Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μ.Μ.Ερημίας.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μ.Μ.Ερημίας.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Ιουλίου 2013

"Ας διαλέξουμε το off" της Γιωτας Συκκα ("Καθημερινή", 27/7/2013)

..........................................................



Ας διαλέξουμε το off




Tης Γιωτας Συκκα

Όποια ώρα και αν ανοίξεις την τηλεόραση, θα πέσεις πάνω της. Η Ελένη Ράντου εμφανίζεται μπροστά σου αλλάζοντας ρόλους και περούκες σαν «Εργαζόμενο κορίτσι», όπως ήταν ο τίτλος της παλιάς σειράς, και άλλοτε στο πολυπαιγμένο φωνακλάδικο «Κωνσταντίνου και Ελένης». Και εκεί που λέγαμε ότι δεν υπάρχει πια άλλη σειρά του παρελθόντος για να αναστηθεί, η οικονομία των καναλιών, αλλά και ο δισταγμός να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο, επανέφερε στις οθόνες σίριαλ εικοσαετίας. Κάθε πρωί, μεσημέρι ή απόγευμα μοιάζει σαν να σου χαμογελά ειρωνικά η ίδια η τηλεόραση, που διάλεξες αυτή και όχι κάτι καλύτερο καλοκαιριάτικα για να του παραδοθείς. Η μικρή οθόνη, μικρότερη ακόμα, μπροστά στις χάρες μιας εξόδου, αποχαυνωμένη στη μετριότητα, μας καλεί αυτό τον καιρό σε μια μίζερη «Ζώνη τού λυκόφωτος». Οπου οι ηθοποιοί ακόμη κάπνιζαν σαν θεριακλήδες, οι πρωταγωνίστριες ακολουθούσαν την κιτς αισθητική των αρχών της δεκαετία του ’90, με το τονισμένο μακιγιάζ, τα περλέ κραγιόν, τις βάτες στα σακάκια, την υστερία στους διαλόγους. Από την τελευταία, βέβαια, δεν ξεφύγαμε ούτε την επόμενη δεκαετία – μόνο από τις βάτες.
Και είναι και τα παιχνίδια του χρόνου που σε μπερδεύουν. Να βλέπεις την ηθοποιό μεγαλύτερη τότε, 15 χρόνια πριν, από τώρα. Και τι θαύμα, με πυκνότερη χαίτη σήμερα παρά τότε. Και αυτά τα χαμόγελα, αστραφτερά σαν να άσπρισαν με χλωρίνη. Ρηχοί ρόλοι από σεναριογράφους μες στην ανύποπτη ανεμελιά, την ηρεμία αυτού που δεν γνωρίζει τι θα ακολουθήσει, να ξοδεύονται στα μπουζούκια και στην επίδειξη μιας εποχής που ξιπαζόταν για την αμετροέπεια της καθημερινότητας.
Κάπου διάβαζα ότι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Buffalo υποστηρίζουν ότι ένα αγαπημένο τηλεοπτικό επεισόδιο μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθησή μας, να αυξήσει τον αυτοέλεγχο και να οξύνει τη μνήμη μας. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η παρακολούθηση μιας αγαπημένης σειράς, ακόμη και σε επανάληψη, «έχει ευεργετική επίδραση αφού σε γεμίζει με ενέργεια».
Δεν ξέρω πόσο αξιόπιστη είναι η έρευνα, όμως αξίζει να δούμε και την αξία της άλλης πλευράς. Οσο αισθανόμαστε ότι έχουμε ξαναδεί το μέτριο παραμύθι, όσο μας ενοχλούν οι ηθοποιοί που ξεφωνίζουν χωρίς μέτρο και οι ζεν πρεμιέ που ναρκισσεύονται αυτάρεσκα με τον φακό, τόσο το καλύτερο! Ας διαλέξουμε το off και ας βγούμε έξω. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι πάντα δωρεάν. Και σίγουρα μια βόλτα με καλή παρέα στην παραλία ή κάτω από την Ακρόπολη.
Αθελά τους, οι οικονόμοι των καναλιών μάς βοηθούν να θυμηθούμε ότι υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από τον τηλεοπτικό χρόνο. Είναι η ζωή που τρέχει. Και αυτή δεν έχει επαναλήψεις.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

"Μνήμη και ιδιωτεία" του Κώστα Γεωργουσόπουλου "ΤΑ ΝΕΑ",Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

.........................................................

Μνήμη και ιδιωτεία

 του Κώστα Γεωργουσόπουλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ",Τετάρτη 18 Απριλίου 2012
Πρέπει να έρθουν γιορτάδες μέρες για να φανεί η πανάθλια γύμνια της ιδιωτικής τηλεόρασης· όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα όπου και να σερφάριζες στο πέλαγος των εκπομπών της βλακώδη σίριαλ, τηλεπαιχνίδια. Επαναλήψεις φαιδρών εκπομπών. Είχες την εντύπωση πως παρακολουθούσες τούρκικα προγράμματα της βαθιάς Ανατολίας ή αδιάφορα για το νόημα των ημερών επαρχιακά κανάλια του αμερικανικού Νότου ή προτεσταντικά συνδρομητικά. Δεν είναι μόνο η φτήνια τους, είναι και η συνειδητή περιφρόνηση για τα ήθη και την παράδοση ενός ολόκληρου λαού.
Και δεν αναφέρομαι στην απουσία από το πρόγραμμά τους μεταδόσεων των ακολουθιών. Φτάνουν και περισσεύουν όσες μεταδίδονται από Μητρόπολη και Πατριαρχείο. Κανένα ίχνος γιορτής, καμιά αχτίδα φωτός και ελπίδας, κανένα σωσίβιο μνήμης. Ευτυχώς τα κρατικά κανάλια ακόμα και με σπάνιες παλιές παραγωγές, εποχών εμπνευσμένων διοικήσεων και ευρηματικών παραγωγών, γεμίζουν με εκπομπές υψηλών προδιαγραφών στις οποίες ακούγεται η μεγαλοφυής εκκλησιαστική αλλά και κοσμική ποίηση γύρω από τον πάσχοντα Θεό και τον πάσχοντα άνθρωπο. Μόνο σ’ αυτόν το τόπο αναμφισβήτητοι αριστεροί δημιουργοί κατόρθωσαν να συνδυάσουν με τα πάθη των ανθρώπων τον μεγάλο Μύθο της Χριστολογικής ιστορίας. Ο Βάρναλης και ο Ρίτσος τραγούδησαν τη «Μάνα του Χριστού» και ταύτισαν τον υιό του Θεού νεκρό με τον υιό της προλετάριας μάνας στον «Επιτάφιο».
Και είναι πολιτιστική προσφορά να βλέπεις σε επανάληψη δύο μεγάλες κυρίες του ελληνικού θεάτρου, την Ασπασία Παπαθανασίου και την Αννα Συνοδινού, να διαβάζουν Ρωμανό, Ρίτσο, Βάρναλη, Σικελιανό και τη Λαμπέτη Ευαγγέλια των Παθών. Είναι πολιτιστική προίκα να ακούς τον Αηδονίδη να γεφυρώνει εκκλησιαστικούς ύμνους με δημοτικά άσματα και να αποδεικνύει στην πράξη τη συνέχεια της ελληνικής μουσικής. Και είναι πολιτιστική επένδυση στην κρίση που βιώνουμε να αναπαριστούμε το πασχαλινό τραπέζι με τραγούδια και χορούς που τοκίζουν μέλλον.