Ο Μίθρας, ο Ωρος, ο Ηρακλής, ο Μεσσίας... Tου Παντελη Mπουκαλα ("Καθημερινή", 24/12/2011)

.................................................................
 
Ο Μίθρας, ο Ωρος, ο Ηρακλής, ο Μεσσίας...

Tου Παντελη Mπουκαλα

Μια Αρτεμις βρεφοκρατούσα στη Βραυρώνα, μια Παναγιά βρεφοκρατούσα στις βυζαντινές εικόνες, μια Ισις βρεφοκρατούσα στην Αίγυπτο. Το πρότυπο κοινό: η ανώνυμη βρεφοκρατούσα μάνα του αναλώσιμου, μαζικού ανθρώπου. Και η ανάγκη κοινή, από χιλιετία σε χιλιετία: Η ανάγκη να πιστεύεις πως υπάρχει μια μέριμνα ουράνια για το ανθρώπινο γένος, μια δύναμη που το κρατάει στην ασφαλή αγκαλιά της και του προσφέρει μαζί με το γάλα κάποια ελπίδα ότι δεν είναι «μηδέν και τίποτα το γένος των ανθρώπων, όπως ορίζει ένα απεγνωσμένο αρχαιοελληνικό επιτύμβιο, ότι δεν αληθεύει ο Εκκλησιαστής με το απελπιστικό «ματαιότης ματαιοτήτων». Κατά τις ανάγκες τους έπλασαν τις θεότητές τους οι άνθρωποι. Και κατά την εικόνα του προσώπου τους, όπως το είπε ο Ξενοφάνης τον 6ο αι. π.Χ. Κι αφού τις πλάσουν, πολεμούν για να επιβάλουν τη μονοκρατορία τους. Αλλά και για να διατηρήσουν την «αποκλειστικότητα χρήσεως» των θεών τους, που τους πολιτογραφούν με τη δική τους εθνικότητα. Οι θρησκείες όμως, όσες έχουν τη δύναμη να γίνουν οικουμενικές, έχουν το γνώρισμα να αλληλολεηλατούνται, να χτίζεται η καθεμιά πάνω στα ερείπια των προηγούμενων, αποσπώντας από τη στάχτη τους ό,τι πρόσφορο. Οι ιδέες και οι εσχατολογικές ουτοπίες οικοδομούνται όπως τα ιδρύματα της λατρείας: με πρώτη ύλη τα θρύψαλα των προηγούμενων ναών, κίονες, θραύσματα αγαλμάτων, σακατεμένα ψηφιδωτά...

Αυτήν ακριβώς την ακατάπαυστη όσμωση των θρησκειών (που μάλλον δεν δίνει σε καμία πρωτεία πνευματικότητας ή πειστήρια παρθενογένεσης) ιστορούσε στην «Εστία», 2 Ιανουαρίου του 1898, ο Ν. Γ. Πολίτης, σχολιάζοντας το άρθρο κάποιου «Εκάεργου» που, όπως και σήμερα πολλοί, επιχειρούσε να παρουσιάσει τα Ηρακλούγεννα και τα Διονυσούγεννα σαν πρότυπο των Χριστουγέννων και σαν ελληνικής φύτρας τον χριστιανισμό. Εγραφε λοιπόν σαρκαστικά: «Τι δ’ είναι πάλιν αι παράδοξοι εκείναι και εις πάντα μέχρι τούδε άγνωστοι αποκαλύψεις του Εκάεργου περί “ανεξαρτήτων λατρευτών του θείου εν Αιθιοπία, Αιγύπτω, Σκυθία, Γερμανία, Ισπανία, εν ταις Δυτικαίς Ινδίαις (!) κ.λπ.», οίτινες εώρταζον την γέννησιν του Σωτήρος των Ηρακλέους καθ’ έκαστον έτος τη 25η Δεκεμβρίου; Ανεκάλυψε λοιπόν [...] λατρείαν του Ηρακλέους και εν ταις Δυτικαίς Ινδίαις, ήτοι εν τη προ του Κολόμβου Αμερικήν; Αλλ’ η τοιαύτη ανακάλυψις θα έλυε το ζήτημα περί της καταγωγής των αυτοχθόνων Αμερικανών και θ’ απεδίδετο οριστικώς εις τους Ελληνας η τιμή της ανακαλύψεως της Αμερικής, αφού η ελληνική λατρεία είχεν εισαχθή εις αυτήν από των παλαιοτάτων χρόνων! Δυστυχώς όμως ταύτα τουλάχιστον τα περί εορτής του εκ παρθένου δήθεν γεννηθέντος Ηρακλέους εν ταις Δυτικαίς Ινδίαις προήλθον εκ συγχύσεως του ελληνικού θεού και των θεών των παλαιών Μεξικανών Κουετζαλκοάτλ και Ουιτιζλοπόχτλι, οίτινες επιστεύετο ότι εκ παρθένων εγννήθησαν».

«Εις παραπλησίαν σύγχυσιν», συνεχίζει ο Πολίτης, «πρέπει ν’ αποδώσωμεν και τα περί αιγυπτιακών εορτών τελουμένων τη 25 Δεκεμβρίου και περί της γεννήσεως του Ωρου εκ της παρθένου Ισιδος. Συνηθεστάτη επίκλησις της Ισιδος ήτο “Μήτηρ Θεού” [...] και ο εικονικός τύπος της Θεοτόκου θηλαζούσης τον Χριστόν επλάσθη κατά μίμησιν των απεικονίσεων της Ισιδος φερούσης τον Ωρον, ως και η χριστιανική παράστασις του δρακοντοκτόνου αγίου Γεωργίου ελήφθη εξ ομοίων εικόνων του Ωρου. Και επίθετα του Χριστού εν τοις εκκλησιαστικοίς ύμνοις φέρονται όμοια προς τα επίθετα του Ωρου εν τοις αιγυπτιακοίς (π.Χ. ήλιος της δικαιοσύνης, παιδίον νέον, ο προ αιώνων θεός κ.τ.λ.). Αλλ’ ούτε η Ισις ελέγετο παρθένος, ούτε η γέννησις του Ωρου επανηγυρίζετο κατά τας χειμερινάς τροπάς του ηλίου, αλλά κατά την εαρινήν ισημερίαν. Αναμφίλεκτος όμως είναι η σύμπτωσις της εορτής των Χριστουγέννων προς την εορτήν των γενεθλίων άλλου θεού του αρχαίου κόσμου. [...] Ούτος δ’ ο περσικός θεός Μίθρας, ο θεός του φωτός και της δικαιοσύνης, ο ταυτιζόμενος τω ηλίω, εγένετο κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους θεός παγκόσμιος. Η λατρεία αυτού διεδόθη καθ’ άπαν το αχανές ρωμαϊκόν κράτος, περιλαβούσα στοιχεία πολλά και εξ άλλων θρησκευμάτων εν τοις μυστηρίοις, άτινα εμυούντο οι θιασώται αυτού. Προς την λατρείαν δε την μιθραϊκήν, και ουχί προς την ελληνικήν θρησκείαν, επάλαισεν ο χριστιανισμός και ταύτην κατασυντρίψας εθριάμβευσεν. Η μιθραϊκή ήτο η των Ρωμαίων αυτοκρατόρων θρησκεία από των χρόνων του Σεβήρου, μάλιστα δε από του Αυριηλιανού. Το κατά τα εγκαίνια της Κωνσταντινουπόλεως ιδρυθέν εν τω Μυλλιαρίω άγαλμα δεν ήτο του Απόλλωνος, αλλά του Ηλίου Μίθρα, ο δ’ εν τω Αυγουσταίω ανδριάς του αγίου Κωνσταντίνου δεν απεικόνιζεν αυτό εν σχήματι του Απόλλωνος αλλ’ επίσης εν σχήματι του Ηλίου Μίθρα».

Και να που η λατρεία του πάσχοντος και αναστηθέντος θεού Μίθρα, λατρεία με προϊστορία μιάμισης χιλιετίας πριν από τον Χριστό, λειτουργεί σαν μέγας χορηγός του χριστιανισμού: «Η θρησκεία λοιπόν αύτη, η εχθίστη τω χριστιανισμώ, παρουσιάζει πολυπληθείς ομοιότητας προς τούτον εν τοις εξωτερικοίς μάλιστα τύποις της λατρείας. Αι επικλήσεις του θεού Μίθρα δεν διαφέρουσι των χριστιανικών διότι καλείται ούτος δημιουργός, δεσπότης των πάντων, ακατάληπτος, παντοδύναμος, μέγας. Οι θιασώται των μιθραϊκών μυστηρίων είχον ιεραρχίαν, εβαπτίζοντο, ενήστευον, μετελάμβανον, έχριον το μέτωπον διά μύρου. Επίστευον εις την αθανασίαν της ψυχής και εις την ανάστασιν των νεκρών, εις την ύπαρξιν παραδείσου προς αμοιβήν των αγαθών και κολάσεως προς αιώνιον τιμωρίαν των κακών. Είχον ηθικάς εντολάς, εκήρυσσαν την αγιότητα και την αποχήν των εμψύχων. Οθεν ουδόλως άπορον ότι και η εορτή των γενεθλίων του Μίθρα ομοιάζει προς τα Χριστούγεννα. Ηγετο αύτη εν σπηλαίω, διότι εν σπηλαίω επιστεύετο γεννηθείς ο Μίθρας, την 25η Δεκεμβρίου, και ελέγετο εορτή των γενεθλίων του ανικήτου θεού Ηλιου (Natalis Solis invicti). Πόθεν τοιαύτη ομοιότης συνεζητήθη υπό πολλών, αλλ’ επαρκώς δεν εξηγήθη ακόμη». Η συζήτηση συνεχίζεται. Τουλάχιστον απ’ όσους δεν υποκλίνονται στο «πίστευε και μη ερεύνα». Χρόνια πολλά σε πιστεύοντες και μη. Από καρδιάς.

Υπόθεση Ντρέιφους: η δικαστική πλάνη που συντάραξε τη Γαλλία (22 Δεκ 2011 | Καλλιόπη Αλαχούζου tvxs.gr)

...............................................................

Υπόθεση Ντρέιφους: η δικαστική πλάνη που συντάραξε τη Γαλλία

08:12, 22 Δεκ 2011 | Καλλιόπη Αλαχούζου tvxs.gr/node/29387

 

Σαν σήμερα, το 1894, οδηγήθηκε ενώπιον της γαλλικής δικαιοσύνης ο αξιωματικός του πυροβολικού Alfred Dreyfus, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Η πολύκροτη «Υπόθεση Ντρέιφους» χαρακτηρίστηκε ως μία από τις μεγαλύτερες δικαστικές πλάνες ενώ αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης, επί σειρά ετών, στην γαλλική κοινωνία με πολίτες και λογοτέχνες να καταγγέλλουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1898, ο μεγάλος γάλλος συγγραφέας Émile Zola δημοσιεύει το φλογερό άρθρο «Κατηγορώ», με θέμα τη δικαστική πλάνη εις βάρος του νεαρού αξιωματικού του Γαλλικού Στρατού. Το διάσημο πολιτικό σκάνδαλο ξεκίνησε από έναν... κάδο απορριμμάτων, και συγκεκριμένα αυτόν του στρατιωτικού ακόλουθου της Γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι, Maximilian Von Schwartzkoppen

Μετά τη λήξη του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου (1870-1871), ο Γερμανός πρέσβης στο Παρίσι Κόμης Münster είχε δώσει το λόγο του στην κυβέρνηση της χώρας ότι οι ακόλουθοί του θα απείχαν από απόπειρες δωροδοκίας Γάλλων αξιωματούχων. Ένας νέος ακόλουθος όμως της πρεσβείας, ο συνταγματάρχης Maximilian Von Schwartzkoppen συνέχιζε την καταβολή πληρωμών προς κατασκόπους – κάτι που η Γαλλία γνώριζε και γι’ αυτό το λόγο τον είχε υπό διακριτική παρακολούθηση, με τη βοήθεια της υπαλλήλου καθαριότητας της πρεσβείας μαντάμ Bastian, η οποία συνέλεγε όλα τα σκισμένα ή μισοκαμένα έγγραφα που εντόπιζε στα απορρίμματα του συνταγματάρχη.

Με αυτό τον τρόπο, έγινε γνωστό ότι το 1892 γαλλικά κρατικά μυστικά που αφορούσαν την εθνική άμυνα της χώρας, είχαν διαρρεύσει προς τους Γερμανούς. Τα έγγραφα που πέταξε ο Von Schwartzkoppen ανέφεραν έναν «κανάγια D;» ως αυτόν που παρέδωσε τα σχέδια ενός φρουρίου στη Νίκαια, ενώ σε άλλα έγγραφα ο Γερμανός ακόλουθος ανέφερε ότι είχε βρει πληροφοριοδότη που θα του έφερνε ντοκουμέντα που μόλις εξέδωσε το γαλλικό Γραφείο Πολέμου.

Οι γαλλικές υπηρεσίες είχαν πλέον αποδείξεις ότι υπήρχε ένας προδότης ανάμεσά τους. Την εποχή εκείνη, ο νεαρός αξιωματικός του πυροβολικού Alfred Dreyfus υπηρετούσε στο Γενικό Επιτελείο. Τόσο οι συνεργάτες του όσο και οι ανώτεροί του αναγνώριζαν την ευφυία, την καλλιέργεια, την εργατικότητα και την ιδιαίτερα καλή μνήμη του – αν και δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω της κάπως υπεροπτικής συμπεριφοράς και της ελαφρά ξενικής προφοράς του. Παρόλα αυτά, όλα έδειχναν ότι επρόκειτο να έχει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα, ενώ η περιουσία του τού επέτρεπε να ζει με άνεση.

Δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς το κίνητρο για την προδοσία του νεαρού Dreyfus, ειδικά από τη στιγμή που είχε επιδείξει ιδιαίτερο πατριωτισμό και είχε μάλιστα επηρεαστεί από κίνημα που απαιτούσε εκδίκηση από την Γερμανία. Ο κύριος λόγος που θεωρήθηκε ύποπτος για προδοσία φαίνεται να ήταν το αντισημιτικό αίσθημα – γιατί ο νεαρός Dreyfus είχε και εβραϊκή καταγωγή. Οι στρατιωτικοί που υπέδειξαν τον Dreyfus ως ύποπτο για την προδοσία προώθησαν γρήγορα το ζήτημα στα ανώτερα κλιμάκια. Η γραφολογική εξέταση του ντοκουμέντου από τον κάδο του Von Schwartzkoppen και δείγματος γραφής του Dreyfus σημείωσε τη διαφορά μεταξύ των δυο γραφικών χαρακτήρων και συμπέρανε ότι είναι «δυνατόν να είναι διαφορετικό το άτομο που συνέταξε το ανώνυμο γράμμα» προς τον Γερμανό ακόλουθο, ωστόσο οι Γάλλοι επέλεξαν να εκλάβουν το πόρισμα ως «ουδέτερο» και προχώρησαν στην σύλληψη του Dreyfus.

Ο νεαρός αξιωματικός δήλωσε αθώος και μάλιστα προσέφερε τα κλειδιά του σπιτιού του για να ερευνηθεί, τη στιγμή της σύλληψής του. Χωρίς καθυστέρηση ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στη στρατιωτική φυλακή Cherche-Midi όπου τηρήθηκε άκρα μυστικότητα για την παρουσία του Dreyfus εκεί. Υποχρεώθηκε να δώσει επανειλημμένα δείγματα γραφής, σε όλες τις στάσεις- όρθιος, καθιστός, με γάντια, ξαπλωμένος. Κανένα από αυτά δεν έφερε ίδια χαρακτηριστικά με το ενοχοποιητικό έγγραφο από τη γερμανική πρεσβεία. Ο γραφολόγος Bertillon τελικά, παρά την απουσία ομοιοτήτων, υποστήριξε στο τελικό πόρισμά του ότι ο Dreyfus «αυτοπλαστογράφησε» τον ίδιο του τον γραφικό χαρακτήρα και ότι «ήταν ένοχος χωρίς καμία επιφύλαξη».

Παρόλα αυτά στρατηγοί εξακολουθούσαν να αμφιβάλλουν για την ενοχή του Dreyfus. Η διερεύνηση για την αλήθεια όμως σύντομα έγινε ακόμα δυσκολότερη, αφού ο Τύπος ανακάλυψε την υπόθεση. Ένα σημείωμα με την υπογραφή «Henry» έφτασε σε δημοσιογράφο, και ανέφερε το όνομα και τη διεύθυνση του συλληφθέντα για την υπόθεση, όπου κατέληγε ψευδώς ότι «όλο το Ισραήλ είναι ανάστατο». Οι εφημερίδες σύντομα έφεραν πηχυαίους τίτλους για τη μυστική σύλληψη στην υπόθεση κατασκοπείας, με πολλές να τονίζουν πρώτα απ’ όλα την εβραϊκή καταγωγή του κατηγορούμενου.

Ο Dreyfus οδηγήθηκε στο στρατοδικείο, όπου κεκλεισμένων των θυρών, καταδικάστηκε ομόφωνα. Το Σύνταγμα του 1848 απαγόρευε την θανατική ποινή για τα πολιτικά εγκλήματα και έτσι, αφού παύθηκε τελετουργικά από το στρατιωτικό του αξίωμα, εξορίστηκε και φυλακίστηκε στο Νησί του Διαβόλου, στα ανοικτά των ακτών της Γαλλικής Γουιάνας, στη Νότια Αμερική. Εκεί, φυλακισμένος σε κελί εμβαδόν 3 επί 3 μέτρα, με ένα μικρό παράθυρο, ο Dreyfus τελούσε υπό εικοσιτετράωρη φρούρηση, ενώ οι φρουροί του είχαν ρητές διαταγές να μην του απευθύνουν τον λόγο. Μάλιστα ο κρατούμενος κοιμόταν στο κρεβάτι του αλυσοδεμένος, ανήμπορος έτσι να προστατευθεί από τα έντομα και τα ερπετά.

To 1896, ωστόσο, ο επικεφαλής της γαλλικής αντικατασκοπείας υποκλέπτει επιστολή του ταγματάρχη πεζικού Ferdinand Walsin Esterhazy προς τη γερμανική πρεσβεία, η οποία αποδεικνύει ότι αυτός είναι ο πραγματικός ένοχος. Η ηγεσία του γαλλικού στρατού ωστόσο προτιμά να συγκαλύψει την υπόθεση, παρά να παραδεχθεί το σφάλμα της και την κακοδικία εις βάρος του Dreyfus. Ο Esterhazy διαφεύγει μάλιστα στη Βρετανία, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο δύσκολη την περίπτωση αναψηλάφισης της υπόθεσης. Αντ’ αυτού, ο νεαρός αξιωματικός φορτώνεται κι άλλες κατηγορίες βασισμένες σε έγγραφα που κατασκευάστηκαν από υπάλληλο των μυστικών υπηρεσιών ακριβώς για να επιβεβαιωθεί η ενοχή του. Με την δεύτερη δίκη έρχεται και δεύτερη καταδίκη για τον Alfred Dreyfus, ο οποίος όμως εξασφάλισε χάρη λίγο αργότερα, λόγω ελαφρυντικών.

Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γαλλίας ανέτρεψε τελικά την καταδίκη του Dreyfus το 1906. Η υπόθεση προκάλεσε διχασμό στη Γαλλία κατά τα 12 χρόνια που μεσολάβησαν από τη σύλληψη έως την αθώωση του Alfred Dreyfus, με πολλούς πολίτες και λογοτέχνες να λαμβάνουν θέση υπέρ του νεαρού λοχαγού, ζητώντας τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως τον επέβαλε η Γαλλική Επανάσταση.

Το 1898 ο Emile Zola δημοσίευσε την διάσημη ανοιχτή επιστολή του «Κατηγορώ» προς τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, στο πρωτοσέλιδο της «L'Aurore». Με την επιστολή του, ο κορυφαίος Γάλλος λογοτέχνης κατηγορεί την ηγεσία του Στρατού για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και αντισημιτισμό.

Στο πλευρό του Dreyfus τάχθηκαν και οι Anatole France και Jean Jaurès. O Alfred Dreyfus, μετά την αποφυλάκισή του συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα λόγω των προβλημάτων στην υγεία του εξαιτίας της κράτησής του στο Νησί του Διαβόλου. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναμπήκε στο Στρατό, όπου υπηρέτησε κυρίως στην οπισθοφυλακή ως αντισυνταγματάρχης. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 75 ετών, στις 12 Ιουλίου 1935, τη μέρα που συμπληρωνόταν ακριβώς 29 χρόνια από την επίσημη αθώωσή του.

Πρεμιέρα για το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (21 Δεκ 2011 | tvxsteam tvxs.gr)

.................................................................

Πρεμιέρα για το «Θωρηκτό Ποτέμκιν»

07:12, 21 Δεκ 2011 | tvxsteam tvxs.gr/node/50713

 

 

Μόσχα 21 Δεκεμβρίου 1925. Πραγματοποιείται η πρεμιέρα της ταινίας του Σεργκέι 

Αϊζεν-στάιν «Θωρηκτό Ποτέμκιν».

Πρόκειται για μια ιστορική ταινία που αναφέρεται στην εξέγερση των ναυτών του ομώνυμου θωρηκτού στην Οδησσό, το 1905, κατά την εποχή του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου.

Αρχικά το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, γεγονός που στενοχώρησε τον δημιουργό του. Επιπλέον, στις χώρες της Ευρώπης θεωρήθηκε αρχικά ιδιαίτερα προκλητική και απαγορεύτηκε. Μέχρι το 1954, το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν είχε προβληθεί στην Αγγλία και την Ευρώπη.

Ωστόσο, αργότερα η Δύση επιφύλαξε την αναγνώριση σε μια ασπρόμαυρη ταινία που θεωρείται η κορυφαία του βωβού κινηματογράφου.

Η ταινία υπήρξε παραγγελία της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης προς τον σκηνοθέτη, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα εικοσάχρονα της μη επιτυχημένης εξέγερσης του 190 στην τσαρική Ρωσία. Ο Αϊζενστάιν επέλεξε να επικεντρωθεί σε ένα πραγματικό γεγονός, αυτό της εξέγερσης των ναυτών του θωρηκτού Ποτέμκιν.

Το θρυλικό θωρηκτό του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας Ποτέμκιν Ταβριτσέσκυ (Potemkin Tavrichesky) ήταν αγκυροβολημένο έξω από την Οδησσό, όταν το πλήρωμά του στασίασε κατά την πρώτη αποτυχημένη επανάσταση του 1905 εναντίον του τσαρικού καθεστώτος, με αφορμή τις περιορισμένες μερίδες φαγητού και τα σάπια τρόφιμα.

Οι ναύτες καταλαμβάνουν το σκάφος, πετούν στη θάλασσα τους αξιωματικούς και κατευθύνονται στην Οδησσό. Στις 14 Ιουνίου 1905 υψώνουν κόκκινη σημαία και ξεσηκώνουν το λαό σε εξέγερση εναντίον του Τσάρου.

Οι εξεγερμένοι ναύτες έχουν στο πλευρό τους, τους πολίτες της Οδησσού. Η εξέγερση θα λάβει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις όταν θα συμπαρασύρει και τον υπόλοιπο στόλο.

Κορυφαία στιγμή της ταινίας είναι η πασίγνωστη σκηνή της σφαγής των αμάχων στις σκάλες της Οδησσού όταν οι Κοζάκοι προχωρούν σε επέμβαση προκειμένου να καταπνίξουν την εξέγερση.

Η ταινία έχει διάρκεια 65 λεπτά και αποτελείται από πέντε επεισόδια: «Άνδρες και Σκουλήκια», όπου οι ναύτες διαμαρτύρονται για το χαλασμένο φαγητό, «Δράμα στο Λιμάνι», κατά το οποίο σηματοδοτείται η έναρξη της εξέγερσης, «Ένας νεκρός καλεί για Δικαιοσύνη», στο οποίο ο λαός της Οδησσού θρηνεί για το χαμό του αρχηγού, «Τα σκαλιά της Οδησσού», κατά το οποίο ο τσαρικός στρατός προχωρά στη σφαγή των αμάχων στην Οδησσό και «Συνάντηση με τη ναυτική μοίρα».

Ο Αϊζενστάιν επέλεξε να χρησιμοποιήσει στην ταινία ερασιτέχνες ηθοποιούς προσδοκώντας πιο φυσικές ερμηνείες. Η ταινία μοιάζει περισσότερο με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ ενώ αποτελεί μια μελέτη πάνω στη χρήση του μοντάζ. Ακόμη και σήμερα παραμένει στην αφρόκρεμα του κινηματογράφου κυρίως εξαιτίας της συμμετρίας και της δύναμης των εικόνων του.

«Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά;», Μάνος Ελευθερίου (07:12, 19 Δεκ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/79222)

.................................................................

«Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά;», 

Μάνος Ελευθερίου

07:12, 19 Δεκ 2011 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/79222

 

Συγγραφέας, ποιητής και ένας από τους σημαντικότερους έλληνες στιχουργούς ο Μάνος Ελευθερίου, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για τα παράλογα χρόνια που ζούμε, τη δημιουργική εμπειρία της συγγραφής, όπως και για τους στίχους του «Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά…»

Τι έχετε να πείτε για την σημερινή κατάσταση που βρίσκεται η χώρα; Εκείνο που φοβάμαι είναι μήπως φτάσει ο κόσμος κάποια στιγμή στον εμφύλιο. Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί. Και βεβαίως ότι οι κρατούντες ίσως... θα τρέχουνε από χωρίου εις χωρίον να σωθούνε. Διότι ο κόσμος δεν αντέχει πια τούτο το ρεζιλίκι.

Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνουμε;
Τίποτα. Θα γίνουν πάλι αυτά που γίναν με τα Δεκεμβριανά.
Δεν ξέρω τι να κάνουμε. Εκείνη τη στιγμή, την άγια τη στιγμή, θα γίνει κάτι.

Ο Θεός και η ψυχή μας δηλαδή...
Ακριβώς.

Θέλετε να μας πείτε για τους στίχους «Ποιός τη ζωή μου...»;
Είχα στείλει τα τραγούδια στον Μίκη Θεοδωράκη, το Γενάρη 1971, νομίζω, στο Λονδίνο που έμενε τότε με τη Μαρία Δημητριάδη και από ότι μου έγραψε μετά η Μαρία, ο Μίκης μόλις τα έλαβε κάθισε και έγραψε τα τραγούδια αυθημερόν και συμπεριελήφθησαν μετά στο δίσκο «Τα τραγούδια του αγώνα». Αλλά ούτε θυμάμαι πως γράφτηκαν. Τίποτα δεν θυμάμαι. Ήταν δύσκολη εποχή, μέσα στη δικτατορία.
Κι έχω καιρό να το ακούσω. Αλλά νομίζω ότι έχει αντίκτυπο στον κόσμο. Από ότι μου έλεγε ο Κατσιμίχας όποτε το τραγουδάνε το αποθεώνουν.

Τι θέλατε να πείτε με τη φράση: «Που πήγε αυτός που ξέρει να μιλά»;
Ήταν αυτοί οι άνθρωποι που μπορούσαν να κάνουνε κάτι και εξαφανίστηκαν. Αν είχαν τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες να αναδειχτούν σε ηγετικές μορφές θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Πρέπει να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και τις ευρωπαϊκές χώρες.
Για παράδειγμα, είχα γνωρίσει κάποιον εκείνα τα χρόνια που το έγραψα, ο οποίος θα γινόταν μεγάλη πρσωπικότητα αλλά πέθανε στα 28 του χρόνια.

Για κάποιον μες τον κόσμο είναι αργά…
Ναι. Ήταν και γι αυτόν αυτός ο στίχος. Θα γινόταν πολύ σημαντικός κριτικός βιβλίων, συγγραφέων, ήταν μεγάλη μορφή… Αλλά αλλιώς τα είχε κανονίσει ο Πανάγαθος και τον πήρε κοντά του (τα λέμε… έτσι όπως τα λέει και πολύς κόσμος).

Σήμερα, ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο;
Ναι, για τον Μάρκο Βαμβακάρη. Με αυτόν ασχολούμαι αυτό τον καιρό. Δηλαδή γράφω για τη Συριανή κοινωνία που έζησε την περίοδο από το 1905 μέχρι το 1920. Ήθελα να δω μέσα σε πιο κλίμα μεγάλωσε τα πρώτα 15 χρόνια της ζωής του, στη Σύρα, οποιοδήποτε θέμα προτάσσει την αυτοβιογραφία του... ώστε να δω, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έζησε στη Σύρα.

Τα βιογραφικά των συγγραφέων ή των συνθετών, συνήθως ξεκινούν με την ημερομηνία γέννησης και αμέσως περνάνε στις σπουδές...
Έτσι είναι. Κι όμως, διαμορφώθηκε πάρα πολύ η προσωπικότητα και η συνείδησή του εκείνη την περίοδο. Ήταν καθοριστικά τα χρόνια που έμεινε στη Σύρο.

Έχετε καταλάβει τι σας επηρέασε πιθανά ως παιδί για να ασχοληθείτε μεγαλώνοντας με τους στίχους, την ποίηση και την συγγραφή;
Δεν ξέρω. Πάρα πολλά πράγματα που γράφω, έχουν αναφορές σε εκείνα που γνώρισα ως παιδί. Βεβαίως τα μετατοπίζω στους ήρωες των βιβλίων μου. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα όταν ήμουν παιδί και οι άνθρωποι που συναναστράφηκα ήταν κατά κάποιο τρόπο «δάσκαλοι» σε πάρα πολλά, χωρίς τον ακαδημαϊκό τίτλο του δασκάλου βεβαίως. Ήξεραν, όμως, πάρα πολλά πράγματα, αλλά δυστυχώς χάθηκαν...

Μην ξεχνάτε ότι οι άνθρωποι που συναναστράφηκα εγώ στα παιδικά μου χρόνια, ζούσαν με το τίποτα. Κι αυτό το τίποτα έπρεπε να το αξιοποιήσουν, και για να έχει μία διάρκεια να του δίνουνε μια καινούργια μορφή, να ξεγελούν τον εαυτό τους ότι αλλάζουνε τα πράγματα.

Αυτό το βλέπει κανείς στις κοινωνίες των ανθρώπων που είναι αναγκασμένοι να εφευρίσκουν συνεχώς κάτι καινούργιο μέσα από το ίδιο το θέμα που έχουνε. Ένα παρατραβηγμένο παράδειγμα, είναι οι Ηπειρώτες οι οποίοι έζησαν σε ζυγό δουλείας πάρα πολλά χρόνια, όπως όλοι οι έλληνες, αλλά ιδιαίτερα εκεί πάνω, που είχαν βροχές και έτσι είχαν και πολλά χόρτα, ώστε ανήγαγαν τις χορτόπιτες σε… επιστήμη.

Όπως στο Άγιον όρος έχουν 100 τρόπους να μαγειρεύουνε τα ψάρια, διότι τα ψάρια ευλόγησε ο Χριστός κατά τα λεγόμενα των Αποστόλων. Αν και στον γάμο εν Κανά, δε νομίζω να τη βγάλανε με ψάρια…
Δυστυχώς δεν έγραψε κανένας από τους ευαγγελιστές ότι έφαγαν κρέας. Μιλάνε όμως για το κρασί και ευτυχώς φτιάχνουνε κρασί στο Άγιον όρος. Σκεφτείτε να είχε γράψει κάποιος ότι ο Ιησούς ήπιε π.χ. ουίσκι…

Μιλάνε επίσης για μια συκιά που ο Χριστός λιμπίστηκε να φάει ένα σύκο, πλησίασε, αλλά η συκιά είχε μόνο φύλλα και έτσι την καταράστηκε να ξεραθεί. Ήταν πολύ σκληρό αυτό. Το έχω γράψει στο βιβλίο «Άνθρωπος στο πηγάδι»…  Αλλά το καλύτερο βιβλίο μου, νομίζω ότι είναι το «Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ», επειδή, κυρίως, τα διηγήματά του τα δούλευα πάρα πολλά χρόνια... και τα θέματα τους έχουν το ενδιαφέρον ότι υπάρχει μέσα το παράλογο, δοσμένο, όμως, με κρυστάλλινη διαύγεια, να μη φαίνεται, δηλαδή, ότι κρύβω ορισμένα πράγματα…

Και το παράλογο τι είναι, δηλαδή, για εσάς;
Το να μπεις σε ένα λεωφορείο να πας κάπου ενώ βιάζεσαι να πας κάπου αλλού. Ενώ βιάζεσαι να πας σε άλλο μέρος, εν τούτοις ενσυνείδητα παίρνεις ένα λεωφορείο που γράφει Κηφισιά, ενώ π.χ. θέλεις να πας στον Πειραιά. Αλλά αυτό πρέπει να το γράψεις με κρυστάλλινη διαύγεια. Να μην είναι μασημένα τα λόγια. Να πιστέψει και ο αναγνώστης ότι δεν κάνει λάθος…

Δηλαδή, μπορεί να μην είναι λογικό, αλλά δεν πάει να πει ότι δεν είναι και αληθινό, πραγματικό;
Ναι. Και τα χρόνια που ζούμε είναι παράλογα.

Και το συναίσθημα μπορεί να δείχνει πολλές φορές παράλογο, αλλά αυτό δεν είναι που μας προσανατολίζει;
Έτσι είναι.

--------------
Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρας το 1938. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, τόμους με πεζά, λευκώματα και τέσσερις τόμους για το "Θέατρο στην Ερμούπολη τον 20ό αιώνα, 1901-1921", καθώς και την ανθολογία "Ερμούπολη, Μια πόλη στη λογοτεχνία" (Μεταίχμιο, 2004). Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2005 για το μυθιστόρημά του "O καιρός των χρυσανθέμων" (Mεταίχμιο, 2004). Παράλληλα ασχολήθηκε με το τραγούδι. Ως στιχουργός έχει στο ενεργητικό του περίπου 400 τραγούδια και έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους Έλληνες συνθέτες.
 

Ποιός τη ζωή μου 

Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά
ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά;

Ποιός τη ζωή μου, ποιός παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Και η πρώτη εκτέλεση που νομίζω ότι είναι καλύτερη και αξεπέραστη

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Jean Genet (http://tvxs.gr/news-jean-genet, 19/12/2011)

................................................................

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Jean Genet

09:12, 19 Δεκ 2011 | tvxsteam tvxs.gr/node/50540

 

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ζαν Ζενέ, ο μεγάλος 

πεζογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και

πολιτικός ακτιβιστής, που έφερε το περιθωριακό 

στο επίκεντρο της γαλλικής λογοτεχνίας.

Γεννημένος το 1910, ο Ζενέ εγκαταλείπεται από τη μητέρα του και αναθρέφεται από δύο χωρικούς. Δείχνει από νωρίς σημάδια «παραβατικότητας» και από τα 15 του βρίσκεται κλεισμένος σε αναμορφωτήριο. Εκεί, παραμένει για τρία χρόνια, ενώ η «περίπτωσή» του γίνεται αντικείμενο μελέτης για τους σωφρονιστικούς ψυχιάτρους. Η θητεία του στο στρατό ήταν σύντομη, αφού γίνεται λιποτάκτης και με διαφορετικό όνομα πια, περιπλανιέται στην Ευρώπη, χωρίς καθόλου χρήματα.

Όταν φτάνει στην Γερμανία του Χίτλερ, λέει «αισθάνθηκα σαν να βρέθηκα σε ένα οργανωμένο στρατόπεδο με λωποδύτες. Είναι ένα έθνος κλεφτών». Από το 1937 έως το 1944 βρίσκεται στη φυλακή και περνάει από δεκατρείς δίκες. Το 1942, σε ηλικία 32 ετών γράφει τα πρώτα του βιβλία, με τίτλο «Η παναγία των λουλουδιών» και «Καταδικασμένος σε θάνατο».

Ένα χρόνο αργότερα, μέσα στο κελί του, θα γράψει το «Θαύμα το ρόδου». Τα χειρόγραφά του τα αρπάζουν οι δεσμοφύλακες και τα σκίζουν, όμως ο Ζαν Ζενέ τα ξαναγράφει από την αρχή. Ο Ζαν Κοκτό αποτελεί πρόσωπο-σταθμό για τον Ζενέ, καθώς η γνωριμία τους του έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσει την αναγνώριση της παρισινής κοινωνίας.

Ο Κοκτό είναι αυτός που θα τον βοηθήσει να εκδώσει τα έργα του αλλά και να βγει από τη φυλακή. Η θανατική ποινή που του είχε επιβληθεί δεν πραγματοποιείται ποτέ, χάρη στις προσπάθειες διανοουμένων της Γαλλίας, με πρωτοστάτη των Σαρτρ, ο οποίος γράφει λίγα χρόνια αργότερα τη βιογραφία του Ζενέ με τίτλο «Άγιος Ζενέ: Κωμωδός ή μάρτυρας» που έρχεται να αποκαταστήσει τη φήμη του και να τον αναδείξει σε κορυφαίο λογοτέχνη.

Η θεματολογία των έργων του περιλαμβάνει την εμπειρία του στη φυλακή, την περιπλάνησή του στον υπόκοσμο και την παρανομία, αλλά και την αντίθεσή του στην κοινωνία, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για την περιθωριοποίησή του. Μέχρι το 1948 γράφει αρκετά έργα, όπως τα «Επιτάφιες σπονδές», «Καυγατζής της Βρέστης» και «Το ημερολόγιο ενός κλέφτη». Από τα πια σπουδαία του έργα είναι πο «Δούλες», μετά την ολοκλήρωση του οποίου, ακολουθεί μία μη παραγωγική περίοδο για τον Ζενέ.

Ο συγγραφέας επανέρχεται κάποια χρόνια αργότερα στο προσκήνιο με τα έργα «Νέγροι», «Παραβάν» και «Μπαλκόνι». Ως θεατρικός συγγραφέας φέρνει την ανατροπή στην παραδοσιακή πλοκή και κερδίζει την αποδοχή του κοινού. Η γνωριμία του με τον μουσουλμάνο ακροβάτη, Αμπντάλα Μπεντάγκα, φέρνει στη ζωή του τον έρωτα.

Αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την σκηνοθεσία των παραστάσεών του, ενώ πληρώνει τους καλύτερους εκπαιδευτές. Ξεκινούν μαζί περιοδείες, όμως σε μία παράσταση ο Αμπντάλα τραυματίζεται σοβαρά και ο Ζενέ τον εγκαταλείπει. Εκείνος δεν θα αντέξει και θα αυτοκτονήσει. Ο Ζενέ βυθίζεται σε βαθιά κατάθλιψη και δηλώνει ότι δεν θα ξαναγράψει.

Το 1967 θα αποπειραθεί να αυτοκτονήσει. Η ζωή του αποκτά και πάλι νόημα μέσα από την πολιτικοποίηση. Βρίσκει έκφραση στην επαναστατική οργάνωση Μαύροι Πάνθηρες και μάχεται κατά των φυλετικών διακρίσεων και του πολέμου στο Βιετνάμ, και υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών.

Το 1971 θα βρεθεί στην Ιορδανία, όπου θα ζήσει με τους Φενταγίν. Μέσα από αυτή την εμπειρία θα αναθεωρήσει και θα γράψει το βιβλίο «Αιχμάλωτος του έρωτα». Το γράψιμο, όμως, δεν τον κερδίζει και, δέκα χρόνια αργότερα, επιστρέφει δίπλα στους Παλαιστίνιους στη Βυρηττό, ώστε να τους υποστηρίξει κατά τις επιδρομές στους καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα.

Ο Ζαν Ζενέ πεθαίνει την άνοιξη του 1986 από καρκίνο στο Παρίσι, «σ’ ένα σιωπηλό και ασήμαντο δρόμο, που ξαφνικά πήρε λάμψη, αποτελώντας την τελευταία στάση της ζωής του στην πόλη, την οποία μεταμόρφωσε και εξύβρισε χωρίς σταματημό» (Στίβεν Μπάρμπερ).

Για τις "Δούλες" από τον Μάρτιν Έσσλιν*:

...Οι "Δούλες" αρχίζουν σε μια κρεβατοκάμαρα, στυλ Λουδοβίκου 15ου, όπου μια κομψή κυρία ντύνεται από την υπηρέτριά της, που τη λένε Κλαίρη. Η κυρία είναι ακατάδεχτη, η υπηρέτρια δουλοπρεπής. Κι οι δυο όμως φανερά χλευάζονται μεταξύ τους. Στο τέλος η δούλα χαστουκίζει την κυρία. Ξαφνικά κάποιο ξυπνητήρι χτυπάει / αστραπιαία ολόκληρη η σκηνή καταρρέει. Η κυρία αποκαλύπτεται πως δεν είναι καθόλου κυρία, αλλά η μια από τις δύο δούλες, που παίζουν το παιχνίδι της κυρίας και της δούλας, όταν η πραγματική κυρία τους απουσιάζει. Και στην πραγματικότητα, η δούλα που την λένε Κλαίρη, δεν είναι καθόλου η Κλαίρη, αλλά η Σολάνζ, και η Κλαίρη είναι εκείνη που παίζει τον ρόλο της κυρίας, και φέρεται στην αδελφή της όπως η κυρία φέρεται στην Κλαίρη. 

   Όποτε λείπει η κυρία τους, οι δυό δούλες παίζουν θέατρο το φανταστικό παιχνίδι της δουλοπρέπειας και της τελικής  εξέγερσης εναντίον της κρατώντας πότε η μια, πότε η άλλη το ρόλο της κυρίας. Γιατί είναι δεμένες με την κυρία τους, που είναι πιο νέα και πιο όμορφη απ' αυτές, μ' ένα μείγμα αφοσίωσης, ερωτικής αγάπης και βαθειού μίσους. Μόλις πριν από λίγο, έγιναν αιτία να συλληφθεί ο Κύριος, ο εραστής της κυρίας τους, με ανώνυμα γράμματα που έστειλαν στην αστυνομία. Το τηλέφωνο χτυπάει / τον Κύριο τον άφησαν ελέυθερο επί εγγυήσει. Οι δούλες πανικοβάλλονται. Η καταγγελία τους θ' αποκαλυφθεί τώρα. Αποφασίζουν μόλις επιστρέψει η κυρία τους να την δολοφονήσουν ρίχνοντας δηλητήριο στο τσάι της. Φτάνει η κυρία. Της κρύβουν το νέο της απελευθέρωσης του Κυρίου, την ώρα όμως που ετοιμάζεται να πιει το δηλητηριασμένο τσάι, αντιλαμβάνεται το κατεβασμένο ακουστικό στο τηλέφωνο, και η μια από τις δυο δούλες αφήνει να της ξεφύγει το νέο της απελευθέρωσης του Κυρίου. Η κυρία δεν προλαβαίνει να πιει το τσάι της, φεύγει βιαστικά να πάει να συναντήσει τον εραστή της. Οι δούλες μένουν μόνες. Ξαναρχίζουν το παιχνίδι της κυρίας και της δούλας. Η Κλαίρη παίζει πάλι την κυρία κι απαιτεί να της σερβίρουν το δηλητηριασμένο τσάι. Η Σολάνζ δεν κατάφερε την πρώτη φορά να σκοτώσει την κυρία. Τώρα είναι η σειρά της Κλαίρης ν' αποδείξει το κουράγιο της. Πίνει το δηλητήριο και πεθαίνει παίζοντας το ρόλο της κυρίας. 

   Τις δυο δούλες τις συνδέει το μίσος - αγάπη που τους προκαλεί ο αντικατοπρισμός της μιας στην άλλη. Καθώς λέει κι η Κλαίρη, "Βαρέθηκα να βλέπω την εικόνα μου σ' έναν καθρέφτη που μου πετάει κατάμουτρα την αντανακλασή της σαν μια κακοσμία. Εσύ είσαι η κακοσμία μου". Ταυτόχρονα η Κλαίρη, στο ρόλο της κυρίας, βλέπει ολόκληρη τη φυλή των υπηρετών σαν τον πααρμορφωτικό καθρέφτη της ανώτερης τάξης: "Τα τρομαγμένα, ένοχα πρόσωπά σας, οι ζαρωμένοι σας αγκώνες, τα άκομψα ρούχα σας, τα σπαταλημένα σας κορμιά, μόνο στους απόκληρους ταιριάζουν! Είσαστε οι παραμορφωτικοί μας καθρέφτες, η μισητή μας οπή εξαερισμού, τα κατακάθια μας!" Κι έτσι, η μισητή αυτή εικόνα που η μια αντανακλά στην άλλη, γίνεται παραμορφωμένος αντικατοπτρισμός ενός κόσμου από τα γεμάτα σιγουριά αφεντικά, που εκείνες λατρεύουν, πιθηκίζουν και μισούν...  

(Από το βιβλίο του "Το Θέατρο του Παραλόγου", εκδόσεις "Θεωρία" 1983, στην έξοχη μετάφραση της Μάγιας Λυμπεροπούλου)    

Απεβίωσε η «ξυπόλητη ντίβα» Cesaria Evora (17/12/2011, 18:24 από http://www.sport-fm.gr)

..............................................................

Απεβίωσε η «ξυπόλητη ντίβα» Cesaria Evora

• 17/12/2011, 18:24

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών η Cesaria Evora, η παγκοσμίου φήμης τραγουδίστρια από το Πράσινο Ακρωτήρι. Η Cesaria Evora αισθάνθηκε το πρωί της Παρασκευής αδιαθεσία και μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τους γιατρούς είχε πάθει πνευμονικό οίδημα και σήμερα το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή.

Το 2010 είχε υποβληθεί σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, στο Παρίσι, έπειτα από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στην στεφανιαία αορτή.

Ήταν γνωστή και με το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της.

Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο του νησιού Σάο Βισέντε, στο Πράσινο Ακρωτήριο, στις 27 Αυγούστου του 1941. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Τσεζάρια έμαθε να τραγουδά. 

...Στην οδό παραμυθίας και ονείρου γωνία !...Το Θεατροδρόμιο Ναυπλίου αφηγειται στο ραδιόφωνο..!

..................................................................

Στα  πλαισια  της  φιλοσοφίας  του  συλλόγου  μας  να  ενώσει  ανθρώπους  με  διαφορετικά  ενδιαφέροντα , ηλικίες , φυλές , ιδέες , απόψεις , στάσεις  ζωής  ετσι  που  να  νιώσουμε   μεσα  από  την  διαφορετικότητα  πολιτισμικά πλουσιότεροι .

      Οι  παραμυθούδες  του Ναυπλίου  μαζί  με  τους   παραμυθάδες  της  πόλης  μας  ανοίγουν   τα  παραμυθοσέντουκα  τους   και  αφηγούνται  στο  ραδιόφωνο   για  μικρούς  και  μεγάλους  , παραμύθια ,  μύθους ,  και  ιστορίες  απ  ολο  τον  κόσμο .

        Θα  είμαστε  στον  αέρα   από  την  Κυριακή 18 Δεκέμβρη  και  κάθε  Κυριακή  στις  12.00  το  μεσημέρι  στον  ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ  FM   95,8   (  Αργος  Αργολίδας ) 

     ....ο  σταθμός  ακούγεται  και  από  internet  http://www.onradio.gr/  

                                           ......καλή  μας  ακρόαση..!!!

                 Η  πρόεδρος

             Σοφία  Ασλανίδου

Ποια θα είναι η επόμενη Εϊμι Γουάινχαουζ; Της Μαρίας Μαρκουλή (ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011)

..................................................................

Ποια θα είναι η επόμενη Εϊμι Γουάινχαουζ;

Της Μαρίας Μαρκουλή

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα "ΝΕΑ", Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Το μετά θάνατον άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε δεν είναι αρκετό. Η μουσική βιομηχανία θα χρειαστεί σύντομα να βρει τη διάδοχο της χαμένης τραγουδίστριας. Ιδού οι πέντε βασικές υποψήφιες

Από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Αλλη Εϊμι δεν υπάρχει. Τελείωσε, αυτό ήταν. Δυστυχώς τελείωσε νωρίς. Οι «νέες Εϊμι» είναι δουλειά των media. Είναι μακρινές συγγένειες. Πάντως είναι ωραίες φωνές.

Το σίγουρο παραμένει πως καμιά δεν είναι σαν κι αυτή. Εκεί έξω, όπως ξέρουμε όλοι, κυκλοφορεί μια άλλη Βρετανίδα, η Αντέλ, που σαρώνει τα πάντα σε Ευρώπη και Αμερική. Μια Ντάφι ακούγεται στα πικάπ κάθε DJ που θέλει να ευχαριστήσει το κοινό του, μια νέα, ωραία Λάνα Ντελ Ρέι κλέβει τα βλέμματα και μια Τζος Στόουν με όλα τα παράσημα της λευκής σόουλ φωνής είναι σίγουρο χαρτί για όποιον ποντάρει.

Εϊμι όμως είναι μόνο μία. Και το «Lioness: Hidden Treasures», το άλμπουμ που κυκλοφόρησε μόλις με ηχογραφήσεις που είχε κάνει (αλλά δεν είχε κυκλοφορήσει) όλα αυτά τα χρόνια η Εϊμι, δείχνει ακριβώς αυτό, τη μοναδικότητά της. Το πώς έδινε την ψυχή της στο τραγούδι, το αισθανόταν και το ζούσε και το πώς το ερμήνευε κάθε φορά διαφορετικά, σαν να ήταν άλλο τραγούδι, άλλη στιγμή, άλλο κομμάτι της ζωής της. Εβαλε τη σφραγίδα της όπως η Νίνα Σιμόν και η Μπίλι Χόλιντεϊ, δημιουργώντας σημεία αναφοράς. Το «Valerie», όπως το είπε η Εϊμι, το «Will You Still Love Me Tomorrow?», έτσι όπως το είπε εκείνη. Είχε το χάρισμα, όμως είχε και την κατάρα.

Οι δυο παραγωγοί, ο Μαρκ Ρόνσον και ο Σαλάαμ Ρέμι, που είχαν δουλέψει μαζί της, με την άδεια της οικογένειας, πέρασαν ξανά πολλές ώρες ακούγοντας ηχογραφήσεις της Εϊμι, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερα φορτισμένη, όπως είπαν, καθώς ανάμεσα άκουγαν και κάποιες κουβέντες δικές της ενώ συναρμολογούσαν το άλμπουμ.

Ας δούμε πέντε υποψήφιες διαδόχους και πως αυτές συγκρίνονται με την Εϊμι.

Αντέλ

Η νέα αγαπημένη

του κοινού

Ξεχωριστή περίπτωση η Αντέλ. Καθώς αναρρώνει από την περιπέτεια με τις φωνητικές της χορδές, εισπράττει την αγάπη του κόσμου και την αναγνώριση της μουσικής βιομηχανίας. Η Αντέλ έχει «μιλήσει» σε όλους με τα τραγούδια, τη φωνή της και τη vintage αισθητική σαν φαινόμενο της ποπ περισσότερο και μετά σαν μια ακέραια τραγουδίστρια που είναι. «Αν δεν υπήρχε η Εϊμι και αν δεν είχε εκείνη ανοίξει τον δρόμο, εγώ δεν θα ήμουν εδώ», έχει άλλωστε πει η Αντέλ.

Ολα έδειχναν να αλλάζουν για εκείνη όταν ένας συμμαθητής της ανέβασε στο σάιτ του κάποια τραγούδια της. Από εκεί έφτασαν στα αυτιά της δισκογραφίας, κάποιοι που έβλεπαν (ή άκουγαν) μπροστά - στην XL Records συγκεκριμένα - της έκλεισαν ραντεβού και έπειτα από λίγο όσοι πετύχαιναν το «Chasing pavements» στο ραδιόφωνο ζητούσαν να μάθουν περισσότερα για τη φωνή. Και εδώ ξεκινούσε ακόμη ένας γύρος στο παιχνίδι - κερδισμένος σε όλα τα σημεία από τη Βρετανίδα, κόντρα σε όλα τα πρότυπα της ποπ, σαν μια παχουλή κοπέλα που δεν χορεύει ούτε κάνει ακροβατικά, απλά στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο και τραγουδάει σαν να ήταν στη δεκαετία του '60, και όλα να μοιάζουν με ντεκόρ των «Mad Men». Τη διαφορετικότητα και τη φωνή λάτρεψε ο κόσμος. Το «21» άλμπουμ της χτυπάει φέτος έξι βραβεία Γκράμι, ενώ οι μετρήσεις δείχνουν πως έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις το «Back in Black» της Γουάινχαουζ. Και δεν έχει κλείσει ακόμη τα 22 της χρόνια.

Παράγοντας Εϊμι

n Φωνή 70%

n Προσωπικότητα 60%

Ντάφι

Ετοιμάζει την επιστροφή της

Η μικρή Ουαλή άφηνε πίσω της τραυματισμένα παιδικά χρόνια και ερχόταν στο Λονδίνο με το κρυφό όνειρο να γίνει κάποια μέρα τραγουδίστρια. Δεν ήταν και η πρώτη σε έναν κόσμο σπαρμένο με τάλεντ σόου - ήταν όμως από εκείνα τα κορίτσια που πήραν τον τίτλο της «νέας βασίλισσας της σόουλ» με το που έκαναν τις πρώτες εμφανίσεις. Καθόλου άσχημο δηλαδή, αν σκεφτεί κανείς πως δεν είχε στο σπίτι συλλογή δίσκων για να εμπνέεται και να τραγουδάει μπροστά στον καθρέφτη.

«Rockferry», «Mercy», «Stepping Stone» και τα παλιά δισκάκια βγήκαν στις βιτρίνες. Παντού. Τα τραγούδια της Ντάφι φαίνονται ήδη ανθεκτικά στον χρόνο, όπως ήταν της αξέχαστης Τίμι Γιούρο και της Ντάστι Σπρίνγκφιλντ. Η γαλανομάτα σόουλ, είδος που ανθούσε ήδη από τη δεκαετία του '60 όταν λευκοί καλλιτέχνες τραγουδούσαν σόουλ και r'n'b όπως στις ηχογραφήσεις της Stax και της Motown, όχι μόνο δεν γέρασε, αλλά δίνει συνεχώς νέο υλικό. Κορίτσια και αγόρια της λευκής σόουλ σχολής φυτρώνουν σαν μανιτάρια - ακούστε οπωσδήποτε το καινούργιο του Μέγερ Χόθορν - καθώς η Ντάφι, με στυλ χαριτωμένης Μπριζίτ Μπαρντό, ετοιμάζεται να επιστρέψει με νεότερα.

Παράγοντας Εϊμι

n Φωνή 50%

n Προσωπικότητα 40%

Τζος Στόουν

Δεν παίζει

με τους κανόνες

Εντυπωσιακή σε όλα. Βαθιά, εκφραστική, σόουλ φωνή, εκρηκτική η εμφάνιση, ένας θηλυκός δαίμονας στη μουσική σκηνή. Αγαπά την τζαζ, τη σόουλ, τα σέξι τραγούδια με συναίσθημα και μπορεί να σηκώσει μια αίθουσα ολόκληρη. Η Στόουν δεν είναι η συνηθισμένη τραγουδίστρια που ακολουθεί τα σχέδια της δισκογραφίας. Μακριά από αυτό. Εχει τους δικούς της κανόνες, και πριν ακόμη γίνει 17 χρονών, ο κόσμος της μουσικής υποκλίθηκε μπροστά της. Και το «The Soul Sessions» έγινε πολυ-πλατινένια κυκλοφορία. Η Τζος σήμερα, στα 24 της, έχει νέο άλμπουμ - το LP1 - και μόνιμη συμμετοχή στους SuperHeavy, των οποίων ο άλλος τραγουδιστής είναι ο Μικ Τζάγκερ. Ναι, αυτοί οι SuperHeavy, το σούπερ γκρουπ. Λατρεύει την Αρίθα Φράνκλιν και είναι η πιο κοντινή σε αυτήν φωνή, τουλάχιστον από αυτές στο Ντόβερ της Αγγλίας, αλλά στο καλλιτεχνικό της DNA τρέχει κάτι πολύ… Εϊμι Γουάινχαουζ που η Στόουν διοχετεύει όλο στη μουσική της. Στη συναυλία της στο «Παλάς», πριν από μερικά χρόνια, κάποιος της φώναξε πως θέλει να την παντρευτεί. Προκαλεί και τέτοιες αντιδράσεις.

Παράγοντας Εϊμι

n Φωνή 60%

n Προσωπικότητα 80%

Λάνα Ντελ Ρέι

Με αέρα παλιού Χόλιγουντ
 

Ξαφνικά, φέτος το καλοκαίρι, τα μουσικά blogs πήραν φωτιά. Αναζητήστε το κορίτσι. Η Λάνα Ντελ Ρέι δεν είχε καν συμβόλαιο με δισκογραφική, αλλά το Pitchfork ανακήρυσσε το «Video Games» της «καλύτερο νέο τραγούδι». Ενα κομμάτι, ένα βιντεοκλίπ, μια παλιομοδίτικη αύρα και αυτοπροσδιορισμούς του στυλ «gangsta Νάνσι Σινάτρα», και η Λάνα βρέθηκε παντού.

Ετσι την ώρα που οι σχεδιαστές εμπνέονται από την Εϊμι και η Fred Perry λανσάρει μόλις τα πρώτα δείγματα της ανοιξιάτικης κολεξιόν της εμπνευσμένα από το 50s στυλ της τραγουδίστριας, η Ντελ Ρέι σημειώνει τις αναφορές της στη Λάνα Τάρνερ και στο παλιό αμερικανικό σινεμά. Πριν από λίγες μέρες ενημέρωσε τους φαν πως μέσα στον πρώτο μήνα του 2012 κυκλοφορεί το άλμπουμ της με τίτλο «Born to Die», με πάθος, λουλούδια, μελόδραμα και στυλ - καρφί από τη Sunset Boulevard.

Παράγοντας Εϊμι

n Φωνή 40%

n Προσωπικότητα 60%

Νέλι ΜακΚέι

Θαυμάστρια της Ντόρις Ντέι

Είναι τραγουδοποιός και τραγουδίστρια, είναι ηθοποιός, κωμικός, παίζει πιάνο και γιουκαλίλι και πρωταγωνιστεί στο τύπου φιλμ νουάρ καμπαρέ «Ι Want to Live!», εμπνευσμένο από την ομότιτλη ταινία του 1958, όπου η Σούζαν Χέιγουoρντ πήρε Οσκαρ, παίζοντας τη… δολοφόνο Μπάρμπαρα Γκρέιαμ. Μελωδικά, ρυθμικά, γλυκά, ανατρεπτικά τραγούδια με ηχώ από τα παλιά. Η Νέλι ΜακΚέι γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και η αγάπη της για την Ντόρις Ντέι εκδηλώθηκε μέσα από τον δίσκο της «Normal as Blueberry Pie - Α Tribute to Doris Day». Με μια πρώτη ματιά ίσως να μη φαίνεται τόσο κοντά στην Εϊμι ώστε να δικαιούται έναν «νέα Εϊμι» τίτλο, αλλά κάπου ανάμεσα σε κοινές παλιές αγάπες, ανεξίτηλα τραγούδια και κόντρα πορεία στο ποπ καθεστώς η 29χρονη Νέλι θα είχε βρει με την Εϊμι πολλά να τις ενώνουν.

Παράγοντας Εϊμι

n Φωνή 30%

n Προσωπικότητα 50%

yeah

Σινεμά σαν μια ρόδα που τρέχει (του Δημητρη Mπουρα / dbouras@kathimerini.gr, 4/12/2011) - "Το παιδί με το ποδήλατο", μια σπουδαία ταινία μεγάλης αγαπητικής παρηγοριάς στη δύσκολη εποχή μας...

..............................................................
 

Σινεμά σαν μια ρόδα που τρέχει

 

Οικογένεια και ηθική βρίσκονται στο επίκεντρο της τελευταίας ταινίας των Ζαν Πιερ και Λικ Νταρντέν 

Του Δημητρη Mπουρα / dbouras@kathimerini.gr

Οι ταινίες των Βέλγων Ζαν Πιερ και Λικ Νταρντέν διαδραματίζονται στην καρδιά της Ευρώπης, συνθέτοντας ένα «ντοκιμαντέρ». Οι ήρωές τους, αντικειμενικά λόγω της κοινωνικής τους θέσης, βιώνουν το έγκλημα και την αγριότητα του περιθωρίου και τελικά καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε κεφαλαιώδη ηθικά ζητήματα. Στις ρεαλιστικές εικόνες αυτού του ντοκιμαντέρ κυοφορείται ένας ουμανισμός παρόμοιος μ’ αυτόν που συναντάμε στο σινεμά του Ρομπέρ Μπρεσόν.

Στις λιτές αφηγήσεις των Νταρντέν, η φύση έχει καθοριστικό ρόλο, είναι καταφύγιο για τους ήρωές τους, αλλά και σκηνικό της τραγωδίας τους κατά τη στιγμή της κάθαρσης. Το διαπιστώσαμε στη «Ροζέτα» (1999), στο «Παιδί» (2005), το διαπιστώνουμε ξανά σήμερα στο «Παιδί με το ποδήλατο». Και οι τρεις ταινίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν μία θεματική ενότητα γύρω από τον παράδεισο και την κόλαση της σημερινής Ευρώπης. Ο έκπτωτος, που έχει επιστρέψει σε μια κατάσταση «αγρίου», ξαναμπαίνει σε τροχιά ανέλιξης από τη ζούγκλα προς τον πολιτισμό. Το πρωταρχικό κύτταρο του κοινωνικού ιστού, η οικογένεια, είναι διαρκώς στο μικροσκόπιο των Νταρντέν.

Ενστικτο...

Το «Παιδί με το ποδήλατο» έχει μια κρυστάλλινη επιφάνεια, στην οποία αντανακλώνται λάμψεις του ευρωπαϊκού σινεμά: ο νεορεαλισμός του «Κλέφτη των ποδηλάτων», η τρυφερή αγριάδα των «400 χτυπημάτων» της γαλλικής νουβέλ βαγκ, ο μπρεσονικός στοχασμός. Εχει και μια διαύγεια, που επιτρέπει στο βλέμμα του θεατή να διαπεράσει το ντοκιμαντέρ και να φτάσει στο βάθος της πραγματικότητας.

Στο ξεκίνημα της ταινίας, ο 12χρονος Σιρίλ ψάχνει εναγωνίως τον πατέρα του, ο οποίος τον έχει παρατήσει σ’ ένα ορφανοτροφείο, και θέλει να πάρει το ποδήλατό του από το κλειστό διαμέρισμά τους. Το ποδήλατο συνδέεται με την ανάγκη του Σιρίλ για παιχνίδι, με την εκτόνωση του συσσωρευμένου του θυμού, αλλά και με την επιθυμία της φυγής του από τον λαβύρινθο μιας καθημερινής κόλασης. Το ποδήλατο μοιραία βάζει το παιδί σε μια περιπέτεια. Ο πατέρας του Σιρίλ είναι ανεύθυνος, ενώ η φυσική του μητέρα δεν υπάρχει. Ετσι, το βάρος μετατοπίζεται στους θεσμούς της κοινωνίας (κράτος πρόνοιας), αλλά και στην αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων. Μια νεαρή κομμώτρια θα τραβήξει τον Σιρίλ από το χείλος της καταστροφής. Ενας έφηβος, κλέφτης λόγω ανάγκης, προσπαθεί να τον στρατολογήσει στη συμμορία του.

Οι Νταρντέν αφήνουν μια ρόδα σε έναν κατήφορο περιμένοντας να δουν πού θα σταματήσει. Το ένστικτο της επιβίωσης οδηγεί τον σύγχρονο Ευρωπαίο «άγριο» σε κανιβαλισμό. Το ίδιο ένστικτο, όμως, της ζωής και της διαιώνισης του είδους τον βγάζει από το σκοτάδι στο φως. Το παιδί είναι η αθωότητα χαμένη στο Διάστημα. Η γυναίκα, που μάχεται για αξιοπρέπεια στη ζωή, είναι το υγιές κύτταρο. Ο άντρας φυγομαχεί ή ξεπερνά κυνικά κάθε όριο ηθικής. Το καλό και το κακό, όμως, είναι σχετικές έννοιες στην τοιχογραφία των Νταρντέν.

...και συνείδηση

Ο μικρός Σιρίλ μοιάζει με κινηματογραφικό απόγονο του Αντουάν Ντουανέλ. Στα «400 χτυπήματα», ο κόσμος είναι σκληρός για τον Ντουανέλ, που φτάνει μέχρι τη θάλασσα ακολουθώντας την επιθυμία του για ελευθερία. Στο «Παιδί με το ποδήλατο» ο κόσμος είναι σκληρότερος κι ακόμη πιο γκρίζος, υπάρχουν όμως και εδώ χαραμάδες φωτός. Οι Νταρντέν βγάζουν τον Σιρίλ από το ορφανοτροφείο και τον ακολουθούν με κομμένη ανάσα. Καταγράφουν σαν αντικειμενικοί παρατηρητές τη σφοδρή επιθυμία του να ζήσει σε μια οικογένεια. Παράλληλα με το αίτημα της οικογένειας επαναφέρουν και ένα ζήτημα ηθικής. Η συνείδηση του εγκλήματος (που διαπράττει κάποια στιγμή ο Σιρίλ) και της τιμωρίας είναι κομβικής σημασίας για την επανένταξη του παιδιού. Η αμαρτία και η συγχώρεση, το παράπτωμα και η συγγνώμη, η αγάπη ως αντιστάθμισμα στον θυμό είναι τα δίπολα της ταινίας.

Στον γλυκόπικρο Τριφό, η παιδεία είναι αυτή που σώζει τον άνθρωπο, χαρίζοντάς του ευτυχία. Στους ρεαλιστές και παράλληλα υπαρξιστές Νταρντέν, το ένστικτο και η συνείδηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το άτομο είναι το σωσίβιο για τους ναυαγούς της εποχής μας.

Δείτε

Το παιδί με το ποδήλατο (Le gamin au velo, 2011)

Ντοκιμαντερίστικος ρεαλισμός, μπρεσονικά διλήμματα και ένα παιδί που θέτει με θυμό το αίτημα της οικογένειας. Ο Σιρίλ, που δεν μαθαίνουμε τίποτα για τη μητέρα του, βρίσκεται «προσωρινά» σε ορφανοτροφείο. Τον άφησε ο πατέρας του με την υπόσχεση πως θα επιστρέψει σε λίγες εβδομάδες. Ομως, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Ο πατέρας είναι άφαντος και το τηλέφωνό τους κομμένο. Το παιδί, υπερκινητικό σαν αγρίμι σε κλουβί, το σκάει για να πάει να πάρει το ποδήλατό του. Σε λίγο θα μάθει ότι ο πατέρας του το έχει πουλήσει και έχει φύγει προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο Σιρίλ, απελπισμένος στη συνέχεια, γαντζώνεται πάνω σε μια άγνωστη, τη Σαμάνθα, η οποία δέχεται να γίνει ανάδοχος μητέρα του για τα Σαββατοκύριακα... Η τελευταία ταινία των Βέλγων Ζαν Πιερ και Λιν Νταρντέν απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες. Παίζουν: Τομά Ντορέ, Σεσίλ ντε Φρανς, Ζερεμί Ρενιέ.

(Προβάλλεται ήδη στις αίθουσες.)

20 πραγματικά πολύ φιλοσοφημένες ερωτήσεις...

 .............................................................

20 πραγματικά πολύ φιλοσοφημένες ερωτήσεις.

1. Τι γεύση έχουν τα λυσσακά;
2. Τι μέγεθος πρέπει να αποκτήσει το σαγανάκι για να πάψει να αναφέρεται με υποκοριστικό;
3. Θα είχε διαφορά αν αντί να τραβάει κανείς ένα ζόρι, το έσπρωχνε;
4. Υπάρχει επιστημονική εξήγηση γιατί το παρδαλό κατσίκι έχει μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ από τα υπόλοιπα μονόχρωμα;
5. Tο @ σε τι ακριβώς μοιάζει με το παπάκι;
6. Δεν είναι σατανική σύμπτωση όποιος βρίσκεται στην τουαλέτα όταν χτυπάς να ονομάζεται "άλλος";
7. Ο Κουτρούλης πόσους προσκεκλημένους έχει τελικά στο γάμο του;
8. Γιατί όταν οι τράπεζες στέλνουν "τελευταία ειδοποίηση" για μια δόση, στη συνέχεια αθετούν την υπόσχεσή τους και ξανά-ασχολούνται μαζί μας;
9. Τι βύσμα έχει τελικά αυτός ο ουδείς και όλοι τον θεωρούν αναντικατάστατο;
10. Στην Αφρική πως ονομάζεται το αράπικο φιστίκι;
11. Γιατί του διαόλου η μάνα δε δοκιμάζει να μείνει πιο κοντά; 

12. Αυτός που βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στο "γκρεμό" και στο "ρέμα", έφτασε εκεί κολυμπώντας ή σκαρφαλώνοντας; 

13. Τι μέσο χρησιμοποιεί ένα βουνό για να πάει στον Μωάμεθ; 

14. Γιατί επιμένουμε να χαιρετάμε πάντα αυτό τον Πλάτανο αφού μας έχει πάντα χεσμένους;
15. Αυτό το "διαφανές περιτύλιγμα με τις φουσκάλες που κάνουν τσούκου τσούκου και κάθονται όλοι και τις σπάνε σαν υπνωτισμένοι" ξέρει κανένας πως λέγεται με μία λέξη;

16. Tι κάνουν όλη αυτή την καφεΐνη που περισσεύει όταν μετατρέπουν τον κανονικό καφέ σε ντεκαφεινέ;

17. Οι επιγραφές που λένε πως "επιτρέπουν την είσοδο μόνο σε σκυλιά που οδηγούν τυφλούς", περιμένουν να διαβαστούν από τα σκυλιά ή από τους τυφλούς;

18. Πόσο καλή φρούρηση έχουν πια αυτά τα "πράσα" και πιάνουν συνέχεια διάφορους εκεί;

19. Γιατί για να τερματίσουμε τη λειτουργία του pc πατάμε "Έναρξη" ;

20. Στην ερώτηση "θέλετε να γίνετε δωρητής οργάνων;" η απάντηση " πάρτε τα αρχ..ια μου ", θεωρείται θετική ή αρνητική ;