Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία! Θα μπορούσε να την είχε γράψει ο Μπέρτολτ Μπρεχτ...*

.............................................................






          Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία!
 



Kατα την διαρκεια μιας ενοπλης ληστειας στην πολη Γουανγκτσου στην Κινα, ο ληστης φωναξε στους πελατες "ΜΗ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ! ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ! Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΣΑΣ ΟΜΩΣ! "
Ολοι ξαπλωσαν κατω ησυχα. Αυτη η μεθοδος,ονομαζεται "Mind Changing Concept", ελληνιστι σημαινει ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ.

Τότε, μια πελατισσα στηθηκε καπως προκλητικα σε ένα τραπεζι, περιμενοντας ισως κατι διαφορετικο από τους ληστες να της κανουν. Ο ενας ληστης λοιπον, της λεει. "Σοβαρεψου κυρια μου, προκειται να σας ληστεψω, όχι να σας βιασω! "
Αυτή η συμπεριφορα ονομαζεται "Being Professional" ελληνιστι επαγγελματισμος, δηλαδη να εστιαζεις την προσοχη σου σε αυτό που εχεις εκπαιδευθει.

Όταν οι ληστες γυρισαν σπιτι με τα εκατομμυρια που εκλεψαν,ο μικρος αδερφος, με πτυχιο μαστερ παρακαλω, λεει στο μεγαλο αδερφο, αποφοιτο δημοτικου. "ΕΛΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΡΠΑΞΑΜΕ! "
Ο μεγαλος αδελφος του Δημοτικου του λεει. "Εισαι βλακας! Ειναι πολλα τα χρηματα και θα κανουμε ωρες να τα μετρησουμε!Το βραδυ στις ειδησεις,που θα ανακοινωσουν τη ληστεια,θα πουν και το ακριβες ποσον που κλαπηκε! "
Αυτή η συμπεριφορα ονομαζεται "Experience."ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Είναι σαφεστατα χρησιμοτερη στις μερες μας από τα πτυχια μαστερ.

Όμως στην τραπεζα, μετα την ληστεια, ο ταμιας φωναζει στον διευθυντη να καλεσει την αστυνομια.
Ο διευθυντης του λεει. "Μην τηλεφωνησεις ακομα! Ευκαιρια είναι, κοντα στα 20 εκατομμυρια που μας εκλεψαν, να παρουμε αλλα 10 εμεις και κοντα στα 70 που εχουμε καταχραστει, να πουμε ότι μας εκλεψαν 100! "
Αυτή η μεθοδος ονομαζεται "Swim with the tide."Ελληνιστι,χρησιμοποιουμε μια δυσαρεστη κατασταση προς οφελος μας.

Ο ταμιας λεει "Μακαρι ναχουμε μια ληστεια κάθε μηνα! "
Αυτό λεγεται "Killing Boredom." Ελληνιστι, σημαινει ότι η προσωπικη ευτυχια, είναι πιο σημαντικη από τη δουλεια σου.

Το βραδυ, στις ειδησεις, ανακοινωθηκε ότι εκλαπη το ποσον των 100 εκατομμυριων. Οι καημενοι οι ληστες, μετρουσαν και ξαναμετρουσαν, αλλα το ποσον που ειχαν στα χερια τους ηταν 20 εκατομμυρια..
Θυμωμενος λοιπον ο ενας ληστης λεει "ΡΙΣΚΑΡΑΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ 20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ,ΕΝΩ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΟΥΜΠΙΟΥ ΠΗΡΕ 80 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!! ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΕΡΔΕΣ ΚΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΑΡΑ ΛΗΣΤΗΣ !!! "
Αυτό λεγεται "Knowledge is worth as much as gold!" Ελληνιστι, η γνωση αξιζει οσο ο χρυσος!

Ο διευθυντης της τραπεζας ηταν πολύ χαρουμενος, που καλυψε τις κλοπες του, εξαιτιας της ληστειας. Αυτο λεγεται "Seizing the opportunity." Daring to take risks!" Ελληνιστι,σημαινει,ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ,ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΡΙΣΚΟ!!!




*: Μου ήρθε με μέιλ από κάποιο φίλο. Η, όχι και τόσο, προφανής σχέση με την πραγματικότητα που ζούμε είναι εντελώς συμπτωματική. Η εικονογράφησή δική μου.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Μια πολύ αποκαλυπτική φωτογραφία (www.lifo.gr, 14/6/2013)

.................................................................

   Μια πολύ αποκαλυπτική φωτογραφία 
   Στα μάτια τους βλέπεις αυτό που κανένας  
        βιογράφος δεν θα τολμήσει να πει




Μια φωτογραφία πιθανότατα κατά τη διάρκεια της χούντας που καταδεικνύει τη γλυκιά σχιζοφρένεια της σύγχρονης Ελλάδας.

Φίλοι κι αδέρφια αυτοί που υποτίθεται τους χώριζαν ωκεανοί γούστου και αγώνων.

Ο Ντουνιάς που επί χούντας τραγουδούσε το "Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν", η Ρένα Βλαχοπούλου, ο διδακτικός κοινωνικός αγωνιστής Γιώργος Νταλάρας, η σταρ αισθησιακών ταινιών Γκιζέλα Ντάλι και ο Σταύρος Παράβας σε πλήρη χίπικη άνθηση. 

Σχολιάζω: Δεν ξέρω αν είναι "γλυκιά σχιζοφρένεια", εγώ θα την έλεγα σχιζοφρένεια της νεοελληνικής κακογουστιάς που επικράτησε τα τελευταία 40-50 χρόνια στη χώρα μας. Και σαν κακογουστιά ήταν αφόρητη. Μέχρι σήμερα ακολούθησαν και άλλα τέτοια στιγμιότυπα με άλλες ανάλογες συνευρέσεις.




Φλωρινιώτης και Μάνος Χατζιδάκις
στο Γ' πρόγραμμα της ΕΡΑ (αρχές της δεκαετίας του '80, επί διευθύνσεως του Γ' προγράμματος από τον συνθέτη)
 

Σαββόπουλος / Καλομοίρα









Η Βουγιουκλάκη στην Επίδαυρο, στην "Αντιγόνη" υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Μίνου Βολανάκη



















Ο Λάκης Λαζόπουλος στην "Όπερα της Πεντάρας" στο ρόλο του Μακχίθ υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Ζιλ Ντασσέν












Και τώρα, ο Σάκης Ρουβάς Διόνυσος στις "Βάκχες" υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση Δ. Λιγνάδη


Φράνκα Ράμε (1929 - 2013) Απόσπασμα από το μονόλογο της "Μήδειας" κι ένα σύντομο βιογραφικό της

............................................................









Φράνκα Ράμε (1929 - 2013)

















Από τη "Μήδεια" (1977)

(μετάφραση από την ιταλική ανεπίσημη έκδοση, της Πωλίνας Πεφάνη - από το βιβλίο "Η Φράνκα Ράμε στο 'Όλα για το Σπίτι Κρεβάτι κι Εκκλησία' της Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο) 


...Για πέστε, φίλες μου καλές, για τη γυναίκα τ' άντρα μου, τη νέα, και πώς είναι;
Και μοναχά από μακρυά, μια φορά την είδα, κι ομορφονιά μου φάνηκε.
Ω! και να ξέρατε! Κι εγώ σαν ήμουν στα δεκάξι, κορίτσι όλο ομορφιά κι όλο δροσιά και χάρη τότε που ο Ιάσονας μ' είχε πρωτογνωρίσει, με τα μαλλιά μου μακρυά κι ολόλευκο το δέρμα, το στήθος μου ολόστητο που ξέσκιζε το ρούχο κι έμοιαζε σα να ήθελε να πεταχτεί απ' έξω, και ο κρινένιος μου λαιμός χαραγματιά δεν είχε, κι ολόισια τα μάγουλα και η κοιλιά μου ανύπαρκτη ναν' ένα με τα ρούχα, με τους γοφούς ανάγλυφους και όλο τ' άλλο μου κορμί, τόσο που σαν μ' αγκάλιαζε εκείνος πούχει φύγει, μεγάλο φόβο ένιωθε μην τύχει και καμιά ζημιά μου κάνει και ραγίσω! 
Και τούτρεμαν τα χέρια του και όλο του το είναι σα νόμιζε ιερόσυλο, έρωτα να μου κάνει! 

Μήδειά μου, η κάθε μια την πέρασε την εποχή εκείνη! Μα είν' ο χρόνος που κυλά!
Το πεπρωμένο είναι σκληρό για όλες τις γυναίκες, και δίνει λύση σαν κι αυτή, ο άντρας ο δικός μας καινούργια σάρκα να ζητά για να χαϊδέψει τώρα, και για βυζιά πιο τροφαντά νάχει λαχτάρα τόση, και η φωνή που του μιλά πιο τρυφερή να είναι, το στόμα που τονε φιλά μέλι θέλει να στάζει.
Κι έτσι ήταν νόμος πάντοτε... 

Για ποιόνε νόμο μου μιλάς με θέρμη περισή;
Για νόμο που σκεφτήκατε μόνες εσείς γυναίκες, και είπατε και γράψατε;
Κι ύστερα διαδόσατε;
Χτυπήσατε το τύμπανο κατόπιν στην πλατεία σε όλους για να δείξετε πως είν' ο ιερότερος ετούτος δω ο νόμος;
Οι άντρες... οι άντρες... Οι άντρες τον σκεφτήκανε, ενάντια σ' όλες εμάς που είμαστε γυναίκες, και ύστερα σαν ιερό δώσαν αυτό το νόμο.
Κι ο βασιλιάς υπόγραψε, για νάχει κύρος πιότερο ο νόμος τους σαν ιερός.

Μα όχι Μήδεια, πώς μιλάς, της φύσης είναι γέννημα και φυσικό δεν είναι, κρατάει ο άντρας πιότερο από το να γεράσει, σιτεύει περισσότερο στο χρόνο που διαβαίνει και μαραινόμαστε εμείς όλο και πιο πολύ. Κι είναι το πάχος περισό στο σώμα της γυναίκας και οι ρυτίδες φαίνονται όλο και πιο πολύ... ο άντρας όμως γίνεται ώριμος και σοφός.
Και η δική μας δύναμη χάνεται με το χρόνο, ενώ ο άντρας αποχτά όλο και πιο μεγάλη.
Κι αυτός κανόνας έγινε και κυβερνά τον κόσμο.

Δυστυχισμένες πούσαστε κι άλλο να πω δεν ξέρω, γιατί ο άντρας σκέφτηκε για όφελος δικό του να κάνει το καλύτερο και να σας αναθρέψει με το δικό του νόμο, και να σας έχει δέσμιες μ' αυτές τις θεωρίες που μάθατε σα μάθημα και νιώθετε χαρούμενες απ' έξω να το λέτε.

Πρόσεξε, Μήδεια, πρόσεξε, γιατί ετούτα 'δω που λες ειν' προσβολή μεγάλη στο πρόσωπο του βασιλιά και στο δικό του νόμο.
Γι' αυτό εκεινος έπειτα θα θέλει να σε διώξει και θα βρεθείς εξόριστη από αυτήν τη χώρα κι απ' το δικό σου σπιτικό. Λοιπόν ησύχασε κι αυτός συγνώμη θα σου δώσει σαν πάρεις πίσω όλα αυτά.
Τότε και μόνο ο βασιλιάς να μείνεις θα σ' αφήσει

Να μείνω, να μείνω... και μόνη μου νάμαι σ' αυτό το σπίτι το δικό μου σα μια νεκρή, δίχως φωνές, χωρίς αγάπη, ούτε παιδιά, ούτ' άντρα, μια και πηγαίνουν όλοι τους μακρυά για να γιορτάσουν και τόση είναι η χαρά που ξέχασαν 'πως φαίνεται ταφή για να μου κάνουν.
Σε μένα πρέπει ήσυχη σε μια γωνιά να μείνω για το καλό των δυο παιδιών... τι άτιμο αντάλλαγμα, όλοι σας μου ζητάτε!
Αι! Γυναίκες, φίλες μου, τι μούλαχε στην καψερή, τι μούτυχε στη μαύρη, σας ξεστομίζω τρέμοντας τη σκέψη πούχω κάνει και τυραννάει την καρδιά και το μυαλό συνάμα, γιατί είμαι εκείνη που τα δυο παιδιά μου θα σκοτώσω.
Και θάμαι σ' όλους ξακουστή σαν μια κακούργα μάνα που η περηφάνεια τρέλανε. Μα ειν' πολύ καλύτερα να με θυμούνται όλοι τους σαν τ'αγριο το τέρας παρά να με ξεχάσουνε σαν προβατίνα ήρεμη, π' αρμέγουν και κουρεύουνε για να τη στείλουν έπειτα έτοιμη στο παζάρι για πούλημα ακριβότερο, δίχως ούτ' ένα βέλασμα να βγει από το στόμα.
Όχι! Και να σκοτώσω προτιμώ τα δυο μου τα παιδιά!...    

 ............................................................

Πέθανε η ηθοποιός Φράνκα Ράμε, σύζυγος του Ντάριο Φο

tvxs.gr/node/130183
  

Πέθανε σήμερα στο Μιλάνο σε ηλικία 84 ετών η Ιταλίδα ηθοποιός Φράνκα Ράμε, σύζυγος του σκηνοθέτη, ηθοποιού και λογοτέχνη Ντάριο Φο, βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας.
Η Φράνκα Ράμε είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο τον Απρίλιο του 2012 και από τότε η κατάσταση της υγείας της παρέμενε κρίσιμη.

Πάντα στο πλευρό του συζύγου της στην καλλιτεχνική αλλά και πολιτική του στράτευση, έδωσε πολλές μάχες, συμμετέχοντας έντονα τα τελευταία χρόνια στον αγώνα κατά των βιασμών των γυναικών. Είχε αποκαλύψει μάλιστα σε συνεντεύξεις της και με ένα θεατρικό της μονόλογο ότι και η ίδια είχε πέσει θύμα βιασμού, από μέρους νεοφασιστών, στην δεκαετία του 1970.

Η Φράνκα Ράμε είχε πρωτοεμφανιστεί στο θέατρο το 1951. Το 1954 παντρεύτηκε τον Ντάριο Φο και τέσσερα χρόνια αργότερα ίδρυσαν τον θίασό τους στο Μιλάνο. Η καλλιτεχνική δημιουργία συμβάδιζε πάντα με την πολιτική και κοινωνική προσφορά τους. Αγκάλιασαν το κίνημα του Μάη του 1968 και ασπάσθηκαν τις ιδέες και διεκδικήσεις του φεμινιστικού κινήματος.

Τόσο η ιταλίδα ηθοποιός όσο και ο σύζυγός της, στρατευμένοι στον χώρο της ιταλικής ριζοσπαστικής αριστεράς, στήριξαν με πάθος τον αγώνα των ελλήνων αντιστασιακών κατά της χούντας τον συνταγματαρχών.

Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας, επισκέφθηκαν την Αθήνα, επ' ευκαιρία της παρουσίασης, από το θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, του έργου του Ντάριο Φο «Η Ισαβέλλα, τρεις Καραβέλλες και ένας παραμυθάς».

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

ΕΡΤ: Μότσαρτ, Μπετόβεν και διαδήλωση (http://www.nooz.gr, ΑΘΗΝΑ 14/06/2013)

.............................................................

ΕΡΤ: Μότσαρτ, Μπετόβεν και διαδήλωση

ΑΘΗΝΑ 14/06/2013


Υπό τους ήχους του Μότσαρτ, του Μπετόβεν, του Βέρντι, αλλά και με ταγκό χιλιάδες πολίτες εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους για το λουκέτο στην ΕΡΤ συρρέοντας μαζικά για μία ακόμα νύχτα στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.

Από το απόγευμα πλήθος κόσμους κατέφθανε στον προαύλιο χώρο του Ραδιομεγάρου, ο οποίος ήταν ασφυκτικά γεμάτος ακόμα και μετά τη 1 το πρωί.

Κλειστό ήταν επίσης το ανοδικό ρεύμα της Μεσογείων από το ύψος της πλατείας της Αγ. Παρασκευής, καθώς το πλήθος σε κάποιες στιγμές, ειδικά μετά τις 21.00 δεν χωρούσε εντός του προαυλίου και υπήρξε σημαντική πυκνότητα και στο δρόμο.

Το πλήθος ήταν ετερόκλητο
, ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ανθρώπων, κάθε ηλικίας, ταξικής και ιδεολογικής προέλευσης.

Μπορούσε κανείς να παρατηρήσει αναρχικούς καθισμένους στο γρασίδι, έχοντας δίπλα τους ηλικιωμένες κυρίες. Αριστεριστές και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ με πανό και σημαίες, δίπλα σε μεσήλικες μεσοαστούς, ακόμα και ιερείς.

Το κλίμα ήταν ήρεμο, βοηθούσης και της μουσικής από τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ που πραγματοποιήθηκε μέσα στις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ και μεταδόθηκε στον προαύλιο χώρο με γιγαντοοθόνες και μεγάφωνα.

Εξαιρετικά συγκινητικό ήταν το κλείσιμο της συναυλίας, όταν και εψάλη ο εθνικός ύμνος. Πολλοί μουσικοί και καλλιτέχνες, αλλά και απλοί πολίτες εκτός του κτιρίου, ξέσπασαν σε κλάματα...

Κατά διαστήματα την ατμόσφαιρα δονούσαν συνθήματα αλληλεγγύης, κυρίως από μέλη αριστερών οργανώσεων, ενώ μίνι παράσταση stand up comedy έδωσε ο Σίλας Σεραφείμ.

Αργά το βράδυ, και ενώ η συναυλία είχε ολοκληρωθεί, χορευτές με δική τους πρωτοβουλία έστησαν -σε συνεργασία με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ- μία μίνι παράσταση ταγκό.

Στη συναυλία συμμετείχαν οι μουσικοί και οι χορωδοί όλων των μουσικών συνόλων της Αθήνας: Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ, Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ, Χορωδία ΕΡΤ, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Ορχήστρα και Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Ορχήστρα και Χορωδία Δήμου Αθηναίων, Καμεράτα, Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, Φιλαρμονική Δήμου Πειραιά.


Προηγήθηκε ανοιχτή συνέλευση των εργαζομένων της ΕΡΤ και πολιτών στον προαύλιο χώρο, η οποία θα επαναληφθεί και το απόγευμα του Σαββάτου.






Το πρόγραμμα για το Σαββατοκύριακο

ΣΑΒΒΑΤΟ

18:00
Συναυλία: Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ
Η συμφωνική μουσική με πινελιές από ιταλικές καντσονέτες που θα παρουσίαζε η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ στην προγραμματισμένη συναυλία της Ρόδου, που ακυρώθηκε πραξικοπηματικά

19:00
Συζήτηση: Η Δημοκρατία στο απόσπασμα
Ενώνουμε τις ιδέες μας για ένα κόσμο δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης

21:30
Συναυλία: Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ & Χορωδία ΕΡΤ
Όταν οι λαοί αντιστέκονται, οι Μεγάλοι Δημουργοί Εμπνέονται. Και τότε επέρχεται η Γέννησις: Άξιον Εστί. Όταν η Ιστορία Επαναλαμβάνεται, το Άξιον Εστί εμπνέει τους λαούς

ΚΥΡΙΑΚΗ

11:00
Δημιουργικό Παιχνίδι: Τα παιδία παίζει... στην ΕΡΤ!
Θεατρικό και βιωματικό παιχνίδι, εργαστήρια, κουκλοθεάτρο, καραγκιόζης, παιχνίδια, χρώματα κι αρώματα... στον κήπο της ΕΡΤ

15:00
Λαϊκό Γλέντι: Συλλογικές Κουζίνες και μουσικές της λαϊκής μας παράδοσης
Φέρνουμε το φαγητό μας, τα στρωσίδια μας και την καλή μας διάθεση και τρώμε, τραγουδάμε, χορεύουμε όλοι μαζί. Μοιραζόμαστε αγώνες, ψωμί κι αλάτι σε ρυθμούς μαγευτικούς

20:00
Συναυλία: Λυρικοί Καλλιτέχνες ερμηνεύουν άριες και οπερέτες

21:00
Μεγάλη Συναυλία: Καλλιτέχνες τραγουδούν για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση






Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Το «χειροκρότημα» του Ντάριο Φο για τη Φράνκα Ράμε στο Ηρώδειο - Μαίρη Αδαμοπούλου (http://www.tanea.gr, 30/5/2013)

.................................................................

Το «χειροκρότημα» του Ντάριο Φο για τη Φράνκα Ράμε στο Ηρώδειο

Ο Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε παρουσίασαν την παράσταση «Dario Fo - Η Μάσκα και το Θέατρο» στο Ηρώδειο (φωτογραφία αρχείου)
Το «χειροκρότημα» του Ντάριο Φο για τη Φράνκα Ράμε στο Ηρώδειο
Το ιταλικό θέατρο πενθεί για την αγωνίστρια Φράνκα Ράμε

Ηρώδειο. Καλοκαίρι του 2005. Προς το τέλος Ιουνίου, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Ο Ντάριο Φο είχε έρθει για την παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασής του «Dario Fo - Η Μάσκα και το Θέατρο», καθώς το Φεστιβάλ Αθηνών είχε τα 50ά του γενέθλια.

Θυμάμαι ότι αγωνιούσα για το αν θα καταφέρω να εξασφαλίσω ένα εισιτήριο. Ντάριο Φο ήταν αυτός. Ενα νομπελίστα και μάλιστα επί σκηνής και μάλιστα σε παγκόσμια πρώτη πόσες φορές θα είχα την ευκαιρία να τον δω; Η απογοήτευσή μου όμως ήταν μεγάλη όταν μπήκα στο ρωμαϊκό ωδείο. Βία να είχε γεμίσει το μισό Ηρώδειο.

«Προσωπικότητες» και κοσμικοί ούτε για δείγμα στις πρώτες σειρές. «Πολύ κουλτουριάρικη επιλογή», σκέφτηκα. Μοναδικός «επίσημος» σε μια από τις πρώτες σειρές ο τότε ισχυρός άνδρας του τότε Υπουργείου Πολιτισμού, Χρήστος Ζαχόπουλος με τη σύζυγό του. Ισως να ήταν και η μοναδική στιγμή που ένιωσα να τον εκτιμώ. Κάποιος εκ μέρους της Πολιτείας και σχετικός με τον πολιτισμό είχε καταλάβει ποιος ήταν ο Ντάριο Φο και ήταν εκεί.

Οταν έσβησαν τα φώτα εκείνος ανέβηκε στη σκηνή. Τα λόγια του ακριβώς δεν θυμάμαι. Εκείνο που μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι η ενέργεια του, η γενναιοδωρία του προς το κοινό. Εκείνο το χάρισμα που σε έκανε την μια στιγμή να γελάς και την άλλη να τον κοιτάζεις δακρυσμένος. Ελεγε για το θέατρο, για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο ηθοποιός, για το ρόλο της μάσκας… Ενας χείμαρρος που έμοιαζε με μελωδία όπως ακουγόταν στα ιταλικά. Υπότιτλος ούτε κατά διάνοια.

Επί σκηνής ένας πολύ συμπαθής μεταφραστής προσπαθούσε να τον προλάβει και να αποδώσει τον υπέροχο λόγο του. Και ενώ και ενταγμένος ήταν στην παράσταση – διάλεξη- περφόρμανς έμοιαζε περιττός. Διότι ο Ντάριο Φο – ακόμη κι αν δεν ήξερες λέξη ιταλικών – σε έκανε να νιώσεις τι λέει. Τα χέρια του, το σώμα του, το μπρίο του ήταν αρκετά για να σου μεταδώσουν κάθε έννοια και κάθε συναίσθημα.

Κι ύστερα ήρθε η σειρά εκείνης. Της Φράνκα Ράμε. Της συζύγου του. Της μούσας του. Εκείνη τρία μόλις χρόνια μικρότερη του. Δεν έμοιαζε όμως να έχει το ίδιο κουράγιο με εκείνον, την ίδια δύναμη. Είχε τη στόφα της ηθοποιού που έχει επίπεδο, αλλά δίπλα σε εκείνον και στην ικανότητα του να σαρώνει το κοινό έμοιαζε πιο λίγη. Ίσως πιο κουρασμένη, λίγο πιο υποτονική.

Κι αν οκτώ χρόνια μετά δεν θυμάμαι τα λόγια του νομπελίστα επί σκηνής – με εξαίρεση βεβαίως την ατάκα «η μάσκα έχει μια παράξενη ιδιότητα. Οποιος την φοράει δεν μπορεί πια να πει ψέματα. Γι’ αυτό φαντάζεστε τι θα γινόταν, αν οι πολιτικοί έμπαιναν στα Κοινοβούλια, φορώντας μάσκες;» - δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του με το οποίο την παρακολουθούσε όση ώρα ήταν εκείνη επί σκηνής.

Εμοιαζε να την χαϊδεύει. Την παρακολουθούσε με λατρεία. Λες και την αντίκριζε στα πρώτα τους ραντεβού. Ενα βλέμμα γεμάτο έρωτα, που όποια γυναίκα κι αν το εισέπραττε έστω για μια φορά θα μπορούσε να δηλώνει δια βίου ευτυχισμένη. Δεν ήταν ένα βλέμμα που μπορούσες να το ζηλέψεις, ούτε καν να το ποθήσεις. Διότι ήταν το βλέμμα του δημιουργού προς τη μούσα του, προς εκείνη στην οποία ένιωθε ότι της χρωστά την έμπνευση και ό,τι μπορεί να απορρέει από αυτή.
 

Ανδρέας Πετρουλάκης : Ηλεκτρονική υποβολή φορολ. δηλώσεων ("Επενδυτής", 29/5/2013)

........................................................

Ανδρέας Πετρουλάκης  

("Επενδυτής" 29/5/ 2013) 
 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

"Αποσπάσματα από ομιλία σε κοινό" του Γιώργου Χειμωνά (από το βιβλίο του "Ποιον φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ", εκδ.Καστανιώτη - 1995)

..............................................................

Αποσπάσματα από ομιλία σε κοινό 




του Γιώργου Χειμωνά







(για την Παρσένια Παπανικολάου)

Θέλω να σας κάνω μια πρόταση: να αποφύγουμε οποιαδήποτε σοβαροφανή και οριστική ερμηνεία - να επιχειρήσουμε έτσι, αυθαίρετα, αστήριχτα (θα έλεγα ακόμα: φανταστικά) μια συναισθηματική και όχι νηφάλια προσέγγιση στην εποχή μας και την λογοτεχνία της. Γιατί κρατώ για την τέχνη ένα παράξενο αίσθημα: έναν συνδυασμό δέους και στοργής κι αυτό, ίσως, οφείλεται στην ιδέα που έχω για την τέχνη: ότι αποτελεί ένα μοναχικό παντα φαινόμενο, που έρπει αβοήθητο και αυτόφωτο στις σκοτεινές παρυφές της ιστορίας και της ομολογημένης γνώσης - είναι ένα άβατο, όπου τα περιβάλλοντα πράγματα και οι άλλες, έξω της τέχνης, δράσεις του ανθρώπου πολύ εξωτερικούς μετασχηματισμούς του που μπορούν να δεχθούν ή και να επιφέρουν.
   Είναι πιθανό να κατηγορηθώ για αναχρονισμό ιδεαλιστικό, αφού όλοι το λεν πως τίποτε κρυφό δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να μείνει στον ψυχρό επιστημονισμό του καιρού μας και για όλα πρέπει να υπάρχει μια σαφής εξήγηση. Αλλά ακόμα κι αν έτσι είναι το σωστό, εμείς ας επιχειρήσουμε να απομονώσουμε το αποτέλεσμα από τις αιτίες, το φως από τον ηλεκτρισμό, το ουράνιο τόξο από την βροχή, τον λόγο από τον άνθρωπο. Γιατί νομίζω, πραγματικά, ότι η τέχνη απέμεινε η μοναδική δραστηριότητα του ανθρώπου που εξακολουθεί να υπηρετεί την αρχέγονη Λειτουργία του Σκοταδιού, δηλαδή του θαύματος. Μια λειτουργία που έχει την ίδια ηλικία με την ψυχή ή με το θεό - και την ίδια ουσία: και τα τρία είναι ίσκιοι...

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Πολ Γκογκέν: πρωτοπόρος, μποέμ και καταθλιπτικός (http://entertainment.in.gr, 04 Ιουνίου 2013)

.................................................................

Πολ Γκογκέν: πρωτοπόρος, μποέμ και καταθλιπτικός
 
Σαν σήμερα 7/6 γεννήθηκε ο εκπρόσωπος του μετα-ιμπρεσιονισμού
 
Δημοσίευση: http://entertainment.in.gr, 04 Ιουνίου 2013
 
Ο φημισμένος Γάλλος ζωγράφος Paul Gauguin (Eugène Henri Paul Gauguin, που γεννήθηκε στο Παρίσι στις 7 Ιουνίου του 1848, ήταν ένας από τους σπουδαιότερους εκπρόσωπους του μετα-μοντερνισμού με το μοναδικό στιλ ζωγραφικής που δημιούργησε. Κύριο χαρακτηριστικό των έργων του είναι τα έντονα χρώματα, οι απλουστευμένες μορφές και οι δυνατές γραμμές.
 
 

Δείτε το video με έργα του ζωγράφου

 
Ο Εζέν Ανρί Πολ Γκογκέν εγκαταλείπει το Παρίσι μαζί με την οικογένειά του σε ηλικία τριών ετών και περνάει τα παιδικά του χρόνια στη Λίμα (Περού) μέχρι το 1885.
Eπιστρέφει στη Γαλλία και συγκεκριμένα στην Ορλεάνη όπου και σπουδάζει. To 1865 και σε ηλικία 17 ετών κατατάγεται στο Γαλλικό Ναυτικό και ταξιδεύει με εμπορικά πλοία ανά τον κόσμο.
Επιστρέφει στη Γαλλία το 1870, όπου και εργάζεται ως βοηθός χρηματιστή.

 

Το 1873 παντρεύεται τη Δανή Μετ Σοφί Γκαντ και μέσα σε μία δεκαετία αποκτούν πέντε παιδιά.
Το 1883 εγκαταλείπει το επάγγελμα του χρηματιστή που ασκούσε και απομονώνεται στη Βρετάνη.
Το 1884 μετακομίζει με την οικογένειά του στην Κοπεγχάγη, όπου προσπάθησε να ακολουθήσει — χωρίς επιτυχία — επαγγελματική σταδιοδρομία στις επιχειρήσεις.
Εγκαταλείπει την οικογένειά του και επιστρέφει στο Παρίσι το 1885, αποφασισμένος να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική.
Aπό το 1886 έως το 1891 ζει στην περιοχή της Βρετάνης, όπου ζούσαν επίσης αρκετοί πειραματικοί ζωγράφοι που εντάσσονται συχνά στη λεγόμενη «Σχολή της Pont-Aven». Επηρεασμένος από τον ζωγράφο Εμίλ Μπερνάρ, ο Γκoγκέν μετάβαλε σημαντικά το ύφος της ζωγραφικής του. Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του έγιναν η χρήση μεγάλων επιφανειών και έντονων χρωμάτων. Ο Γκογκέν δήλωνε πλέον απογοητευμένος από τον ιμπρεσιονισμό και στράφηκε περισσότερο στην αφρικανική τέχνη και την τέχνη της Ασίας.


 
Παράλληλα, ήρθε σε επαφή με το έργο του Βίνσεντ βαν Γκογκ, περίπου το 1888, το οποίο και αναγνώρισε ως ιδιαίτερα σημαντικό. Με τον βαν Γκογκ συνδέθηκε φιλικά και τον επισκέφθηκε για ένα διάστημα δύο μηνών στην Αρλ. Τόσο ο Γκογκέν όσο και ο βαν Γκογκ έπασχαν από κατάθλιψη και η συγκατοίκησή τους κατέληξε σε έντονη διαμάχη, με τελική συνέπεια ο βαν Γκογκ να κόψει μέρος του αριστερού αυτιού του, αφού προηγουμένως είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκογκέν.

Συχνά έλεγε: «Είμαι ξένος εδώ. Είμαι ένας Ινδιάνος σε εξορία». Η φυγή, λοιπόν, υπήρξε η αγαπημένη του συνήθεια. Eγκατέλειψε την Ευρώπη το 1891, για να ταξιδέψει στην Πολυνησία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Ταϊτή και αργότερα στις νήσους Μαρκησίες (Μαρκέζας ή νήσοι Μαρκησίας). Εκεί πέρασε σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του, πραγματοποιώντας μόνον μία μόνον επίσκεψη στην Γαλλία. Τα έργα της περιόδου αυτής θεωρούνται ίσως τα καλύτερα δείγματα της δουλειάς του και ξεχωρίζουν για τον έντονο συμβολισμό τους και τον πολλές φορές θρησκευτικό χαρακτήρα τους, εμφανώς επηρεασμένος από τον πολιτισμό των ιθαγενών της Πολυνησίας. Το σύνολο του έργου του Γκωγκέν, και κυρίως οι πειραματισμοί του γύρω από τη χρήση των χρωμάτων, θεωρείται πως επηρέασαν σημαντικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα και ειδικότερα τον φωβισμό.

Photo Gallery