Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομάδα εργασίας για την "Άνω Αυστρία". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομάδα εργασίας για την "Άνω Αυστρία". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

Money - Pink Floyd και Igor Presnyakov


..............................................................................





MONEY - Lyrics
Money
Get away
You get a good job with good pay and you're okay
Money
It's a gas
Grab that cash with both hands and make a stash
New car, caviar, four star daydream
Think I'll buy me a football team

Money
Well, get back
I'm all right Jack
Keep your hands off of my stack
Money
It's a hit
Don't give me that do goody good bullshit
I'm in the high-fidelity first class travelling set
I think I need a Lear jet

Money
It's a crime
Share it fairly
But don't take a slice of my pie
Money
So they say
Is the root of all evil today
[ From: http://www.elyrics.net/read/p/pink-floyd-lyrics/money-lyrics.html ]
But if you ask for a raise
It's no surprise that they're giving none away

"HuHuh! I was in the right!"
"Yes, absolutely in the right!"
"I certainly was in the right!"
"You was definitely in the right. That geezer was cruising for a bruising!"
"Yeah!"
"Why does anyone do anything?"
"I don't know, I was really drunk at the time!"
"I was just telling him, he couldn't get into number 2. He was asking why he wasn't coming up on freely, after I was yelling and screaming and telling him why he wasn't coming up on freely. It came as a heavy blow, but we sorted the matter out"



Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012

Φραντς Ξάβερ Κρετς: «Το πολιτικό θέατρο εξαφανίζεται» του Γρηγόρη Μπέκου (www.tovima. gr., 26/1/2012)

.................................................................
Φραντς Ξάβερ Κρετς: «Το πολιτικό θέατρο εξαφανίζεται»
 
Πρεμιέρα για το έργο του «Στάλερχοφ» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
 
 
Φραντς Ξάβερ Κρετς: «Το πολιτικό θέατρο εξαφανίζεται»

 
Η 13χρονη Μπέππι, ένα κορίτσι με κάποιο είδος νοητικής υστέρησης, έχει ανοίξει διάπλατα τα πόδια της πάνω σε ένα μακρύ ξύλινο τραπέζι. Είναι γυμνή, σιωπηλή και φοβισμένη. Η μητέρα της είναι έτοιμη να της κάνει μια επώδυνη έκτρωση με σαπουνόνερο. Την άφησε έγκυο ένας 60χρονος εργάτης ονόματι Ζεπ, που δούλευε στη φάρμα των Στάλλερ, των γονιών της, δυο ανθρώπων που ζουν σε μια αυστηρή και θρησκόληπτη μεριά της γερμανικής υπαίθρου. Ο τόπος κλειστός και η ατμόσφαιρα πνιγηρή.

Η σαρκική και συναισθηματική σχέση που αναπτύσσουν ο άτολμος στη ζωή Ζεπ (Μάνος Βακούσης) και η μικρή αθώα Μπέππι (Αμαλία Αρσένη), μια σχέση ηθικά αμφίσημη αν σκεφτούμε κάτι πέραν του προφανούς της παιδεραστίας ή του βιασμού, είναι αυτό που πραγματεύεται το «Στάλερχοφ» (1972), το πιο σημαντικό έργο του γερμανού δραματουργού Φράντς Ξάβερ Κρετς (1946, Μόναχο, στη φωτογραφία δεξιά) που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το Θέατρο Τέχνης αρχικά είχε παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό τον πολυπαιγμένο στην πατρίδα του συγγραφέα με το έργο «Οι αγρότες πεθαίνουν» στη δεκαετία του 1980. Ο ίδιος ο Κρετς βρέθηκε το βράδυ της Τετάρτης 25 Ιανουαρίου 2012 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου προκειμένου να παρακολουθήσει την πρεμιέρα του έργου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Σκηνικό νατουραλιστικό, διάλογοι λακωνικοί, γλώσσα επιτακτική, σιωπές αινιγματικές και σύνθετες. Από αυτά τα υλικά είναι φτιαγμένο το πρωτοποριακό σύμπαν του Κρετς, ένα σύμπαν προσανατολισμένο στο ταλαίπωρο προλεταριάτο που αργοσέρνεται στον πάτο της κοινωνίας της αφθονίας και της προόδου. Το «Στάλερχοφ», όπως και πολλά πρώιμα έργα του Κρετς (ηθοποιός του Φασμπίντερ, πρώην κομμουνιστής και έντονα στρατευμένος στην αισθητική του πολιτικού θεάτρου όπως αυτό διαμορφώθηκε από τον Μπρεχτ και τον Πέτερ Βάις) προκάλεσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 σκάνδαλο, ο δημιουργός του δε χαρακτηρίστηκε ωμός πορνογράφος. Αιτία οι σκηνές αφόδευσης, διάρροιας, αυνανισμού και ερωτικής συνεύρεσης που αναπαρίστανται με τη μεγαλύτερη δυνατή φυσικότητα.

«Τα πρόσωπά μου δε χρησιμοποιούν τη γλώσσα σαν εργαλείο επικοινωνίας. Είναι εσωστρεφή. Υπεύθυνη γι' αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία, η οποία αφήνει τους ανθρώπους αβοήθητους, βυθισμένους στη σιωπή τους» έχει πει ο Κρετς. Πράγματι η ουσία, το πεδίο της έντασης σ' αυτή την παράσταση είναι τα σώματα και η σιωπή, οι σκηνές είναι μια αλυσίδα από βίαιες και λειτουργικές συγκοπές. Η μητέρα της Μπέππι (Μαρία Καλλιμάνη) στην κορυφαία σκηνή του «Στάλερχοφ» δεν προχωρά στην έκτρωση παρά σκύβει και βουρτσίζει το πάτωμα, επιστρέφει στη δουλειά της, σε ό,τι ορίζει την καταγωγή της. Η αγάπη και ενδεχομένως η θρησκευτική ενοχή επικρατούν απέναντι στις κοινωνικές και ηθικές επιταγές που εκφράζονται κυρίως απ' τον βροντερό πατέρα (Κώστας Τριανταφυλλόπουλος).

Μέσα από το τέλμα και τη συντριβή η αποδοχή της ζωής, η ελπίδα βρίσκει στο τέλος τη φωνή της. Είναι η κραυγή της Μπέππι που προαναγγέλλει τις ωδίνες του τοκετού της, τον ερχομό του παιδιού της. Η πρώτη επαγγελματική εμφάνιση της νεαρής (γεννημένη το 1990) Αμαλίας Αρσένη στο θέατρο είναι κάτι παραπάνω από πειστική ειδικά στα σημεία όπου το κορίτσι ανακαλύπτει προοδευτικά τη γυναίκα μέσα του. Ο Μάνος Βακούσης (Ζεπ) μας πείθει για τον αγνό και όχι βρώμικο πόθο, τον πόθο ως απελευθέρωση απ' την αδυσώπητη μοναξιά, η έκταση της οποίας αποκαλύπτεται όταν ο ήρωας θρηνεί για το χαμό του πιστού του σκύλου απ' το δηλητήριο του πατέρα Στάλερ, γεγονός που τον σπρώχνει τελικά να φύγει για το Μόναχο.

«Ήταν μια ωραία παράσταση, μια αρκετά ποιητική σκηνοθεσία» είπε ο Κρετς στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο το μεσημέρι της Πέμπτης 26 Ιανουαρίου στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών (που προσκάλεσε τον γερμανό δραματουργό στην πρωτεύουσα και στήριξε τη μετάφραση του έργου από την Κοραλία Σωτηριάδου) σε μια δημόσια συζήτηση με θέμα «Το θέατρο σε καιρούς πολιτικών ανατροπών» στην οποία μετείχε και η θεατρολόγος Δήμητρα Κονδυλάκη. Ο Κρετς, μια εκρηκτική προσωπικότητα που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός στα δεκαπέντε, επισήμανε ότι «σήμερα το θέατρο μοιάζει να είναι περιττό, είναι στο περιθώριο, δεν έχουμε πλέον κοινωνική σημασία».

«Σήμερα στη Γερμανία δεν υπάρχει πολιτικό θέατρο, υπάρχει μόνο ένα είδος σαχλαμάρας, είναι ευφημισμός να λέμε ότι υπάρχει. Γι' αυτό σταμάτησα να γράφω θεατρικά έργα το 2004. Υπήρχαν παλαιότερα και στο θέατρο και τη λογοτεχνία μεγάλες προσωπικότητες που έπαιρναν θέση. Δεν βλέπω σήμερα πολλούς να μας ακολουθούν. Χθες, βλέποντας την παράσταση, θυμήθηκα το ανέβασμα του έργου πριν από τέσσερις δεκαετίες και μονολογούσα "από κάτω οι χασάπηδες και πάνω στη σκηνή τα θύματα"» υπογράμμισε ο Κρετς που ενώ ήθελε τα έργα του να τα βλέπουν οι άνθρωποι της εργατικής τάξης άρχισε το αστικό κοινό, μετά το αρχικό σοκ, να τα καταναλώνει σαν εξωτικό θέαμα.

«Σ' όλη μου τη ζωή αυτό ήταν το υπαρξιακό μου πρόβλημα, ήθελα να συνδέσω την τέχνη και την πολιτική. Τελικά, η τέχνη είναι τέχνη, και η πολιτική είναι πολιτική. Μπορεί να αλλάξει ο κόσμος με την καλλιτεχνική δημιουργία; Τρίχες!» απάντησε ο Κρετς, ένα αντιφατικό μείγμα απογοητευμένου ιδεαλιστή και πραγματιστή. «Κοιτάξτε, άρχισα να γράφω, νέος τότε και αφελής, πιστεύοντας ότι κρατώ ένα όπλο στα χέρια μου. Ύστερα κατάλαβα ότι επρόκειτο για νεροπίστολο. Η τέχνη είναι καλή αλλά εμένα με εξάντλησε. Σας κοινοποιώ την θλίψη μου για το πολιτικό θέατρο, για κάτι που εξαφανίζεται. Μπορεί να γράψει κανείς, μπορεί όμως και να κάνει κάτι, το να μιλάς είναι ασήμι, το να πράττεις είναι χρυσάφι. Τώρα σκέφτομαι ότι έγραψα για να μην αγωνιστώ».

Την πρεμιέρα της παράστασης παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο Δημήτρης Μαρωνίτης, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Λυδία Κονιόρδου και οι γονείς της νεαρής πρωταγωνίστριας, οι πρώην υπουργοί Γεράσιμος Αρσένης και Λούκα Κατσέλη. 
 


................................................................ 

Φραντς Ξάβερ Κρετς

Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε μια φάρμα της Βαυαρίας. Η πνευματικά καθυστερημένη Μπέππι υποφέρει από τη συναισθηματική ψυχρότητα των γονιών της, οι οποίοι, θύματα κι αυτοί της δικής τους άγνοιας, δεν την ενθαρρύνουν στο παραμικρό και τη σπρώχνουν όλο και περισσότερο στη μοναξιά. Ο μόνος που της δίνει σημασία είναι ο Ζεπ, εποχιακός εργάτης που δουλεύει κοντά τους, ένας αδέξιος, μοναχικός άντρας λίγο πριν από τη σύνταξη. Μια παράξενη ερωτική σχέση θα αναπτυχθεί ανάμεσα στο κορίτσι και τον ηλικιωμένο άντρα, μια σχέση ανάμεσα στην κακοποίηση και την τρυφερότητα, που θα έρθει στο φως όταν η μικρή θα είναι ήδη έγκυος.
Τι σημαίνει να έχεις γεννηθεί στερημένος, να μεγαλώνεις στερημένος, να στερείσαι από κάθε προοπτική; Τι σημαίνει να ζεις στο περιθώριο; Ποια είναι η σχέση της εξαθλίωσης με τη βία; Οι άνθρωποι πορεύονται στη ζωή τους σε συνθήκες που δε διάλεξαν οι ίδιοι. Αιχμάλωτη των γονιδίων, των γονιών και της γονιμότητάς της, τι ελπίδες έχει η νεαρή ηρωίδα να σπάσει τα δεσμά της;
Αυτά και πολλά άλλλα ερωτήματα που έθεσε το έργο με εκρηκτικό τρόπο όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το 1972, μας απασχολούν και σήμερα, καθώς ένα νέο ρεύμα απαισιοδοξίας σαρώνει τις ελπίδες για οποιαδήποτε λύση.
 
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 16 ετών.
 

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

..Απόσπασμα απο συν/ξη του Φ. Ξ . Κρετζ στο περιοδικό Σπάρτακος..

..................................................................................

Το "Θεατροδρόμιο - ο σύλλογος φίλων του θεάτρου στο Ναύπλιο" ήδη άρχισε να λειτουργεί. Έχουν σχηματισθεί δύο ομάδες εργασίας, στελεχώθηκαν και έχουν αρχίσει να δουλεύουν. Η πρώτη φέρει την επωνυμία "Ομάδα εργασίας για την Άνω Αυστρία" - από το έργο "Άνω Αυστρία" του Φραντς Χαβιέ Κρετς που ελπίζει και εύχεται να παρουσιάσει το φθινόπωρο, η δεύτερη την επωνυμία "Ομάδα εργασίας Αλεξάντερ Γκέλμαν" που επίσης εύχεται και ελπίζει να παρουσιάσει το έργο του Αλεξάντερ Γκέλμαν "Ιδιαιτέρως με όλους", επίσης το φθινόπωρο. Και οι δύο ομάδες εργασίας κάνουν πρόβες υπό την καθοδήγηση του Μανώλη Γιούργου και στελεχώθηκαν η μεν "'Ανω Αυστρία" από τους Γιάννα Βασιλείου και Κυριάκο Σάμιο, η δε του Αλεξάντερ Γκέλμαν από τον Μανώλη Γιούργο και την Ελπίδα Κομιανού. 
...............................................................................


  Το απόσπασμα  που  ακολουθεί  αλιεύθηκε  απο  το  πρόγραμμα  της  παράστασης  WUNSCHKONZERT   2009- 2010   Απο  Μηχανής Θέατρο και είναι η πρώτη ανάρτηση ομάδας εργασίας του "Θεατροδρόμιου" και γι' αυτό την υποδεχόμαστε με τις θερμότερες ευχές για ένα καλό ξεκίνημα και για μια ακόμα καλύτερη συνέχεια.

 

...Οσο  γερνάω   βλέπω   και  πιο  ξεκάθαρα  οτι  δεν  ειμαι   ο  κομμουνιστής  συγγραφέας  που  ειναι  σε  θέση , σκεφτόμενος ad  hoc  , να  βρίσκει  θέματα  που  να  έχουν  μια  επίκαιρη  σκοπιμότητα . Ακόμα  και  στα  έργα  μου  που  καταπιάνονται  με  ανέργους ,  η  ανεργία  είναι  ενα  γεγονός  που  προκαλεί  τη  συντριβή  της  ύπαρξης , όπως  την   έχω  ζήσει  κι  εγώ  ο  ίδιος  άπειρες  φορές ,  χωρίς  να  είμαι   άνεργος .   Οποιο  έργο  μου  κι  αν  πάρω   ασχολείται  με  υπαρξιακά , κοινωνικά τραύματα . Είτε  γράφω  για  παιδιά  ,  είτε  για  γέρους , γράφω  πάντα   πάρα  πολλά  πράγματα   από  τον  εαυτόν  μου-  κι  αυτό  ειναι  κάτι  που  αργησα  πολύ  να  τ  ομολογήσω . Είμαι  πολύ  περισσότερο  αυτά  τα  πρόσωπα  ,  παρά  το   άλφα  στέλεχος η  ο  βήτα  διευθυντής  εργοστασίου  η  ο  κύριος  Ζήμενς . Για  τα  πρόσωπα  αυτά  δε  βρίσκω  να  πω  τίποτα , βρίσκω  οτι  το  περιβάλλον  τους δεν  είναι  καθόλου  συναρπαστικό ,  αυτοί  οι  αποβλακωμένοι  τύποι  με  τις  σάμσοναιτ  δε   μ  ενδιαφέρουν  καθόλου .   Δε  γράφω  για  πράγματα  που  τα  περιφρονώ ......... Μ  ενδιαφέρουν    όλο  και  πιο  πολύ  τα  υπαρξιακά  μου  ερείπια   με  τα  ενδογενη  αυτοβιογραφικά  στοιχεία , που  προσπαθώ  να  τα  συλλάβω  και  να  τα  περιγράφω  σαν  κοινωνικά  φαινόμενα . ...Από  την  άποψη  αυτή  η  γραφή  μου  συγγενεύει  περισσότερο  με  τη  γραφή  του   Χάντκε .