορεία, παίζει και στην παράσταση «Ψευδαισθήσεις» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων.

Στο κάμπινγκ

Ολα ξεκινούν όταν η οικογένεια Παπαδάκη, η οικογένεια Νουριάν και η μικρή Πακιστανή Αϊσέ συναντιούνται σ’ ένα κάμπινγκ. «Αυτή η γιορτή είναι μια τελετουργία συμφιλίωσης», λέει ο Βασίλης Κουκαλάνι, «στην οποία, σηματοδοτείται το πως τελικά θριαμβεύουν οι αρετές της αλληλοκατανόησης, της ανεκτικότητας, της ζεστής καρδιάς και του κοινού νου πάνω από τις προκαταλήψεις, τις περιχαρακώσεις και τη βλακεία. Κι αυτοί που επιφέρουν στην ιστορία αυτό τον θρίαμβο είναι τα παιδιά».

Τα παιδιά φεύγοντας από την παράσταση έχουν μάθει λέξεις στα περσικά και τα πακιστανικά, «γαμπούλ» όπως εντάξει, «ντοστ» όπως φίλος. Ρωτάω τον Βασίλη Κουκαλάνι αν περιμένει ακραίες αντιδράσεις, όπως στο Χυτήριο. Ή αν υπάρχει κάτι που φοβάται… «Να μια μορφή ακραίας αντίδρασης που προκύπτει από την παράστασή μας, εμπεριέχοντας χαρά, γέλιο, συγκίνηση, παιχνίδι. Οσο για τον φόβο, να φοβηθούμε τι;», λέει ο σκηνοθέτης. «Κι αν υπάρξει μια τέτοια φωνή, το μόνο που θα προκαλέσω με τον φόβο είναι να την ισχυροποιήσω και να δώσω χώρο στην προκατάληψη, τη βία και την ανοησία. Αυτό που συνέβη στο Χυτήριο συμβαίνει στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά κάθε μέρα, με επιθέσεις σε σπίτια και χώρους εργασίας αλλοδαπών και μεταναστών σχεδόν με την ανοχή ενός μέρους της κοινωνίας μας. Απέναντι σε αυτά χρειάζεται να συσπειρωθούμε, να αντισταθούμε και να ξεμπροστιάσουμε αυτή την ωμή βία και τους μηχανισμούς της.»

Ο Βασίλης Κουκαλάνι παίζει στην παράσταση τον ρόλο του μετανάστη πατέρα, υπογράφει τη διασκευή, τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία του έργου (μαζί με τον Παντελή Δεντάκη). «Το πιο επώδυνο ήταν ότι από την αγωνία ξανάρχισα το κάπνισμα. Ευτυχώς το ξανάκοψα. Τα μηνύματα του έργου περνούν στα παιδιά την ώρα που διασκεδάζουν και ψυχαγωγούνται. Η δίοδος της μάθησης δεν είναι το μυαλό αλλά η καρδιά.»

Ρατσισμός

Θέατρο και πραγματικότητα. Χρυσή Αυγή, οικονομική κρίση, ρατσισμός. «Πιστεύω ότι οι φυλετικές διακρίσεις, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός είναι προϊόντα φόβου, έλλειψης παιδείας και ιδεολογικών καθηλώσεων και όχι αρχέγονες φυσικές τάσεις του ανθρώπου που μπορούν να δικαιολογηθούν. Αυτός είναι ένας διάλογος που έχει αναγκαστικά ξεκινήσει στην ελληνική κοινωνία», λέει ο Βασίλης Κουκαλάνι. «Πάντα λοιπόν την πληρώνουν πρώτα οι λαοί, με την απειλή της φτώχειας πολώνονται οι κοινωνικές συνθήκες και τότε εμφανίζεται ο φασισμός που το μόνο που έχει να επιδείξει είναι ότι έχει τραβήξει επανειλημμένα την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα και τον πόλεμο».

Ο ίδιος, επιμένει ότι ως Ελληνες «έχουμε παράδοση και νοοτροπία κατεξοχήν ατίθαση, ελευθεριακή και δημοκρατική», μιλάει για τους αγώνες και τις θυσίες που έχουν γίνει «για να καταπολεμηθεί ο φασισμός». Αν και το επικίνδυνο για τον Βασίλη Κουκαλάνι «δεν είναι οι φασίστες. Πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία μπορεί να τους αντιμετωπίσει. Το επικίνδυνο είναι που στον βωμό μιας επικαιρότητας, τους δίνεται βήμα από μεγάλο μέρος των ΜΜΕ με ανεύθυνο τρόπο και φέρνει στο προσκήνιο ένα παιχνίδι εντυπώσεων που τους καθιστά κοινωνικά και τηλεοπτικά αποδεκτούς. Οι Ελληνες λοιπόν, έχοντας την εμπειρία της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, μήπως θα έπρεπε να έχουμε και τη σοφία να φερθούμε διαφορετικά απ’ ό,τι μας φέρθηκαν;»

Οι πατρίδες

Ο Βασίλης Κουκαλάνι έχει ζήσει σε διαφορετικές πόλεις του κόσμου. Ποια θεωρεί πατρίδα του; «Η πλάκα είναι ότι όταν είμαι στην Ελλάδα, όλοι θεωρούν ότι είμαι απ’ το Ιράν, όταν πάω στο Ιράν, αντίστοιχα όλοι με θεωρούν Ελληνα. Οταν είμαι στη Γερμανία -στην Κολωνία γεννήθηκα- κατάγομαι απ’ όπου θέλω εγώ. Ο πατέρας μου είναι Πέρσης, η μάνα μου από την Κρήτη. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής μου, μοιράστηκαν στη Γερμανία και στο Ιράν. Μετά ήρθα στην Ελλάδα. Οι τόποι που νιώθω σπίτι μου είναι πολλοί και τελικά μπορώ να είμαι ό,τι διαλέγω να πω κάθε φορά. Αν και σε όλες τις περιπτώσεις, οι άλλοι μοιάζει να ενδιαφέρονται περισσότερο για το «ξένο» κομμάτι. Εδώ, ενδιαφέρει ότι είμαι «Πέρσης», στο Ιράν ότι είμαι «Γιουνανί»… Δηλαδή, πάντα προκαλεί ενδιαφέρον η ιδιαιτερότητα, το διαφορετικό.»

Πόσα κοινά έχει τελικά με τον κύριο Νουριάν; «Τον κόσμο του Νουριάν τον φέρνω αυτόματα ως ένας κατεξοχήν αμετανόητος ξένος όπου κι αν βρεθώ, αλλά κυρίως ο Νουριάν και ο κόσμος του συναντούν τον δικό μου πατέρα».

Ενα καινούργιο είδος θεάτρου

Το έργο «Μια γιορτή στου Παπαδάκη» το είχε δει στο Βερολίνο όταν ήταν 9 χρονών. Εργο, που όπως λέει, διαπαιδαγώγησε γενιές και γενιές παιδιών στη Γερμανία, το τραγούδι της παράστασης υπήρχε στα σχολικά βιβλία των δημοτικών σχολείων. «Γενικότερα τα έργα του Volker Ludwig και το Grips σηματοδότησαν μια εποχή και ένα καινούργιο είδος θεάτρου για παιδιά και νέους που φέρνει στο προσκήνιο τη δική τους καθημερινότητα ώστε μέσα από το σκηνικό δρώμενο να μπορούν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους με την πραγματικότητά τους, τα προβλήματα, τη φαντασία, τα όνειρα, με τον θυμό και τις επιθυμίες τους».

"Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με" του Νικου Γ. Ξυδακη ("Καθημερινή", 4/8/2012)* / Ένα κείμενο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολειά μας...

.............................................................

Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με 

Του Νικου Γ. Ξυδακη

Η διανομή τροφίμων από τη Χρυσή Αυγή, στην πλατεία Συντάγματος, μόνο σε όσους επεδείκνυαν ελληνική ταυτότητα και κατεγράφοντο τα στοιχεία του αίματός τους, προσημαίνει την ώρα μηδέν για την ελληνική κοινωνία, την ώρα της ηθικής και ψυχικής της αποσάθρωσης.

Μόνο ντροπή μπορεί να νιώσει ένας Ελληνας, ακόμη και στην πληγωμένη Ελλάδα του 2012, όταν μελανοχίτωνες μοιράζουν μακαρόνια εξετάζοντας το αίμα του πεινώντος. Ντροπή, γιατί αυτή η ωμά ρατσιστική ενέργεια διεξάγεται υπό τη σκιά της δημοκρατικής Βουλής των Ελλήνων. Ντροπή, γιατί η διάκριση αίματος ποδοπατά όλες τις παραδόσεις ελληνικού πολιτισμού, όπως κι αν τις δει κανείς, από τον Ξένιο Δία και την Αθηνά Ξενία των ομόγλωσσων αρχαίων προγόνων έως τον Καππαδόκη Μέγα Βασίλειο τον ελληνοχριστιανό ομόδοξο: «Εάν εύρης εχθρόν που ευρίσκεται εις δυσκολίαν μη προσθέσης εις την οργήν που σε κατέχει την εκδίκησιν, αλλά να τον θρέψης όπως εκείνος έθρεψε τους αδελφούς που τον επώλησαν». (Μ. Βασίλειος, Εν λιμώ και αυχμώ).

Ντροπή. Και δέος για το τι περιμένει όποιον περιφρονεί ιδρυτικές συνθήκες της ανθρωπιάς: «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθέ με». Ας μην αναρωτηθεί κανείς μωρός σήμερα: «Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;». Η απάντηση θα είναι πάντα η ίδια, τρομερή και ισχύουσα: «Εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. 25:41-46)

Κόλαση είναι ο κόσμος του αρχέγονου αίματος και της ωμής βίας, τα μακαρόνια του μελανοχίτωνα φουσκωτού. Κι όσοι προσπερνούν τέτοιες ωμότητες, με μικροδικαιολογίες και μουρμουρητά, ας ετοιμαστούν να δείχνουν εφεξής ταυτότητα και αίμα, για να μιλούν, να σκέφτονται, να αναπνέουν.

*: Πολιτικό άρθρο στο "Θεατροδρόμιο"; Σαφώς ναι, αν η ανθρωπιά και οι διακρίσεις των ανθρώπων με κριτήριο το αίμα τους, τη φυλή τους, το θρήσκευμά τους και την εθνικότητά τους είναι πολιτικά ζητήματα. Αλλά τελευταία, επειδή η ζωή των συνανθρώπων μας έχει πάρει επικίνδυνες ατραπούς, όπου ρισκάρονται ζητήματα που ήσαν χρόνια αυτονόητα για μας, η "πολιτική ουδετερότητα" - αν μπορεί να υπάρχει τέτοια ουδετερότητα - περισσότερο θα έχει σχέση με την αναισθησία και την απάθεια απέναντι στο δράμα που περνάει η χωρα μας και οι συνάνθρωποί μας. Μπορεί ένα καλλιτεχνικό, και ευρύτερα πολιτιστικό, ιστολόγιο να κάνει τέτοια επιλογή;

 

"Ελληνικό σχολείο τέλειωσε το καημένο το κορίτσι" της Άννας Δαμιανίδη (http://politicalreviewgr.blogspot.gr, 28/78/2012)

............................................................

Επειδή θεωρώ ότι το "Θεατροδρόμιον εν Ναυπλίω" είναι ένα ιστολόγιο πολιτισμού, άρα και παιδείας είτε με την στενή είτε με την ευρεία έννοια, αναδημοσιεύω ένα σπουδαίο άρθρο  π α ι δ ε ί α ς  της εξαιρετικής αρθρογράφου κ. Άννας Δαμιανίδη, που φωτίζει την υπόθεση της αθλήτριας Παπαχρήστου με φως ουσίας. Να είστε καλά κ. Άννα...!

Ελληνικό σχολείο τέλειωσε το καημένο το κορίτσι 

 

Της Άννας Δαμιανίδη

 

 

Ένα νέο κορίτσι που δεν ασχολήθηκε πολύ με την πνευματική του καλλιέργεια επειδή έκανε από παιδάκι σκληρή προπόνηση. Με την εικόνα αυτή προσπάθησαν μερικοί να υπερασπιστούν τη Βούλα Παπαχρήστου για το ρατσιστικό ανεκδοτάκι που έγραψε στο τουίτερ της και της στοίχισε τόσο ακριβά. Κι έχουν δίκιο. Δυστυχώς. Είναι η απλή αλήθεια, ότι στην Ελλάδα για να μην είσαι ρατσιστής χρειάζεσαι ιδιαίτερη πνευματική καλλιέργεια. Κι ίσως πάλι ούτε τότε το γλιτώνεις. Γιατί; Διότι τα παιδιά που παρακολουθούν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν μαθαίνουν ποτέ συστηματικά πόσο πολύ η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει να καταπολεμήσει το ρατσισμό, ενώ μαθαίνουν συνέχεια και συστηματικότατα πόσο πολύ σπουδαίοι είναι οι Έλληνες. Από νήπια. Το φυσιολογικό είναι να γίνουν ρατσιστές. Για να μη γίνουν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Δεν λέω ότι γίνεται επίτηδες. Δεν αποφάσισαν οι υπουργοί Παιδείας μια ωραία πρωία ότι τα ελληνόπουλα πρέπει οπωσδήποτε να είναι έτοιμο υλικό για κάθε ρατσιστικό, ακροδεξιό, φασιστικό, εθνικιστικό κόμμα.

Το άφησαν να συμβεί όμως, ανέμελα κι αστόχαστα. Άρχισε ανεπαίσθητα, με τις γιορτές, τις εξετάσεις και τον τρόπο απομνημόνευσης, την ύλη που διαρκώς περιοριζόταν και κλεινόταν σε λίγα κεφάλαια SOS που έγιναν μετά συνθήματα, λίγες φράσεις που καλλιεργούνταν από τα τρία ως τα δεκαοχτώ, τα ίδια και τα ίδια. Οι Έλληνες είναι σπουδαίοι, πάντα αδικημένοι, πάντα στην αντίσταση, πάντα καταδιωγμένοι, έχουν πάντα δίκιο. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα είχαν σκεφτεί όλα, ήταν ανώτεροι, κλπ.

Αυτό είναι το απόσταγμα της σύγχρονης διδασκαλίας. Για να μη γίνουν τα παιδιά κομπλεξικοί ρατσιστές με μανία καταδίωξης πρέπει στο σπίτι να δουλεύουν οι γονείς σκληρά στην αντίθετη κατεύθυνση. Να εξηγούν στα παιδιά τους, όχι μια και δυο φορές, αλλά συνέχεια, με θεωρία και πράξη, ότι δεν υπάρχουν ανώτερες φυλές, ότι κάθε πολιτισμός έχει αξία, ότι οι διακρίσεις είναι κάτι που η ανθρωπότητα βίωσε και αποφάσισε να εξοβελίσει από παντού, τους νόμους, την επιστήμη, ακόμα και τις θρησκείες που είναι αρχαίες και δύσκαμπτες.

Κι όπως ξέρουμε όλοι, δεν μπορούν οι σύγχρονοι γονείς να κάνουν αυτή τη δουλειά συνέχεια. Έχουν κι αυτοί τα δικά τους, τις ασχολίες τους, τις προκαταλήψεις τους, κι ούτε καταλαβαίνουν τους κινδύνους που εγκυμονεί η κατάσταση, για την ουσιαστική μόρφωση, και σε τελική ανάλυση, για την ευτυχία των παιδιών τους.

Δεν μιλάω στην τύχη. Μεγάλωσα τρία παιδιά παρακολουθώντας στενά τα σχολεία. Το κακό άρχιζε από τον παιδικό σταθμό. Το πήραμε αψήφιστα στην αρχή. Νήπια με σημαιάκια που τραγουδούσαν εμβατήρια κάθε 28 Οκτωβρίου, δημοτικά κάθε 25 Μαρτίου και Θεοδωράκη κάθε 17 Νοέμβρη. Ωραία, και τι έγινε; Στην αρχή το βρήκαμε χαριτωμένο. Μια, δυο, τρεις, δέκα, δεκαπέντε. Δεκαπέντε χρόνια, από τα τρία ως τα δεκαοχτώ, τα χρόνια που διαμορφώνεται ο άνθρωπος γινόταν αυτή η δουλειά. Σε όλα τα σχολεία, από το Δημόσιο της γειτονιάς μέχρι το Κολλέγιο Αθηνών. Κι όχι όπως στον καιρό μας, βαρετή διαδικασία, αλλά με ωραίες γιορτές και ευχάριστα πανηγύρια. Ξανά και ξανά. Ποτέ δεν γιορτάστηκε η μέρα του ΟΗΕ, η μέρα της Ευρώπης, κάτι έξω από την Ελλάδα και τα πατριωτικά της.

Κοιτούσα χτες την ιστοσελίδα του παιδικού σταθμού των Φιλιππινέζων της Αθήνας, ο οποίος δεν ξέρω αν κατάφερε να επιβιώσει μετά τη λαίλαπα της προπέρσινης νομοθεσίας για τα νηπιαγωγεία, που ήταν σα να είχε βάλει στόχο τέτοιους μικρούς παιδικούς σταθμούς, κοιτούσα λοιπόν φωτογραφίες με τα πολύχρωμα παιδάκια, γιατί πάνε παιδιά πολλών μεταναστών, όχι μόνο Φιλιππινέζων, να γιορτάζουν την ημέρα του ΟΗΕ, και ζήλεψα. Ουδέποτε, στα πανάκριβα ή στα δημόσια σχολεία που στείλαμε τα δικά μας παιδιά, είχαν την τύχη να πάρουν μέρος σε τέτοια γιορτή. Και ξέρετε πόση χαρά, πόση ανακούφιση δίνει στα παιδιά να βεβαιώνονται ότι ανήκουν σε μια ανθρωπότητα που πιστεύει στην ισότητα; Πολύ πιο υγιές ψυχικά από το να μαθαίνουν στα δυόμισι ότι «ήμασταν τετρακόσια χρόνια σκλάβοι». Ακόμα κι αν η πίκρα για τη σκλαβιά προϋποθέτει την ισότητα των ανθρώπων, είναι καλύτερα να το λες με λόγια κάποια στιγμή, να το γιορτάζεις πριν ακόμα από το «Πήραμε το Αργυρόκαστρο και πάμε παραπέρα» (τριών ετών διδάχτηκαν αυτό το άσμα)

Στη διάρκεια του σχολείου βέβαια μαθαίνουν κι άλλα πράγματα τα παιδιά. Μια στις τόσες μαθαίνουν ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε κατά του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του ναζισμού, αλλά όπως ξέρετε όλοι, πολύ λίγες φορές προλαβαίνει η ύλη της Ιστορίας να φτάσει εκεί. Πού και πού κάνουν εργασίες για τους νόμους και τους θεσμούς, αλλά είναι διαφορετικό κάτι που σου τυπώνεται στο κεφάλι από διαρκείς και επαναλαμβανόμενες γιορτές από κάτι που διδάσκεσαι μία στις τόσες. Το δε μάθημα της Ιστορίας, καθώς επαναλαμβάνει την ίδια ύλη τρεις φορές σε τρεις διαφορετικές ηλικίες, αφήνει πάλι το ίδιο απόσταγμα στα κεφάλια, του ανώτερου έθνους, μην πω και ανώτερης φυλής, που καταδιώκεται και υποφέρει.

Κι έτσι η Παπαχρήστου, και η κάθε Παπαχρήστου, κάθε παιδί που δεν προέρχεται από οικογένεια η οποία θα καθίσει να ασχοληθεί με το να του καλλιεργήσει αντιρατσιστική νοοτροπία, είναι φυσιολογικό να γίνει ρατσιστής και οπαδός κάθε ακραίου ρατσιστικού κόμματος. Το αντίθετο εκπλήσσει, που τόσο πολλά παιδιά δεν γίνονται ρατσιστές, εθνικιστές, ακροδεξιοί. Ακόμα κάποιοι δάσκαλοι αντιστέκονται σ’ αυτό το πνεύμα, κάποιοι γονείς μιλάνε, και κάποια παιδιά περί άλλα τυρβάζουν. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μορφώνουν τα παιδιά, από το σινεμά μέχρι τις διακοπές του καλοκαιριού, κι εκεί το πνεύμα της εκπαίδευσης αλλοιώνεται, ευτυχώς.

Πάντως όποιος έχει παρακολουθήσει τα σχολικά ήθη και έθιμα ξέρει πολύ καλά γιατί η ΧΑ έχει τόσους νέους οπαδούς, γιατί η ΝΔ έλεγε τόσο ρατσιστικά πράγματα πριν πάρει την εξουσία, με τα οποία τώρα δυσκολεύεται γιατί το διεθνές περιβάλλον έχει άλλες αρχές, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ γλιστράει στον εθνικισμό με τόση ευκολία, γιατί ο καθημερινός δημόσιος λόγος μπορεί να είναι τόσο ρατσιστικός. Η χάρτα του ΟΗΕ, οι αρχές της προσπάθειας να συμβιώσουν οι άνθρωποι, ό,τι σημαντικότερο κατάφεραν να κάνουν στο θέμα αυτό μετά από αιώνες πολέμων και πολιτισμού, δεν γίνεται να διδάσκεται στο σπίτι, στο μεσημεριανό τραπέζι, πώς να το να κάνουμε. Αλλά εκεί διδάσκεται, από όσους γονείς έχουν τον πατριωτισμό να το κάνουν.

Έλληνες και μετανάστες έχουμε το ίδιο αίμα (13 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr)

..........................................................

Έλληνες και μετανάστες έχουμε το ίδιο αίμα

12:07, 13 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/100491

 

 

 

 

 

«Ρατσιστή το παιδί σου χρειάζεται δύο φιάλες αίμα. Βρες το Ελληνικό. Όσο και αν ψάξεις δεν θα το βρεις. Έλληνες και Μετανάστες έχουμε το ίδιο αίμα».

 

Με την αφίσα αυτή   τα Κοινωνικά Ιατρεία Αλληλεγγύης- Θεσσαλονίκης- Δράμας -Ρεθύμνου και Αγ. Νικολού δίνουν μια πολύ εύστοχη απάντηση στις ρατσιστικές μεθοδεύσεις της Χρυσής Αυγής που τις προηγούμενες μέρες καλούσε σε αιμοδοσία μόνο για Έλληνες.
 
Να αναφερθεί ότι τα Κοινωνικά Ιατρεία Αλληλεγγύης από την στιγμή της δημιουργίας τους κάνουν καθημερινά την Αλληλεγγύη  πράξη προσφέροντας  σε καθημερινή βάση σε όλους ανεξαιρέτως τους ανασφάλιστους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους, Έλληνες και μετανάστες, πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς καμιά απολύτως δική τους οικονομική επιβάρυνση.
 
Τα Κοινωνικά Ιατρεία Αλληλεγγύης δεν έρχονται να υποκαταστήσουν το κράτος που αποσύρεται από τις προνοιακές του ευθύνες αλλά εντάσσεται σε ένα σύνολο πρωτοβουλιών που σήμερα αρχίζει να διευρύνεται και αφορά τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης για τους αποκλεισμένους κοινωνικά και οικονομικά πολίτες. Ταυτόχρονα συνιστά μια καταγγελτική απάντηση στην πολιτική των περικοπών και της εμπορευματοποίησης.
 
Πηγή: Alterthess