Melentini - μια πολύ ενδιαφέρουσα νέα παρουσία στην ελληνική μουσική σκηνή

.......................................................


Melentini - Sweetheart

Δημοσιεύθηκε στις 18 Φεβ 2013 

Από το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της ΜΕΛΕΝΤΙΝΙ με τίτλο "Εxplosions around, the desert inside." 

Ιδρυτικό μέλος και δημιουργός της μουσικής του ανεξάρτητου ηλεκτρονικού σχήματος sequence theory project - με δύο digital album στο ενεργητικό τους ("Τoyland", 2010 - "The collapse of civilization", 2012), πολυάριθμες συναυλίες και ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορες εικαστικές δράσεις- η Μελεντίνη (ΜELENTINI) ολοκληρώνει την πρώτη της προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Explosions around, the desert inside", η οποία θα κυκλοφορήσει επίσημα, στις 18 Φεβρουαρίου 2013, από τη Restless Wind. Mετά από μια σειρά δημιουργίας μουσικών έργων και εμφανίσεων στο θέατρο, σε συνεργασία με καταξιωμένους καλλιτέχνες, μελοποιεί μια συλλογή από ποιήματά της, σε ένα δίσκο με έντονο θεατρικό ύφος. Η ηχητική της φόρμα είναι βασισμένη σε ένα ευρύτερο μουσικό φάσμα με αναφορές στη vintage pop, το dark cabaret, την ισλανδική post rock , τα παραδοσιακά ιρλανδικά τραγούδια , τα βαλκανικά νανουρίσματα. Τα χαρακτηριστικά που διέπουν όλα τα κομμάτια είναι η minimal δομή τους, ο αργός ρυθμός τα οποία έχουν σκοπό να προβάλουν ένα σκοτεινό και σπαραχτικό τοπίο.

Μάρλον Μπράντο: ταλέντο, ομορφιά και κοινωνική ευαισθησία (http://entertainment.in.gr, 02 Απριλίου 2014)

.........................................................

Μάρλον Μπράντο: ταλέντο, ομορφιά και κοινωνική ευαισθησία

http://entertainment.in.gr, 02 Απριλίου 2014
 

Μάρλον Μπράντο: στις 3 Απριλίου του 1924 γεννήθηκε ο θρυλικός "Νονός", ο ηθοποιός που θεωρείται ένας από τους 25 καλύτερους, όλων των εποχών, παγκοσμίως. Η υποκριτική του ικανότητα που επικεντρώθηκε στο σινεμά επηρέασε γενιές ηθοποιών μετέπειτα, ενώ το αρρενωπό φιζίκ του, τον έκανε έναν από τους πιο ερωτεύσιμους άνδρες ηθοποιούς.

Γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 3 Απριλίου του 1924 στην Όμαχα της Νεμπράσκα.

Μια οικονομική αποτυχία θεατρικής παράστασης στο Μπρόντγουεϊ, το 1944, σφράγισε τον πρώτο του ρόλο - που ήταν θεατρικός φυσικά- και είχε τον τίτλο "Θυμάμαι τη μαμά". Οι κριτικές για τον πρωτοεμφανιζόμενο Μπράντο ήταν ιδιαιτέρα καλές.

Τρία χρόνια αργότερα έπαιξε πάλι στο θεατρικό σανίδι τον Στάνλεϋ Κοβάλσκι, από το δράμα του Τέννεσση Γουίλιαμς Λεωφορείο ο Πόθος (A Streetcar Named Desire) σε σκηνοθεσία του Ηλία Καζάν, έναν ρόλο που αργότερα τον στιγμάτισε και κινηματογραφικά.



1951: ο Μπράντο υποδύεται ξανά τον Στάνλεϋ Κοβάλσκι. Αυτή τη φορά πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του Λεωφορείου ο Πόθος. Ήταν ένας από τους ρόλους μαζί με τα "Βίβα Ζαπάτα" το 1952 και Ιούλιος Καίσαρ το 1953, ο Μπράντο προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ.



Το πολυπόθητο αγαλματάκι ήρθε στην κατοχή του το 1954 για τον ρόλο τού Τέρρυ Μαλλόυ στην ταινία του Ηλία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront).


 
Όλη τη δεκαετία του 1960, ο Μπράντο πρωταγωνίστησε σε μέτριες έως κακές ταινίες για να κάνει δυναμικό come back με τις ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο νονός (The Godfather, 1972) και Αποκάλυψη τώρα (Apocalypse Now, 1979), που τον καθιέρωσαν κινηματογραφικά και τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή.

Για τον ρόλο του ως Βίτο Κορλεόνε στον Νονό, τιμήθηκε για δεύτερη με το βραβείο Όσκαρ (1973), αλλά αρνήθηκε να παραλάβει ο ίδιος το βραβείο, διαμαρτυρόμενος για την κακομεταχείριση των αυτοχθόνων Ινδιάνων στις ΗΠΑ.

Αντ' αυτού παρουσιάστηκε επί σκηνής η ινδιάνα απάτσι Σατσίν Λιτλ Φέδερ (Μικρό Φτερό) η οποία αρνήθηκε το Όσκαρ και ζήτησε να διαβάσει μια 15σέλιδη επιστολή σε σχέση με τα δικαιώματα των Ινδιάνων, ενώ ο παραγωγός του "Νονού" Άλμπερτ Ρούντι την είχε απειλήσει, με σύλληψη, αν διάβαζε ολόκληρη την επιστολή ή αν μιλούσε πλέον του ενός λεπτού. Δείτε το σχετικό βίντεο.



Η τελευταία ταινία στην οποία συμμετείχε πρωταγωνιστικά και προκάλεσε αίσθηση στο κινηματογραφικό στερέωμα, αποσπώντας αντικρουόμενες κριτικές και ως ταινία και ως επιλογή του Μπράντο, είναι το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (Last Tango in Paris, 1972) σε σκηνοθεσία Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.



Έως το τέλος της καριέρας του που δεν παρουσίασε ενδιαφέρον υποκριτικά με συμμετοχές σε πολύ μέτριες παραγωγές, ξεχωρίζουμε την ταινία Μια σκληρή, Λευκή Εποχή (A Dry White Season, 1989) για την οποία έλαβε μία ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου.

Ο Μπράντο πάλεψε από νωρίς για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την αποκατάσταση των αυτοχθόνων ινδιάνων των ΗΠΑ. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε έντεκα παιδιά, από τις συζύγους του, τις ερωμένες του αλλά και από υιοθεσία. Αγάπησε με πάθος την Ταϊτή και έζησε εκεί για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.

Τραγικά συμβάντα συνέβησαν στην προσωπική του ζωή με αποκορύφωμα τη δολοφονία του εραστή της κόρης του Τσεγιέν, από τον ετεροθαλή αδερφό της Κριστοιάν, το 1990 και την αυτοκτονία της κ΄πορης του 5 χρόνια αργότερα.



Τα υγρά μάτια του μεγάλου ηθοποιού που προς το τέλος της ζωής του κατέληξε υπέρβαρος, έκλεισαν για πάντα την 1η Ιουλίου του 2004, σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες. Πέθανε από πνευμονικό οίδημα ενώ έπασχε από καρκίνο.

Φιλμογραφία

Το κορμί μου σου ανήκει (The Men, 1950)
Λεωφορείον ο Πόθος (A Streetcar Named Desire, 1951) - Υποψήφιος για Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Βίβα Ζαπάτα (Viva Zapata!, 1952) - Υποψήφιος για Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Ιούλιος Κάισαρ (Julius Caesar, 1953) - Υποψήφιος για Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Ο Ατίθασος (The Wild One, 1953)
Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954) - Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Ντεζιρέ, Το λουλούδι ενός θρόνου (Desirée, 1954)
Μάγκες και κούκλες (Guys and Dolls, 1955)
Αυγουστιάτικο φεγγάρι (The Teahouse of the August Moon, (1956)
Σαγιονάρα (Sayonara, 1957) - Υποψήφιος για Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Ο χορός των καταραμένων (The Young Lions, (1958)
Ο φυγάς (The Fugitive Kind, 1960)
Η εκδίκηση είναι δική μου (One-Eyed Jacks, 1961)
Η Ανταρσία του Μπάουντι (Mutiny on the Bounty, 1962)
Η Καταδίωξη (The Chase, 1966)
Η κόμισσα απ'το Χόνγκ Κονγκ (A Countess from Hong Kong, 1967)
Ανταύγες σε χρυσά μάτια (Reflections in a Golden Eye, (1967)
Ο Άνθρωπος της Νύχτας (The Nightcomers, 1972)
Ο Νονός (The Godfather, 1972) - Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου (αρνήθηκε, αλλά το αποδέχτηκε ιδιωτικά αργότερα)
Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι (Last Tango in Paris, 1972) - Υποψήφιος για Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου
Οι Φυγάδες του Μισούρι (The Missouri Breaks, 1976)
Σούπερμαν (Superman:The Movie, 1978)
Roots: The Next Generations (1979) - Μίνι τηλεοπτικές σειρές, Βραβείο Emmy
Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now, 1979)
Η μυστική φόρμουλα (The Formula, 1980)
Μια σκληρή, λευκή εποχή (A Dry White Season, 1989) - Υποψήφιος για Όσκαρ Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου
Ο Αρχάριος (The Freshman, 1990)
Christopher Columbus: The Discovery (1992)
Ντον Χουάν ΝτεΜάρκο (Don Juan DeMarco, 1995)
Το νησί του Δρ. Μορό (The Island Of Dr. Moreau, 1996)
Ο Γενναίος (The Brave, 1997)
The Score (2001)

Απόσπασμα πό το έργο του Σάκη Σερέφα «Έναν φιδέ κι ακίνητος!» (έκδοση του "Θεάτρου Τέχνης")

........................................................

Από το έργο του Σάκη Σερέφα «Έναν φιδέ κι ακίνητος!»

Ο Αστυνόμος Πέτρου και οι 2 άντρες

…ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ προς τον ΑΣΤΥΝΟΜΟ ΠΕΤΡΟΥ: Δηλαδή, πέθανε στ’ αλήθεια;

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ: Ε, τι μιλάμε τόση ώρα ρε άνθρωπε;

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Μήπως θέλεις και να στο ζωγραφίσουμε;

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Μα πώς πέθανε; Έτσι επειδή διάβαζε ένα βιβλίο;

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ: Τα κατάλαβα όλα, όταν συνήλθα ξαπλωμένος πάνω στο κρεβάτι του, με το βιβλίο του ακουμπισμένο στην κοιλιά μου. Φαίνεται πως ο φίλος μου ο Σαββίδης, απορροφημένος από το βιβλίο και τον έρωτά του, είχε στραγγαλιστεί από τα ίδια του τα χέρια!

( Οι άντρες της ομήγυρης βάζουν τα χέρια στο λαιμό τους, προσπαθώντας να αναπαραστήσουν έναν αυτοστραγγαλισμό.)

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ: Οι ψυχίατροι αυτό το φαινόμενο το ονομάζουν “Stragulatio ab libro”, δηλαδή «Στραγγαλισμός από βιβλίο». Σπάνιο φαινόμενο, μα υπαρκτό. Αποτελεί μιαν ακραία περίπτωση αναγνωστικής αυθυποβολής. Ο Σαββίδης ποθούσε την Εσμεράλντα με δύο εαυτούς συγχρόνως: και σαν αναγνώστης και σαν Κουασιμόδος. Άρα, ένας από τους δύο έπρεπε να φύγει από τη μέση. Οπότε, ακθώς διάβαζε το βιβλίο, ο ένας εαυτός του στραγγάλισε τον άλλο, μόνο που και οι δυο φιλοξενούνταν μέσα στο ίδιο σώμα, το οποίο ρουφούσε αέρα με τον ίδιο κοινόχρηστο λαιμό!

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Αχ, ό έρημος ο ανθρωπάκος! Από τη θάλασσα βγήκε και στο πηγάδι έπεσε!

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Μόνο πηγάδι; Στον λάκκο με τα κωλοδάχτυλα έπεσε ο  φουκαράς, ρε…

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Εκεί δηλαδή που μας έριξε όλους η Τρόικα, αγαπητέ μου…

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ: Διέταξα την εκταφή της σωρού και μέσα στα νύχια του φίλου μου βρέθηκαν ίχνη από το δέρμα του λαιμού του. Στον λαιμό του βρέθηκε μελανιασμένο το αποτύπωμα από το ίδιο του το δαχτυλίδι. Και, σε λίγες βδομάδες, στο πέτο μου βρέθηκε καρφιτσωμένο το παράσημο της υπηρεσίας για τη γρήγορη διαλεύκανση αυτής της μυστηριώδους και σπανιότατης υπόθεσης.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ απευθύνεται στο κοινό: Είσαι πολύ λαρτζ αστυνόμε Πέτρου! Παίρνω κάμψεις για σένα! Σαν κι εσένα κανείς! Μετά από σένα ο εαυτός σου!

ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ (Μισανοίγει το πέτο από το πανωφόρι του, και στο πέτο του σακακιού του διακρίνεται καρφιτσωμένο το παράσημο. Ακούγονται δοξαστικά ορατόρια) : Κι από τότε, κάθε φορά που περνώ κάτω από το μπαλκόνι εκείνου του σπιτιού, φέρνω πρώρα στο νου μου τη γλώσσα του φίλου μου, που κρεμόταν πρησμένη σαν πλοκάμι χταποδιού, επειτα τους γονείς και τους δασκάλους και τις παραινέσεις τους στα παιδιά να ριχτούνε με τα μούτρα στο διάβασμα της λογοτεχνίας, και λέω από μέσα μου: «Αχ, και να ξέρατε πόσο επικίνδυνη προτροπή είναι αυτή! Αχ, μα πόσο επικίνδυνη!»

(τραγουδιστά)

Τα βιβλία, τα βιβλία

Σαν βρικόλακες χιμούνε,

Τα βιβλία, τα βιβλία

Το αίμα σου να πιούνε,

και να πάρουνε ζωή!...

(Ο Πέτρου αποχωρεί. Μένουν οι άλλοι δύο που συμμαζεύουν το χώρο, μιλώντας με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησαν.)

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Αχ, ο Θεός να μας φυλάει από τα βιβλία!

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Κι από τους φόρους αγαπητέ μου…

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Κι είναι γεμάτος με βιβλία αυτός ο ντουνιάς!

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Κι από φόρους! Κι από φόρους!

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Όπου και να πάς, επάνω τους πέφτεις!

ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Και τι να κάνεις; Πώς να ξεφύγεις;

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ: Μωρέ, δεν ξεφεύγεις με τίποτα, όσο και να τρέχεις μακριά τους, χειρότερα είναι! Γιατί κι αλευρωμένος να ‘ναι ο πόντικας, η γάτα τον μυρίζει! Γι’ αυτό σου λέω, καλύτερα μείνε ακίνητος. Έναν φιδέ κι ακίνητος!...

Το έργο του Σάκη Σερέφα "Έναν φιδέ κι ακίνητος!..."

παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Υπόγειο του

Θεάτρου Τέχνης σε σκηνοθεσία του Νίκου Χατζόπουλου και

με τους Ηλία Ζερβό (Αστυνόμος Πέτρου) και τους Μπάμπη

Γαλιατσάτο και Γρηγόρης Γαλάτη (Πρώτος και Δεύτερος 

άντρας αντίστοιχα). 

- Μαζί παίζεται και το έργο του Γιάννη Δούμου "Να ζεις" σε

σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη. 

Από τις 31/3 μέχρι τις 20/4 του 2014.

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, JORGE LUIS BORGES (http://n-tomaras.blogspot.gr, 28/3/2014)

................................................

 

 

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, JORGE LUIS BORGES

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του όπως θα το 'θελε ο Βολταίρος. 

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική. 

Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία. 

Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι. 

Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα. 

Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει. 

Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός  ποιήματος. 

Κάποιος χαϊδεύοντας ένα ζωάκι που κοιμάται. 

Κείνος που συγχωρεί ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του 'γινε. 

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί σ’ αυτό τον κόσμο  έζησε ο Στήβενσον. 

Κάποιος που προτιμά να 'χουν δίκιο οι άλλοι. 

Οι άνθρωποι αυτοί, που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται, έχουν σώσει τον κόσμο.

Μτφ. Δημήτρης Καλοκύρης

"Του Ευαγγελισμού" έγραψε ο Mario Vagman (http://palabourtzi.blogspot.gr, 23/3/2014)

.......................................................

Του Ευαγγελισμού 

 έγραψε ο  Mario Vagman

http://palabourtzi.blogspot.gr, 23/3/2014

 

Ναύπλιο, δυό μέρες πριν την μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού. Τότε που ο άγγελος είπε τα καλά τα νέα. Τότε που το έθνος των Ελλήνων ξεσηκώθηκε και έγινε τα Ανάπλι μας η πρώτη πρωτεύουσα του ελευθέρου νεοελληνικού κρατιδίου. Τότε που εμείς οι ιθαγενείς, συναντήσαμε τους πολιτισμένους και μας δίδαξαν απλόχερα το επιμελές πλύσιμο των οπισθίων μας.

Άλλη μια χρονιά  λοιπόν πανηγυριού, γλεντιού, κρασιού, κρέατος, γουρνοπούλας κατά το πλείστον, αγορών και φυσικά χριστιανικού προσκυνήματος.

Τουλάχιστον έτσι την θυμάμαι εγώ. Και όπως μου περιγράφουν οι γνωστοί και φίλοι που συνεχίζουν να πηγαίνουν, έτσι είναι ακόμα.

Γιατί εγώ έχω χρόνια να πάω. Όχι μόνο εγώ. Πολύς κόσμος. Μπορεί να μην του φαίνεται μάλλον, μπορεί το πανηγύρι να δίνει την εντύπωση πως όλη πόλη βρίσκεται εκεί, αλλά αυτό το κακό έχει η κοσμοσυρροή και η βαβούρα. Σε αποπροσανατολίζει και χάνεις την κριτική σου σκέψη.

Γιατί όση πόλη βρίσκεται εκεί, άλλη τόση δεν βρίσκεται και ούτε πρόκειται να πάει. Και οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι.

Άλλος δεν μπορεί την φασαρία, την ορθοστασία και την κούραση. Άλλος δεν γουστάρει τα ψώνια ή δεν βρίσκει ποτέ κάτι χρήσιμο να αγοράσει. Άλλος βρίσκει μια καλή ευκαιρία για να αράξει σπίτι για ξεκούραση ή να την κάνει για πιο ήσυχα μέρη στα πέριξ. Άλλος θα προτιμήσει σταθερά μόνο την παλιά πόλη για να βγεί. Άλλος δεν πιστεύει. Κι όμως, υπάρχουν και αυτοί.

Άλλος βρίσκει την όλη φάση λιγάκι βλάχικη, πανηγυριτζίδικη που λένε ή για να το πούμε πιο κομψά, το τόσο έντονα ανατολίτικο στοιχείο του πέφτει βαρύ.

Θυμάμαι παλιά, εκτός από ανατολίτικο, το πανηγύρι εξέπεμπε και κάτι μεσσαιωνικό. Με το που άρχιζε η ανηφόρα της Βαγγελίστρας και τα πολλά φώτα  του πανηγυριού χάνονταν για λίγο μέχρι την Εκκλησία, εμφανίζοταν δεκάδες επαίτες με σοβαρά σωματικά προβλήματα ο καθένας,  και το σκηνικό θύμιζε κάτι από παρηκμασμένες πόλεις του μεσαίωνα. Πόλεις υγρές, σκοτεινές και πέτρινες, γεμάτες ταλαίπωρους, ανήμπορους κι ανάπηρους ανθρώπους που φωνάζουν μέσα στο πλήθος το πρόβλημα τους και ζητάνε ελεημοσύνη δίνοντας για αντάλλαγμα μια ευχή του Θεού. Και το πλήθος, ρίχνοντας τους από ντροπή και οίκτο κλεφτιές ματιές και κανά νόμισμα,  τελούσε με σοβαρότητα τα θρησκευτικά του καθήκοντα και προχωρούσε αγέρωχο.

Ευτυχώς έμαθα πως τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει βελτιωθεί αρκετά. Δεν είναι πως οι άνθρωποι έγιναν ξαφνικά καλά. Απλά δεν τους εμφανίζουν και τόσο.

Καλή βλέπεις η ελληνορθοδοξία, καλό το πανηγύρι, καλά τα ψώνια, τα κρέατα και τα κρασά αλλά όλα χρειάζονται πλέον και το κατάλληλο τουριστικό image. Δεν μπορεί άλλες δυστυχίες ο κόσμος να βλέπει. Δεν θέλει άλλο πόνο και οδύνη αυτές τις μέρες. Ο κόσμος θέλει να ξεσκάσει.

Και τώρα που είπα ελληνορθοδοξία, θυμήθηκα τον Χρήστο Γιανναρά που έλεγε πως το μεγαλύτερο σφάλμα της ελληνορθοδόξου παιδείας που επικράτησε μετά τον εμφύλιο ως και τα χρόνια της χούντας ήταν πως μετατράπηκε σε ιδεολογία. Έχασε δηλαδή την πνευματική της ουσία και έγινε φανατισμός.

Δεν ερχόσουνα ρε Γιανναρά να τα πείς αυτά τα ωραία λογάκια τόσα χρόνια στο Ναύπλιο;Μπάς και άλλαζε κάτι; Πού ζούμε ακόμα με βάση τις βουλές δήθεν και καλά διαρκώς μετανοούντων, εχόντων συνήθως μιας κάποιας ηλικίας; Πού έγινε το κεφάλι μας κουνουπίδι από το κατηχητικό; Ενημερώνω το απληροφόρητο πλήθος πως μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 υπήρχε οργανωμένο κατηχητικό στην πόλη. Όπερ σημαίνει πως αναμετάξυ μας ζεί πλήθος ανθρώπων πού την  έπαιζε στην εφηβεία γεμάτο τύψεις και ενοχές πως θα βγάλει σπυριά, θα πεθάνει νωρίς, θα γίνει gay και άλλες παρόμοιες αρλούμπες.

Πού έχουμε για παράδειγμα μια πανέμορφη καθολική εκκλησία στη πόλη και ελάχιστοι έχουμε κάνει την κίνηση να μπούμε μέσα; Λες και θα πάθουμε τίποτα;Να δούμε πως είναι βρε αδερφέ;.Να ζήσουμε μια διαφορετική θρησκευτική αίσθηση. Έναν άλλο διακοσμητικό τρόπο να προσεγγίσουμε το θείο.  Όχι για να αλλαξοπιστήσουμε. Προς Θεού! Έτσι για την εμπειρία.

Και αυτή η κακομοίρα, τόσες και τόσες βραδυνές παρέες έχει φιλοξενήσει στα σκαλιά της. Τόσα και τόσα ζευγαράκια έχει αναθρέψει.

Ένα από τα πιο hot μέρη της πόλης για χαμούρεμα. Τα βραδυνά σκαλάκια της Καθολικής. Το σχολείο των ντελικάτων εραστών της πόλης. Μέχρι να φτάσει ο αστυνόμος βέβαια και να σε διακόψει γιατί ενοχλείς την απέναντι γριά (ζηλιάρα) που δεν μπορεί να κοιμηθεί λέει αλλά κατά βάθος, το ξέρεις, πως σιχαίνεται απλά την ζωή.

Την Καθολική την θυμήθηκα αυτές τις μέρες διαβάζοντας πως θα τελέσει λειτουργία παραμονές του Ευαγγελισμού. Στις 24. Προς τιμήν της επετείου της ελληνικής επανάστασης και του φιλελληνισμού.

Το βρήκα πολύ γλυκό. Διακριτικά και ήσυχα, χωρίς να θέλει να ενοχλήσει στο ελάχιστο την ελληνορθόδοξη ιδεολογία μας, την πόση και την βρώση μας, υπενθυμίζει απλά πως υπάρχει και αυτή. Πως το ποίμνιό της είναι και αυτό κομμάτι της κοινωνίας που γιορτάζει μαζί μας.

Ίσως μια μέρα λοιπόν καταφέρω και την επισκεφτώ από μέσα. 

"Τι έγινε λοιπόν στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα" του Δημήτρη Φύσσα (http://www.theinsider.gr, 22/3/2014)

.....................................................

Για τους Μωραΐτες ερώτημα...:

 "Τι έγινε λοιπόν στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα"

 

.του Δημήτρη Φύσσα

Τι έγινε στις 25 Μαρτίου 1821; Τίποτα.

Διαβάστε μια οποιαδήποτε ιστορία της Επανάστασης, ακόμα και μία από τις θεωρούμενες «συντηρητικές» (Τρικούπης, Κόκκινος, Εκδοτική Αθηνών κ.λπ.) ή ανατρέξτε σε απομνημονεύματα αγωνιστών. Θα δείτε πολύ εύκολα ότι:

Στις 24 του Φλεβάρη ξεκινάει η επανάσταση στη Μολδαβία και στη Βλαχία
Στις 16 του Μάρτη ο Νίκος Σολιώτης χτυπάει πρώτος τους Τούρκους στην Ελλάδα, στο Αγρίδι (κοντά στην Ακράτα)
Στις 17 του Μάρτη αποφασίζεται η εξέγερση στη Μάνη
Στις 21 του Μάρτη αρχίζει η εξέγερση στα Καλάβρυτα
Στις 21 του Μάρτη πετυχαίνει η επανάσταση στην Πάτρα
Στις 22 του Μάρτη ο Δυσσέας (sic) Αντρούτσος γράφει στους Γαλαξ(ε)ιδιώτες ένα περίφημο γράμμα παρακίνησης σε εξέγερση
Στις 23 του Μάρτη εδραιώνεται η επανάσταση στην Καλαμάτα κ.λπ., κ.λπ.

Όλα αυτά πριν την 25η Μαρτίου. Ειδικά ο Παλαιών Πατρών (Π.Π.) Γερμανός στ’ Απομνημονεύματά του γράφει ότι στις 25 του Μάρτη ήταν στην Πάτρα. Στην ίδια πόλη ευλόγησε τους αγωνιστές τον επόμενο μήνα σε μια πλατεία. Λέτε να μην έβαλε στ’ Απομνημονεύματά του αυτό που, αν είχε συμβεί, θα ήταν η σημαντικότερη μέρα της ζωής του;

Ποια ήταν παλιότερα η εθνική μας επέτειος; Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, και επί δεκαετίες, εθνική γιορτή της Ελλάδας ήταν η Πρωτοχρονιά, γιατί την 1η του Γενάρη 1822 ψηφίστηκε το πρώτο Σύνταγμα της χώρας («Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος») και ξεκίνησε η νομική ύπαρξη του ελληνικού κράτους.

Ο μύθος που ανακατεύει το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, τον εκεί ευλογούντα Π. Π. Γερμανό, τα εξιδανικευμένα ζωγραφιστά παλικάρια να ορκίζονται σε μια σημαία σχεδόν σαν τη σημερινή, το λάβαρο (πολύ μεταγενέστερη κατασκευή) και την 25η Μαρτίου (ώστε όλα να συμπέσουν με τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου») είναι πολύ μεταγενέστερος και αποσκοπεί στο να εμφανίσει την ορθόδοξη εκκλησία ως συνιδρύτρια της νέας Ελλάδας.

Την εκκλησία που αποτελούσε το κυριότερο στήριγμα της οθωμανικής εξουσίας, βραχίονα ιδεολογικής πυγμής και φορολογικής επιβολής στους θρησκόληπτους ραγιάδες. Την εκκλησία που αφόρισε τον Ρήγα, τους κλέφτες συλλήβδην το 1806, τον Σούτσο, τον Υψηλάντη και τόσους άλλους το 1821, γιατί τόλμησαν ν’ αμφισβητήσουν την εξουσία του Σουλτάνου και του ανώτατου ορθόδοξου κρατικού υπαλλήλλου του, του εκάστοτε Πατριάρχη.

Εξάλλου, ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε΄ δεν μπορεί να γίνει κολυμπήθρα του Σιλωάμ και να συγκαλύψει την ανθελληνική δράση του, διότι η οθωμανική εξουσία τον σκότωσε ακριβώς ως ανίκανο κρατικό υπάλληλο, επειδή δεν μπόρεσε ν’ αποτρέψει την εξέγερση.

Στην ίδια φιλοεκκλησιαστική, πεποιημένη γραμμή είναι το ανιστόρητο χωρατό του κρυφού σχολειού. Ευφάνταστοι ζωγραφικοί πίνακες (πιθανώς μεγάλης καλλιτεχνικής, αλλά μηδενικής ιστορικής αξίας, σαν το «Κρυφό σχολείο» του Γύζη), αθώα κελάρια μοναστηριών, το (φράγκικης μελωδίας) τραγουδάκι «Φεγγαράκι μου λαμπρό», ανιστόρητοι πανηγυρικοί λόγοι παπάδων ή δασκάλων και, ιδίως, συνεχής «παραδοσιακή» επανάληψη: αυτά είναι τα στηρίγματα της 25ης Μαρτίου 1821 και του κρυφού σχολειού.

Αλλά πρόκειται για μύθους, ορισμένης μάλιστα χάλκευσης, όχι για ιστορία. Κι όποιος ξεκινήσει να ψάχνει, μετά δεν σταματάει. Διαβάζει «Ελληνική Νομαρχία», Φωτάκο, Κοραή, Κοντογιώργη, Αγγέλου, Πετρόπουλο κ.λπ.

Τι έγινε λοιπόν στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα.

«Αδοξοι που ’ναι» έγραψε ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ ("Καθημερινή", 21.03.2014)

.......................................................
 

«Αδοξοι που ’ναι»

έγραψε ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

  "Καθημερινή", 21.03.2014 

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης σήμερα, και ας μνημονεύσουμε κάποιους από τους ποιητές «άδοξοι που ’ναι». Αδοξοι πλην απολύτως απαραίτητοι. Δίχως αυτούς δεν θα συνεχιζόταν χωρίς διακοπές η αέναη σκυταλοδρομία. Η αρχαιοελληνική ποίηση, π.χ., δεν είναι μονάχα η Σαπφώ, ο Αρχίλοχος, ο Σιμωνίδης· οι ξακουστοί. Είναι και οι ελάσσονες. Αν δεν γνωρίζαμε τη φωνή τους, η γνώση μας για την ποίηση θα ήταν λειψή. Ας ευχαριστούμε λοιπόν όσους παλαιούς είχαν την ωραία ιδέα να συγκροτήσουν ανθολογίες («στεφάνους»), σώζοντας ονόματα και ποιήματα. Πολλά από τα οποία περιέχονται στην «Παλατινή» ή «Ελληνική Ανθολογία».
Το ενδέκατο από τα 16 βιβλία της φιλοξενεί και σκωπτικά επιγράμματα. Γιατροί, αστρολόγοι, αθλητές, ηθοποιοί, ψώνια της λογοτεχνίας, μανιακοί του φτιασιδώματος, μουσικοί, γραμματικοί, οινόφλυγες, κόλακες δέχονται τα βέλη των σατιριστών, βαφτισμένα σε χολή. Τον 1ο αι. μ.Χ. ο Aντίφιλος ο Bυζάντιος χλευάζει το μπότοξ του καιρού του. Μεταφράζω: «Kι αν τα ράκη τις ρυτίδες του προσώπου σου τεντώνεις, / σκιές στα μάτια σου κι αν βάζεις τα αβλέφαρα, / κι αν μαύρα τα μαλλιά σου τ’ άσπρα μπογιατίζεις, / κι αν στους κροτάφους σου σγουρές κρεμάς πλεξούδες κοκκινόφλογες, / γελοία όλα τους και μάταια. Kι ό,τι κι αν κάμεις άλλο». Ο συγκαιρινός του Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς στοχεύει τους αταίριαστους γάμους, σαν του Μπερλουσκόνι ας πούμε: «Nέος σαν ήταν ο Φιλίνος παντρεύτηκε γριά. Kι όταν εγέρασε, / πήρε μια δωδεκάχρονη. Δεν συγχρονίστηκε ποτέ του με τον έρωτα. / Σε τόπο στείρο σπέρνοντας, δεν γέννησε παιδιά. Ξαναπαντρεύτηκε, / αλλά τη χαίρονται άλλοι. Kι αυτός στερείται και τις δυο χαρές».
Ο Λουκίλλιος πάλι, επίσης του 1ου αι. μ.Χ., ζωγραφίζει μπροστά μας ένα λεβέντη σαν τον Κουταλιανό του λαϊκού τραγουδιού: «Πυγμάχος ο Kλεόμβροτος. Ωσπου αποσύρθηκε. Παντρεύτηκε / και πια στο ίδιο του το σπίτι δέχεται και των Iσθμίων / τα πλήγματα και των Nεμέων. Xέρι βαρύ η γριά του, / τον κοπανάει θαρρείς και βρίσκεται στην Oλυμπία. / Tη βλέπει και τρομάζει όσο ποτέ δεν τρόμαξε στα στάδια. / Πάει ν’ ανασάνει, του ρίχνει όσες έφαγε σε όλους τους αγώνες / για να τελειώνει τις δουλειές του, Τελειώνει; Πάλι τον καταχερίζει». Σε άλλο του επίγραμμα, ο Λουκίλλιος σκώπτει τον αστρολόγο που δεν μαντεύει σωστά και τον γιατρό που θανατώνει αντί να θεραπεύει: «“Eννιά μήνες μονάχα σού απομένουν” είπε στον Eρμογένη / τον γιατρό ο αστρολόγος Διόφαντος. Γέλασε εκείνος / κι αποκρίθηκε: “Tι γράφει ο Kρόνος στο εννιάμηνο / εσύ το ξέρεις· πάντως εγώ γρήγορα πράματα σου επιφυλάσσω”. / Tελειώνοντας, το χέρι του απλώνει, μόλις τον αγγίζει. Σφαδάζει / ξεψυχάει ο Διόφαντος, αυτός που άλλον ήθελε να απελπίσει».
Κι ένα του σπουδαίου Παλλαδά, του 4ου αι. μ.Χ., αφιερωμένο «εις ποιητήν κυβεύοντα», ζαράκια: «Oλων των ποιητών θεά η Καλλιόπη. / Mόνο η δική σου ονομάζεται Tαβλιόπη». Τα ’χει λοιπόν τα χρονάκια του το εθνικόν μας τάβλι. Συνεχίζουμε αύριο.

"Εθνικό ή Χατζάκειο Θέατρο;" έγραψε η Γιούλα Ράπτη (www.protagon.gr, 21 Μαρτίου 2014) Αλήθεια, οι πιο σοφοί συνεργάτες του τι λένε;..*.

.......................................................

Εθνικό ή Χατζάκειο* Θέατρο;

 

έγραψε η  Γιούλα Ράπτη

www.protagon.gr, 21 Μαρτίου 2014  

• 

Εθνικό Θέατρο ή «Χατζακιστάν»; Τα έργα και οι ημέρες του Σωτήρη Χατζάκη, καλλιτεχνικού διευθυντή της πρώτης κρατικής σκηνής, μιλούν από μόνα τους. Δεν έχει σημασία αν κάποιος διαφωνεί με το ...καλλιτεχνικό όραμά του, ή αντιμετώπισε επιφυλακτικά το υπερ-φιλόδοξο πρόγραμμα που εξήγγειλε πριν κάποιους μήνες με 21 παραγωγές!
Σημασία έχουν τα γεγονότα. Στον (ούτε) ένα χρόνο από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, δεν προλαβαίνουμε να μετράμε ρήξεις, αποχωρήσεις, παραιτήσεις, επιστολές διαμαρτυρίας, δυσάρεστες εκπλήξεις σε συνεργάτες, μέχρι την τελευταία απόφαση να καλέσει όλους τους Έλληνες να ...σχεδιάσουν νέο λογότυπο για το Εθνικό!
Το χρονολόγιο, από την αλλαγή στη διοίκηση του Εθνικού θεάτρου μέχρι σήμερα, έχει ως εξής:

• Παραιτείται από Πρόεδρος του Δ.Σ. ο Σταύρος Ξαρχάκος, διαφωνώντας με το ρεπερτόριο. Σε μια έντονη συνεδρίαση, ο συνθέτης διαμαρτυρήθηκε ότι η ανανέωση και ο εκπαιδευτικός ρόλος του Εθνικού δεν ταιριάζει με τις επιλογές Λαζόπουλου και Φιλιππίδη. Ο κ. Χατζάκης επέμεινε ότι η επιλογή του ρεπερτορίου είναι αποκλειστικά ευθύνη του καλλιτεχνικού διευθυντή και οι δρόμοι τους χώρισαν.
• Παραιτείται, λόγω παρεμβάσεων στη δουλειά της, από την παιδική παράσταση του Μόγλη, η σκηνογράφος και ενδυματολόγος Έλλη Παπαγεωργακοπούλου.
• Με επιστολή του, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαυρίκιος καταγγέλει αθέτηση της συμφωνίας για πρόσληψη των ηθοποιών, συνεχείς αναβολές και αχαρακτήριστη συμπεριφορά από τον κ. Χατζάκη, για την «Κόλαση» του Δάντη, την οποία ο σκηνοθέτης μετέφραζε για 4 μήνες! Αποχωρεί και ο κ. Μαυρίκιος, μιλώντας για «κόλαση του Εθνικού».
• Κατηγορηματική διάψευση από τον σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό ότι θα σκηνοθετήσει στο Εθνικό, είδηση που πληροφορήθηκε με έκπληξη, από συνέντευξη του Σωτήρη Χατζάκη και χωρίς να έχει γίνει καμία συζήτηση, πόσο μάλλον συμφωνία, όπως τονίζει ο σκηνοθέτης!
• Απομακρύνεται ο σκηνοθέτης της Πρόβας Νυφικού, Βασίλης Βαφέας και αντικαθίσταται από τον ίδιο τον Σ. Χατζάκη. Ακούστηκε ότι «η συνεργασία του κ. Βαφέα με τους ηθοποιούς ήταν προβληματική» και ο καλλιτεχνικός διευθυντής τον οδήγησε προς την έξοδο, διανέμοντας στους δημοσιογράφους επιστολή -που υπέγραφαν οι περισσότεροι ηθοποιοί- για «έλειψη χημείας» στις πρόβες. Ο ίδιος ο κ. Βαφέας ξεκίνησε με μια επιστολή διαμαρτυρίας, έλαβε εξώδικο από τον κ. Χατζάκη, για λογαριασμό του Εθνικού και ανταπάντησε με εξώδικη επιστολή προσωπικά προς τον κ. Χατζάκη, θεωρώντας ότι δικαστικά το Εθνικό μπορεί να το εκπροσωπεί μόνο ο Πρόεδρός του, θέση που μετά την παραίτηση Ξαρχάκου, μένει κενή. Ο Βασίλης Βαφέας μιλάει για «αδιανόητες και πρωτοφανείς για καλλιτεχνικό διευθυντή κρατικού θεάτρου, παρεμβάσεις» στη δουλειά του.
• Πρόσφατα, ο σκηνοθέτης του «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», που παίζεται στην κεντρική σκηνή, Δημήτρης Καραντζάς, ενημέρωσε μέσω facebook ότι η παράσταση κατεβαίνει εκτάκτως, πριν την ώρα της. Απάντηση στα «γιατί;» δεν είχε, αφού πληροφορήθηκε τα νέα από τους διαδρόμους του Εθνικού. Ο σκηνοθέτης καταγγέλλει ότι η συμπεριφορά αυτή θυμίζει «αλήστου μνήμης εποχές» και ο θίασος (Ξένια Καλογεροπούλου, Μηνάς Χατζησσάβας κ.α) στέλνει επιστολή διαμαρτυρίας στον καλλιτεχνικό διευθυντή. Μετά από 10 μέρες σιωπής, ο κ. Χατζάκης καλεί όλους τους συνετελεστές για να τους επιπλήξει που τον κατηγόρησαν για φασιστική συμπεριφορά και να υποστηρίξει ότι οι φήμες για κατέβασμα της παράστασης «ήταν ένα διαφημιστικό τρικ», για να τονωθεί το ενδιαφέρον για την παράσταση (που σημειωτέον πήγαινε καλά και εμπορικά και καλλιτεχνικά) και που άγνωστο γιατί κρατήθηκε μυστικό από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που όφειλε να ενημερώσει πρώτους. Ο θόρυβος στο μόνο που βοήθησε, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι η παράσταση θα συνεχίσει και θα ολοκληρώσει κανονικά τον κύκλο της.
• Το πιο φρέσκο νέο, είναι ο «ανοιχτός διαγωνισμός, προς όλους τους Έλληνες»(!), με έπαθλο 1.500 ευρώ, για να σχεδιάσουν το δικό τους λογότυπο για το Εθνικό. Η νέα κίνηση Χατζάκη προκάλεσε από οργή μέχρι θυμηδία... Όχι μόνο γιατί πετάει στα σκουπίδια το πολυβραβευμένο λογότυπο του δημιουργικού γραφείου της ΜNP, αλλά και γιατί αποκλείει τους επαγγελματίες από τον διαγωνισμό και απευθύνεται στον ...λαό. Όπως στον λαό του αρέσει να απευθύνονται και οι παραστάσεις, εννοώντας την επιστροφή σ' ένα παλιό, ξεχασμένο πια θέατρο.

Τα γεγονότα, αποδεικνύουν ότι ο κ. Χατζάκης θεωρεί το Εθνικό σπίτι του -με την κακή ένοια. Και δεν του φτάνει αυτό, θέλει και οικόσημο!


*Σχολιάζω: Υπάρχουν "συνεργάτες" του κ. Χατζάκη, που βρίσκονται σε καίρια πόστα, όπως διεύθυνση της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου της χώρας μας, καθηγητές στη σχολή,  αν όχι πιο έμπειροι, ίσης πείρας και ίσης αξίας με τον κ. Χατζάκη. Δείτε τον κατάλογο των συνεργατών, σκεφθείτε επί πλέον τους συνεργαζόμενους που αναλαμβάνουν δουλειές και τις πραγματοποιούν. Τόση σιωπή πώς την μπορούν; Είναι ο φόβος της απώλειας της θεσούλας; Ο κομφορμισμός που κυριαρχεί εδώ και χρόνια στα δημόσια πράγματα; Καμμιά αλληλεγγύη, καμμιά αλληλοϋποστήριξη; Κι ύστερα πώς μπορούμε να τα ζητάμε αυτά από τον κοσμάκη; Απορίες... Και ποιος να τις λύσει...

Ιδού και ο κατάλογος των μονίμων και κατά τα άλλα άξιων συνεργατών του κ. Χατζάκη. Το όνομα του κάθε συνεργάτη και το "εκτόπισμά" του στον καλλιτεχνικό και δημόσιο βίο φαντάζομαι ότι σας κινητοποιεί τους σχετικούς συνειρμούς...


ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Διευθυντής Δραματικής Σχολής: Κώστας Γεωργουσόπουλος

ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ

Κατερίνα Ευαγγελάτου

Δημήτρης Ήμελλος

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Δημήτρης Καταλειφός

Γιώργος Κιμούλης

Φιλαρέτη Κομνηνού

Λυδία Κονιόρδου

Γιάννης Μαργαρίτης

Γιώργος Μιχαηλίδης 

Φωτεινή Μπαξεβάνη - αμισθί

Ράνια Οικονομίδου

Ελένη Σκότη

ΑΓΩΓΗ ΛΟΓΟΥ

Κατερίνα Γιαμαλή

Αθηνά Τρέβλια

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ - ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ

Σωτήρης Χατζάκης - αμισθί

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Μελίνα Παιονίδου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Διονύσης Μαλλούχος

ΤΡΑΓΟΥΔΙ - ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Χαρά Κεφαλά

ΚΙΝΗΣΗ - ΧΟΡΟΣ

Φωκάς Ευαγγελινός

Κική Μπάκα

Χρυσούλα Τζαρδή (παραδοσιακοί χοροί)

ΞΙΦΑΣΚΙΑ

Κωνσταντίνος Μπουμπούκης

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Πέτρος Σεβαστίκογλου

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ - ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ - ΜΑΚΙΓΙΑΖ

Γιάννης Μετζικώφ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Διονύσης Καψάλης

ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Σάββας Κυριακίδης

Ερρίκος Μπελιές

ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

Κώστας Γεωργουσόπουλος